Uzasadnienie
Zaskarżoną decyzją z dnia 28 czerwca 2001r. Dyrektor Oddziału Rejonowego Wojskowej Agencji Mieszkaniowej, na podstawie art. 13 ust. 4 i 5 pkt.2 i art.42 ust. 1 w związku z art. 41 ust. 1 i 5 ustawy z dnia 22 czerwca 1995 r. o zakwaterowaniu Sił Zbrojnych Rzeczypospolitej Polskiej. (Dz. U. Nr 86, poz. 433 ze zm.) oraz art. 138 § 1 pkt. 1 k.p.a. utrzymał w mocy decyzję Dyrektora Oddziału Terenowego WAM, mocą której nakazano skarżącemu opuszczenie i opróżnienie wraz ze wszystkimi osobami prawa jego reprezentującymi osobnej kwatery stałej położonej przy ulicy [...](dwa pokoje z kuchnią i pomieszczenia przynależne o pow. użytkowej 48,40 m2 w tym powierzchni mieszkalnej 30,60 m2).
Organy administracji publicznej ustaliły, że skarżący otrzymał przydział opisanej wyżej kwatery nr [...] dnia 19 czerwca 1985 r., Organ wskazał, iż małżonka skarżącego posiada mieszkanie własnościowe w P., ul. [...], przeto ma obowiązek zwrócić przydzielony mu lokal. Organ wskazał również, iż skarżący wymeldował się z kwatery w dniu 15 września 1995r.
Organ odwoławczy nie podzielił argumentacji odwołania skarżącego i stwierdził, że pozostawanie w separacji z żoną nie pozbawiało go praw do lokalu w P. W skardze do Naczelnego Sądu Administracyjnego skarżący wnosi o uchylenie zaskarżonej decyzji i decyzji organu pierwszej instancji oraz zasądzenie na jego rzecz kosztów postępowania w sprawie. Skarżący wskazywał, iż mieszkanie w P. należy do żony, jest oddalone od garnizonu ponad 100 km. Ponadto wskazywał, iż zamieszkuje w kwaterze w B..
Odpowiadając na skargę organ wnosi o jej oddalenie ponawiając argumentację faktyczną i prawną zawartą w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.
Wojewódzki Sąd Administracyjny, nie będąc związany granicami skargi (por. art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270), zważył, co następuje:
Na wstępie wyjaśnić należy, że zgodnie z art. 97 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. przepisy wprowadzające ustawę - Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1271) sprawy, w których skargi zostały wniesione do Naczelnego Sądu Administracyjnego przed dniem 1 stycznia 2004 r. i postępowanie nie zostało zakończone, podlegają rozpoznaniu przez właściwe wojewódzkie sądy administracyjne na podstawie przepisów ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. Nr 153, poz. 1269), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, która sprawowana jest pod względem zgodności z prawem (legalności), jeżeli ustawy nie stanowią inaczej (art. 1 § 2).
Przepis art. 42 ustawy z dnia 22 czerwca 1995 r. o zakwaterowaniu Sił Zbrojnych Rzeczypospolitej Polskiej. (Dz. U. Nr 86, poz. 433 ze zm.) nie daje podstawy do wyciągnięcia wniosków jakie wynikają ze skargi. Przepis art. 42 ust. 1 ("W wypadkach określonych w art. 38, 41, 43 i 44 dyrektor oddziału terenowego Agencji wydaje decyzje o zwolnieniu kwatery lub wypowiada umowę najmu") nie zawiera sam przesłanek jakimi ma się kierować organ administracyjny, odsyłając jedynie do podstaw jakie wynikają z przepisów w nim wymienionych.
Podstawy materialnoprawnej nie może stanowić także powołany przez organ art. 41 ust.4 i 5 ustawy. Przepis ten miał następujące brzmienie: "4. W wypadku gdy żołnierz zawodowy i jego małżonek posiadają odrębne lokale mieszkalne w garnizonie, w którym żołnierz pełni służbę, i za jeden z tych lokali uiszczają czynsz regulowany, są obowiązani przekazać ten lokal do dyspozycji właściciela (zarządcy) nieruchomości.
5.W stosunku do osób, o których mowa w art. 23 ust. 1 lub 2, przepis ust. 4 stosuje się odpowiednio, niezależnie od miejscowości, w której posiadają lokal."
