Uzasadnienie
Decyzją z dnia 20 listopada 2002r. Prezydent Miasta, na podstawie art. 105 § 1 k.p.a. umorzył postępowanie w sprawie z wniosku J. K. o przekształcenia prawa użytkowania wieczystego nieruchomości położonej w Gdańsku, przy ulicy [...] w prawo własności.
W uzasadnieniu organ wskazał, że kwestia nieodpłatnego przekształcenia prawa użytkowania wieczystego przedmiotowej nieruchomości w prawo własności została już prawomocnie rozstrzygnięta decyzją Prezydenta Miasta z dnia 16 maja 2002r. W decyzji tej odmówiono tego przekształcenia wskazując, iż wnioskodawca nie spełnia przesłanki zawartej w art. 1 ust 1 ustawy z dnia 26 lipca 2001r. o nabywaniu przez użytkowników wieczystych prawa własności nieruchomości (Dz. U. Nr 113, poz. 1209). Przepis ten stanowił, iż nieodpłatne nabycie prawa własności nieruchomości przysługuje wyłącznie osobom fizycznym będącym w dniu 26 maja 1990r. oraz w dniu 24 października 2001r. użytkownikami wieczystymi nieruchomości położonych na obszarze Państwa Polskiego, wymienionych w dekrecie z dnia 6 września 1951r. o ochronie i uregulowaniu własności osadniczych gospodarstw chłopskich na obszarze Ziem Odzyskanych (Dz. U. Nr 46, poz. 340 ze zm.) zabudowanych na cele mieszkaniowe lub stanowiących nieruchomości rolne.
Organ wywodził, iż J. K. nabył prawo użytkowania wieczystego tej nieruchomości na podstawie przepisów ustawy z dnia 14 lipca 1961r. o gospodarce terenami w miastach i osiedlach, a nie w trybie cytowanego wyżej dekretu z dnia 6 września 1951r.
Organ I instancji uznając decyzję z dnia 16 maja 2002r. za ostateczne rozstrzygnięcie sprawy, postępowanie z wniosku J. K. z dnia 26 sierpnia 2002r. umorzył wskazaną na wstępie decyzją.
J. K. wniósł odwołanie od powyższej decyzji, w którym zarzucił błędną interpretacje przepisów prawa przez organ administracji. Skarżący wskazał również na przewlekłość postępowania administracyjnego toczącego się w jego sprawie.
Nie uwzględniając zarzutów odwołania Samorządowe Kolegium Odwoławcze decyzją z dnia 29 stycznia 2004r., na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 i art. 105 § 1 k.p.a. utrzymało zaskarżoną decyzję w mocy podzielając faktyczna i prawną podstawę jej rozstrzygnięcia.
Kolegium wskazało ponadto, że wydanie przez organ I instancji merytorycznej decyzji w przedmiotowej sprawie skutkowałoby stwierdzeniem jej nieważności na podstawie art. 156 § 1 pkt 3 k.p.a.
J. K. wniósł skargę do Wojewódzkiego Sadu Administracyjnego w Gdańsku, w której zarzucił zaskarżonej decyzji, iż wydana została w oparciu o fałszywe dowody oraz błędną interpretacje przepisów prawa przez organ. Wskazał na przesłanki wznowienia postępowania w sprawie, ze względu na oparcie decyzji na nieprawdziwych dowodach.
W odpowiedzi na skargę wniesiono o jej oddalenie z powołaniem się na argumentacje faktyczną i prawną zawartą w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.
Wojewódzki Sąd Administracyjny, nie będąc związany granicami skargi (por. art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270), zważył, co następuje:
Na wstępie wskazać należy, iż wojewódzki sąd administracyjny rozpatrując skargę uprawniony jest do jej rozpatrzenia w trybie uproszczonym, jeżeli spełnione zostały ustawowe przesłanki określone w art. 119 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270).
Zgodnie z art. 119 pkt 2 tej ustawy sprawa może być rozpoznana w trybie uproszczonym, jeżeli strona zgłosi wniosek o skierowanie sprawy do rozpoznania w trybie uproszczonym, a żadna z pozostałych stron w terminie 14 dni od zawiadomienia o złożeniu wniosku nie zażąda przeprowadzenia rozprawy.
