Uzasadnienie
Zygmunt D. wniósł skargę na decyzję Wojewody B. z dnia 17 kwietnia 1998 r., (...), utrzymującą w mocy decyzję Prezydenta Miasta B. z dnia 27 lutego 1998 r., (...), wydaną na podstawie art. 204 Kpa, art. 66 pkt 3, art. 87 ust. 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane /Dz.U. nr 89 poz. 414 ze zm./, nakazującą skarżącemu demontaż dodatkowych drzwi wejściowych do mieszkania nr 2.6 w budynku wielorodzinnym przy ul. S. 49 w B. w terminie do 31 marca 1998 r.
W uzasadnieniu zaskarżonej decyzji organ zważył m.in. co następuje:
Skarżący bez zgody Spółdzielni Mieszkaniowej i współlokatorów budynku zamontował dodatkowe drzwi do mieszkania nr 26 w budynku przy ul. S. 49 w B. Drzwi te otwierają się na klatkę schodową i zarazem na drzwi mieszkania 27, ze względu na ich bliskie sąsiedztwo. Przy jednoczesnym otwarciu drzwi tych mieszkań następuje ograniczenie szerokości wyjść i drogi ewakuacyjnej a także może dojść do spowodowania zagrożenia i utrudnienia ewakuacji dla osób wychodzących z mieszkania nr 27. Powyższa sytuacja stanowi naruszenie przepisów rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych z dnia 3 listopada 1992 r. w sprawie ochrony przeciwpożarowej budynków i innych obiektów budowlanych i terenów /Dz.U. nr 92 poz. 460 ze zm./.
Naruszony został także przepis art. 4 ustawy z dnia 24 sierpnia 1991 r. o ochronie przeciwpożarowej /Dz.U. nr 81 poz. 351 ze zm./, stanowiący, że właściciel lub zarządca budynku zapewniają jego ochronę przeciwpożarową poprzez, m.in. przestrzeganie przeciwpożarowych wymagań budowlanych oraz zapewnienia osobom przebywającym w budynku bezpieczeństwo i możliwość ewakuacji.
Zatem wydanie zaskarżonej decyzji, uwzględniającej wniosek Komendy Rejonowej Straży Pożarnej, na podstawie art. 66 pkt 3 prawa budowlanego było konieczne i zgodne z prawem.
W skardze, wnosząc o jej uchylenie Zygmunt D. powołał się na przepisy rozporządzenia Ministra Gospodarki Przestrzennej i Budownictwa z dnia 14 grudnia 1994 r. w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie /Dz.U. 1995 nr 10 poz. 46 ze zm./, które dopuszczają otwieranie drzwi na zewnątrz pomieszczeń. Nie można zatem według skarżącego traktować tak otwieranych drzwi jako elementu ograniczającego ewakuację.
W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie.
Sąd administracyjny zważył co następuje
Przepisy zawarte w rozporządzeniu Ministra Gospodarki Przestrzennej i Budownictwa z dnia 14 grudnia 1994 r. w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie dopuszcza montaż drzwi otwierających się na zewnątrz mieszkania.
Ograniczenie takiej możliwości następuje wówczas, gdy takie rozwiązanie stoi w kolizji z wymogami bezpieczeństwa ludzi określonymi przepisami dotyczącymi zagrożeń związanych z pożarem.
Nie ma wątpliwości w niniejszej sprawie, że podczas jednoczesnego otwarcia drzwi obu przedmiotowych mieszkań następuje utrudnienie ewakuacji z tych mieszkań, jak i korzystania z drogi ewakuacyjnej na klatce schodowej. Sytuacja taka narusza wymogi przepisu par. 4 ust. 1 pkt 12 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych z dnia 3 listopada 1992 r. w sprawie ochrony przeciwpożarowej budynków i innych obiektów budowlanych i terenów /Dz.U. nr 92 poz. 460 ze zm./. Naruszany został także przepis art. 4 ust. 1 pkt 3 ustawy z dnia 24 sierpnia 1991 r. o ochronie przeciwpożarowej /Dz.U. nr 81 poz. 352 ze zm./.
W tej sytuacji organy właściwie, na podstawie art. 66 ust. 3 prawa budowlanego orzekły usunięcie stwierdzonych nieprawidłowości i wskazały sposób realizacji tego obowiązku. Dlatego też w tej części należało w oparciu o przepis art. 27 ust. 1 ustawy z dnia 11 maja 1995 r. o Naczelnym Sądzie Administracyjnym /Dz.U. nr 74 poz. 368 ze zm./ skargę oddalić.
Skarga podlega uwzględnieniu w części dotyczącej terminu wykonania nałożonego obowiązku, gdyż w tej części decyzja została wydana bez podstawy prawnej.
Powołany w decyzji art. 66 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane /Dz.U. nr 89 poz. 414 ze zm./, uprawniający organ do nakazania decyzją usunięcia stwierdzonych nieprawidłowości kontrolowanego obiektu budowlanego, nie pozwala na określenie terminu, w którym nakazane prace podlegałyby wykonaniu, jako elementu orzeczenia. Nie można tego uznać za przeoczenie ustawodawcy, gdyż na przykład już w następnym artykule /art. 67 ust. 1/ wprowadził on możliwość ustalania terminu w decyzji.
W normalnych warunkach /to jest bez rygoru natychmiastowej wykonalności/ decyzja podlega wykonaniu przez adresata z chwilą, gdy stanie się ostateczna.
W świetle powyższego należało uznać, że decyzje organów I i II instancji są dotknięte wadą wymienioną w art. 156 par. 1 pkt 2 Kpa w częściach określających termin wykonania robót budowlanych, co spowodowało, że Sąd na podstawie art. 22 ust. 3 ustawy z dnia 11 maja 1995 r. o Naczelnym Sądzie Administracyjnym /Dz.U. nr 74 poz. 368 ze zm./ stwierdził ich nieważność we wskazanym zakresie.
O kosztach postępowania orzeczono na mocy art. 55 ust. 1 powołanej wyżej ustawy.