Przepis art. 41 ust.4 i 5 (obowiązujący w dacie wydania decyzji) ustawy z dnia 22 czerwca 1995 r. o zakwaterowaniu Sił Zbrojnych Rzeczypospolitej Polskiej. (Dz. U. Nr 86, poz. 433 ze zm.) adresowany jest do żołnierza bądź żołnierza rencisty, emeryta oraz jego małżonka i na nich nakłada obowiązek zwrotu lokalu temu dysponentowi, do którego jest obowiązany płacić czynsz regulowany. Przepis ten nie wiąże obowiązku z wydaniem decyzji administracyjnej, a jedynie z faktem posiadania innego (odrębnego) lokalu. Decyzja administracyjna nie kształtuje w tym przypadku ani nie tworzy prawa, a jedynie stanowi zobowiązanie do wykonania istniejącego obowiązku i to niezależnie do tego kiedy on powstał.
Nie ma racji organ administracyjny, że przepis art. 41 ust.4 odnosi do kwatery stałej. Stosownie bowiem do art. 21.
- 1. "Na zakwaterowanie żołnierzy zawodowych, pełniących czynną służbę wojskową jako służbę stałą, są przeznaczone osobne kwatery stałe, zwane dalej "kwaterami".
- 2. Kwaterą jest samodzielny lokal mieszkalny w rozumieniu przepisów o najmie lokali mieszkalnych i dodatkach mieszkaniowych.
- 3. Kwatera zasiedlona przez osobę inną niż określona w art. 24 ust. 1 stanowi lokal mieszkalny w rozumieniu niniejszej ustawy."
Wynika stąd, że art. 41 ust. 4 nie odnosił się w ogóle do takiej sytuacji w jakiej znalazł się skarżący. Przepis art. 41 ust. 4 i 5 ma bowiem zastosowanie do lokali mieszkalnych, a nie do kwatery (por. wyrok NSA z dnia 7 marca 2001 r. I SA 2309/99 LEX nr 52562) Nadto przepis ten (już nie obowiązujący) nie pozwalał na posiadanie przez żołnierza zawodowego i jego małżonka odrębnych lokali mieszkalnych o ile za jeden z nich płacili czynsz regulowany. W takim przypadku lokal ten należało przekazać do dyspozycji właściciela (zarządcy) tego lokalu. Przepis wyraźnie mówi o opłacaniu za lokal mieszkalny (a nie kwaterę) czynszu regulowanego, a stosownie do art. 36 ust. 1 ustawy o zakwaterowaniu Sił Zbrojnych RP osoby, które zajmują kwatery lub lokale mieszkalne na podstawie decyzji o przydziale lub umowy najmu w budynkach pozostających w zasobach Agencji, gmin lub Skarbu Państwa, uiszczają czynsz i opłaty za świadczenia uzyskiwane od wynajmującego w wysokościach, terminach i na zasadach obowiązujących dla lokali mieszkalnych stanowiących własność Skarbu Państwa.
Nie jest to zatem czynsz regulowany wprost jak to określa ustawa o najmie lokali mieszkalnych i dodatkach mieszkaniowych ("W wypadkach przewidzianych ustawą wysokość czynszu ustala się w sposób w niej określony (czynsz regulowany)." a stosownie do art. 2 ust. 2 ustawy tej nie stosuje się do lokali mieszkalnych będących w dyspozycji m. in. Wojskowej Agencji Mieszkaniowej. Zatem i z tego wynika, że ust. 4 art. 41 miał zastosowanie do lokali mieszkalnych innego dysponenta aniżeli WAM. (por. wyrok NSA OZ w Poznaniu z dnia 15 stycznia 1998 r. II SA/Po 677/97 nie publ.) Należy mieć też na uwadze, że art. 41 ust.1 i 2 wyraźnie odnosi się do pojęcia "kwatera" natomiast ust. 3 do terminu "lokale mieszkalne", które znajdują się w zasobach agencji. Inna zaś redakcja występuje w ust. 4, w której chodzi o lokale żołnierza zawodowego i jego małżonka (takia sytuacji nie zachodzi w tej sprawie), a nadto by jeden z posiadanych lokali (a nie kwatera) był tego rodzaju, iż podlega - co wyżej podniesiono - czynszowi regulowanemu.
Z tych też względów Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit a w związku z art. 135 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270), orzekł jak w sentencji wyroku.
O kosztach postępowania Sąd orzekł na podstawie art. 55 ust 1 ustawy z dnia 11 maja 1995 r. o Naczelnym Sądzie Administracyjnym (Dz. U. Nr 74, poz. 368 ze zm.) w związku z art. 97 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. przepisy wprowadzające ustawę - Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1271).