J. K. w dniu5 kwietnia 2002r. złożył taki wniosek, czemu nie sprzeciwiło się Samorządowe Kolegium Odwoławcze.
Ustawą z dnia 11 kwietnia 2003 r. o kształtowaniu ustroju rolnego (Dz. U. Nr 64, poz. 592) zmieniono przepis art. 1 ust 1 ustawy z dnia 26 lipca 2001r. o nabywaniu przez użytkowników wieczystych prawa własności nieruchomości (Dz. U. Nr 113, poz. 1209). Obecnie obowiązujący przepis art. 1 ust 1 tej ustawy stanowi, że osoby fizyczne będące w dniu 26 maja 1990r. oraz w dniu wejścia w życie ustawy użytkownikami wieczystymi lub współużytkownikami wieczystymi nieruchomości zabudowanych na cele mieszkaniowe lub stanowiących nieruchomości rolne nabywają z mocy prawa własność tych nieruchomości z dniem w którym decyzja o nabyciu prawa własności stała się ostateczna.
Jednoznacznie zatem stwierdzić należy, iż błędny jest pogląd organu wyrażony w decyzji z 2004r., a więc wydanej już po nowelizacji cyt. wyżej ustawy o nabywaniu przez użytkowników wieczystych prawa własności nieruchomości, w myśl którego zachodzi w sprawie sytuacja "powagi rzeczy osądzonej".
W orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego przyjmuje się bowiem jednolicie, że o tożsamości sprawy, w rozumieniu art. 156 § l pkt 3 k.p.a. w związku z art. 126 k.p.a. można mówić, gdy w sprawie występują te same podmioty, dotyczy ona tego samego przedmiotu i tego samego stanu prawnego w niezmienionym stanie faktycznym sprawy (por. wyrok NSA z 29 kwietnia 1998r., sygn. akt IV SA 1061/96, LEX nr 45166). Zatem także identyczność stanu prawnego jest elementem konstytuującym tożsamość sprawy, uniemożliwiającą merytoryczne rozpatrzenie sprawy, jeśli wcześniej wydano już ostateczną decyzję.
Poprzednie żądanie skarżącego, dotyczące nieodpłatnego przekształcenia prawa użytkowania wieczystego nieruchomości w prawo jej własności zostało załatwione ostateczną decyzją Prezydenta Miasta z dnia 16 maja 2002r, wydaną na podstawie art. 1 ust. 1 ustawy z dnia 26 lipca 2001r. o nabywaniu przez użytkowników wieczystych prawa własności nieruchomości (Dz. U. Nr 113, poz. 1209), w brzemieniu obowiązującym do 15 lipca 2003r. Art. ten zmieniono, jak wskazano wyżej art. 15 ustawy z dnia 11 kwietnia 2003 r. o kształtowaniu ustroju rolnego (Dz. U. Nr 64, poz. 592). Skoro zatem stan prawny w zakresie dotyczącym przekształcenie prawa użytkowania wieczystego nieruchomości w prawo jej własności różnił się w dacie rozpatrywania sprawy w sposób istotny od stanu prawnego obowiązującego w dacie rozstrzygania po raz pierwszy wniosku skarżącego o to przekształcenie, to nie można było zasadnie twierdzić, że występuje brak możliwości wydania decyzji rozstrzygającej sprawę merytorycznie, brak jest bowiem tożsamości sprawy ze sprawą rozstrzygnięta uprzednio ostateczną decyzją administracyjną. Podobne stanowisko zajął Sąd Najwyższy w wyroku z dnia 6 lipca 2001r. sygn. akt RN 116/00 publ. OSNP 2001/22/656.
W dalszym toku postępowania organ powinien merytorycznie rozpatrzyć wniosek skarżącego w oparciu o obecnie obowiązujące przepisy prawa.
Z tych też przyczyn Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit c w związku z art. 119 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270) uchylił zaskarżoną decyzje oraz poprzedzającą ją decyzję pierwszej instancji.
O kosztach postępowania Sąd orzekł na podstawie art. 200 cyt. wyżej ustawy o p.s.a..