Uzasadnienie
Wyrokiem z dnia 12 lutego 2009 r., sygn. akt II SA/Gd 817/08, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku, po rozpoznaniu skargi K. oddalił skargę na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Słupsku z dnia 29 sierpnia 2008 r., nr SKO.41/VII/8331/178/08 w przedmiocie stwierdzenia nieważności decyzji w sprawie warunków zabudowy.
W dniu 22 grudnia 2023 r. B. J. (uczestnik postępowania) wniosła, na podstawie art. 154 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2023 r., poz. 1634 ze zm.), zwanej dalej p.p.s.a., skargę na niewykonanie przez organ ww. wyroku, wnosząc o wymierzenie organowi grzywny w maksymalnej wysokości przewidzianej prawem, ze względu na spowodowanie ogromnych zniszczeń chronionej przyrody i substancji zabytku, a także sprowadzenie zagrożenia bezpieczeństwa i życia ludzi na obszarze zabytku. Ponadto strona domagała się wyznaczenia organom terminu do wykonania wyroku oraz wyroku Sądu z dnia 18 maja 2006 r., sygn. akt II SA/Gd 638/05, i zobowiązanie do naprawy szkód spowodowanych niewykonaniem wyroków oraz obciążenie organu kosztami postępowania.
W uzasadnieniu skarżąca wskazała, że sprawa dotyczy nielegalnego składowiska odpadów z wytwórnią asfaltu w K. Składowisko odpadów z rozbiórek dróg i budów spółki K. powstało na obszarze chronionym. Właściciel gruntu rolnego i powstałego na nim składowiska – spółka K. – wydzierżawiła składowisko w marcu 2005 r. szwedzkiej firmie pod budowę wytwórni asfaltu. Po jej uruchomieniu spółka K. wystąpiła do Starosty Słupskiego o pozwolenie na rozbudowę składowiska odpadów o wytwórnię asfaltu dla siebie, jako inwestora, i taka decyzję w kwietniu 2005 r. otrzymała. Rozstrzygnięcie to utrzymał w mocy Wojewoda, a następnie sprawa trafiła do WSA w Gdańsku. Skarżąca wskazała, że przystąpiła do sprawy i niezależnie od WSA skutecznie zaskarżyła wszystkie uzgodnienia (lokalizacyjne – Zarządu Województwa i środowiskowe Wojewody oraz decyzje Wójta). Żaden z wyroków, ani żadna decyzja organów centralnych (Ministra Budownictwa i Generalnej Dyrekcji Ochrony Środowiska) do dziś nie zostały wykonane, dlatego skarga jest konieczna i zasadna.
W odpowiedzi na skargę Wójt Gminy Kobylnica wniósł o jej odrzucenie wskazując, że w niniejszej sprawie nie zaistniała sytuacja niewykonania wyroku, o której mowa w art. 154 § 1 p.p.s.a., a ponadto skarżąca nie wyczerpała wszystkich środków, o których mowa w art. 52 § 1 p.p.s.a. Organ wskazał także, że po wydaniu wyroku w sprawie o sygn. akt II SA/Gd 817/08 inwestor nie był zainteresowany wydaniem decyzji o warunkach zabudowy na podstawie wniosku z dnia 5 sierpnia 2003 r., ponieważ uzyskał decyzję o warunkach zabudowy dla inwestycji o zbliżonym charakterze, w oparciu o wniosek z dnia 17 września 2003 r.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Skarga podlega odrzuceniu.
Skarga w niniejszej sprawie została wniesiona na podstawie art. 154 § 1 p.p.s.a., który stanowi, że w razie niewykonania wyroku uwzględniającego skargę na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania strona, po uprzednim pisemnym wezwaniu właściwego organu do wykonania wyroku lub załatwienia sprawy, może wnieść skargę w tym przedmiocie, żądając wymierzenia temu organowi grzywny.
Skarga o ukaranie z art. 154 p.p.s.a. zmierza do wymierzenia sankcji za niewykonanie wyroku, ale tylko uwzględniającego skargę na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania. Z przytoczonej powyżej regulacji wynika, że ustawodawca nie przewidział możliwości wniesienia skargi na niewykonanie każdego wyroku wydanego przez sąd administracyjny. Dopuszczalność wniesienia takiej skargi została ograniczona do przypadku niewykonania wyroku uwzględniającego skargę na bezczynność organu lub przewlekłe prowadzenie przez organ postępowania. Oznacza to, że skarga na niewykonanie wyroku innego niż uwzględniającego skargę na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania jest niedopuszczalna.
Tymczasem w skardze wniesionej w niniejszej sprawie skarżąca kwestionuje niewykonanie wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z dnia 12 lutego 2009 r., sygn. akt II SA/Gd 817/08, którym oddalono skargę na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Słupsku z dnia 29 sierpnia 2008 r., którą Kolegium utrzymało w mocy decyzję własną z dnia 12 września 2007 r., stwierdzającą nieważność decyzji Wójta Gminy Kobylnica z 16 kwietnia 2004 r. ustalającą warunki zabudowy K. Sp. z o.o. dla inwestycji polegającej na budowie na działkach nr [..]-.[..] w obrębie geodezyjnym K. bazy P., w skład którego wchodzić miały budynek socjalno-magazynowy, budynek warsztatowy, węzeł betoniarski, urządzenia do produkcji kruszywa, wiata magazynowa, infrastruktura techniczna, plac do pryzmowania, drogi dojazdowe i place manewrowe.
Nie ulega zatem wątpliwości, że orzeczenie to nie dotyczyło bezczynności ani przewlekłego prowadzenia postępowania przez organ, ale było efektem kontroli legalności decyzji wydanej w jednym z trybów nadzwyczajnych przewidzianych w k.p.a.
Zgodnie z art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a. sąd odrzuca skargę z innych przyczyn niedopuszczalną. Sąd odrzuca skargę postanowieniem. Odrzucenie skargi może nastąpić na posiedzeniu niejawnym (§ 3).
Mając powyższe na uwadze należy wskazać, że wniesienie skargi do sądu administracyjnego na niewykonanie wyroku, który nie dotyczył uwzględnienia skargi na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania organu administracji publicznej obliguje sąd do jej odrzucenia jako niedopuszczalnej.
Mając powyższe na uwadze, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku, na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a., skargę odrzucił.