Uzasadnienie
W dniu [...] r. (data stempla pocztowego) "A" Sp. z o.o. w D. nadała na poczcie na adres Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach skargę na decyzję Dyrektora Izby Celnej w K. z dnia [...]r., nr [...] w przedmiocie kary pieniężnej za wykonywanie transportu drogowego z naruszeniem przepisów.
Przedmiotowa skarga wpłynęła do Biura Podawczego Sądu w dniu 5 grudnia 2011r. i następnie w dniu 7 grudnia 2011 r. została przesłana do organu odwoławczego, celem nadania jej dalszego biegu, stosownie do regulacji zawartej w art. 54 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r.- Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), dalej w skrócie ustawy.
Jak wynika ze znajdującego się w aktach administracyjnych sprawy zwrotnego potwierdzenia odbioru zaskarżona decyzja zawierająca prawidłowe pouczenie o sposobie i terminie wniesienia skargi została skutecznie doręczona stronie skarżącej w dniu 4 listopada 2011 r.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zgodnie z art. 53 § 1 ustawy, skargę wnosi się w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia skarżącemu rozstrzygnięcia w sprawie. Natomiast tryb wnoszenia skarg do sądu administracyjnego reguluje art. 54 § 1 ustawy, zgodnie z którym skargę wnosi się za pośrednictwem organu, którego działanie lub bezczynność są przedmiotem skargi. Wpływ skargi bezpośrednio do Sądu skutkuje zatem koniecznością przekazania jej do organu właściwego, a za datę wniesienia skargi uważa się dzień nadania tej skargi przez sąd do tego organu.
Mając powyższe na względzie należy stwierdzić, że wobec doręczenia stronie skarżącej zaskarżonej decyzji w dniu 4 listopada 2011 r. termin do wniesienia na nią skargi upłynął z dniem 5 grudnia 2011 r. (4 grudnia 2011 r. to była niedziela). Skarga przekazana do Dyrektora Izby Celnej w K. w dniu 7 grudnia 2012 r. została zatem wniesiona po terminie.
W świetle wskazanych okoliczności Sąd orzekł jak w sentencji postanowienia działając na podstawie art. 58 § 1 pkt 2 ustawy. W zakresie zwrotu wpisu sądowego od skargi Sąd orzekł stosownie do treści art. 232 § 1 pkt 1 ustawy.