Uzasadnienie
Burmistrz Miasta Malborka wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku sprzeciw od decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Gdańsku z dnia 29 sierpnia 2024 r., którą uchylono decyzję Burmistrza Miasta Malborka z dnia 14 lutego 2024 r., nr ŚR-SP.5111.292.2023.NM, wydaną z upoważnienia Burmistrza przez Dyrektora Miejskiego Ośrodka Pomocy Społecznej w Malborku, o odmowie przyznania K. M. świadczenia pielęgnacyjnego i przekazano sprawę do ponownego rozpoznania.
W odpowiedzi na sprzeciw Kolegium wniosło o jego odrzucenie.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zgodnie z art. 64a ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2024 r., poz. 935), dalej jako "p.p.s.a.", od decyzji, o której mowa w art. 138 § 2 k.p.a. (czyli decyzji kasacyjnej), skarga nie przysługuje, jednakże strona niezadowolona z treści decyzji może wnieść od niej sprzeciw. W myśl zaś art. 64b § 1 p.p.s.a., do sprzeciwu od decyzji stosuje się odpowiednio przepisy o skardze, jeżeli ustawa nie stanowi inaczej.
Warunkiem merytorycznej oceny zarzutów zawartych w złożonym sprzeciwie jest uprzednie przesądzenie jego dopuszczalności. Z uwagi bowiem na art. 58 § 1 pkt 6 w zw. z art. 64b § 1 p.p.s.a., sprzeciw niedopuszczalny podlega odrzuceniu.
Jednym z wymogów dopuszczalności sprzeciwu jest wniesienie go przez podmiot do tego uprawniony. Z treści art. 64a p.p.s.a. wynika, że legitymacja do wniesienia sprzeciwu przysługuje stronie niezadowolonej z wydanej decyzji kasacyjnej. Ponadto, mając na względzie odpowiednie stosowanie przepisów o skardze, w myśl art. 50 w zw. z art. 64b § 1 p.p.s.a., uprawnionym do wniesienia sprzeciwu jest również prokurator, Rzecznik Praw Obywatelskich, Rzecznik Praw Dziecka oraz organizacja społeczna w zakresie jej statutowej działalności, w sprawach dotyczących interesów prawnych innych osób, jeżeli brała udział w postępowaniu administracyjnym.
W związku z tym, w orzecznictwie oraz doktrynie zgodnie przyjmuje się, że postępowanie sądowoadministracyjne nie może zostać uruchomione przez organ administracji publicznej, którego działalność ma być przedmiotem oceny z punktu widzenia zgodności z prawem, ani przez żaden inny organ pozostający w strukturze organizacyjnej tej administracji, przykładowo przez organ wyższego stopnia. Organy te nie mogą posiadać uprawnień do poddawania swojej działalności kontroli zewnętrznej w stosunku do administracji, ani też postępowanie sądowoadministracyjne nie może być wykorzystane do rozstrzygania sporów na tle odmiennych poglądów prawnych między organami różnych szczebli w strukturze organizacyjnej administracji publicznej. Powierzenie organowi jednostki samorządu terytorialnego właściwości do orzekania w sprawie indywidualnej w formie decyzji administracyjnej - niezależnie od tego czy nastąpiło na podstawie ustawy, czy też w drodze porozumienia, wyłącza możliwość dochodzenia przez tę jednostkę jej interesu prawnego w trybie postępowania administracyjnego, bądź sądowoadministracyjnego (zob. T. Woś (red.), Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
Komentarz, wyd. VI, Wolters Kluwer 2016; uchwała składu siedmiu sędziów Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 19 maja 2003 r., sygn. akt OPS 1/03, ONSA 2003/4/115, dostępna w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych, https://orzeczenia.nsa.gov.pl).
W niniejszej sprawie sprzeciw od decyzji organu II instancji, tj. Samorządowego Kolegium Odwoławczego, wniósł Burmistrz, który orzekał w sprawie odmowy przyznania świadczenia pielęgnacyjnego z tytułu rezygnacji z zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej jako organ I instancji. Skorzystał on więc już ze swych władczych uprawnień i rozstrzygnął indywidualną sprawę administracyjną, kształtując tym samym sytuację indywidualnego podmiotu – K. M. Wobec tego nie posiadał on legitymacji skargowej do kwestionowania decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego wydanej w tej samej sprawie w postępowaniu odwoławczym, zakończonym decyzją kasatoryjną.
W tym stanie rzeczy - uznając, że posiadanie uprawnienia do złożenia sprzeciwu do sądu administracyjnego stanowi główną przesłankę dopuszczalności tego środka, a skarżący takiej legitymacji nie posiada, sprzeciw należało odrzucić na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a. w związku z art. 64b § 1 p.p.s.a., o czym orzeczono w sentencji postanowienia.