Uzasadnienie
Wójt Gminy P. decyzją z dnia [...] r. nr [...] orzekł o ustaleniu na rzecz skarżącego A. W. oraz M. W. jednorazowej opłaty z tytułu wzrostu wartości nieruchomości, spowodowanej uchwaleniem planu miejscowego, stanowiącej działki nr 1, 2, 3, 4, 5, 6 w M. w kwotach po 28.354,35 zł.
Wnioskiem z dnia [...]r. skarżący wniósł o przywrócenie terminu do wniesienia odwołania od powyższej decyzji. Podał, że decyzja została doręczona na adres w C. ul. [...], pod którym nie mieszka od dnia 26 września 2014 r. Zatem doręczenie nie było prawidłowe. O wydaniu decyzji dowiedział się w dniu 18 maja 2016 r., kiedy uzyskał jej kserokopię.
Do wniosku doręczono kopie potwierdzenia wymeldowania oraz odwołanie od decyzji.
Jednakże postanowieniem z dnia [...] r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Katowicach orzekło o odmowie przywrócenia terminu.
Kolegium stwierdziło bowiem, że zawiadomienie o wszczęciu postępowania zostało odebrane w dniu 30 marca 2015 r. pod adresem w C..
Na ten sam adres wysłano skarżącemu decyzję, która mimo dwukrotnego awizowania nie została podjęta. Wreszcie, decyzja organu I instancji wydana w innej sprawie ([...]), została przez skarżącego osobiście odebrana pod tym samym adresem w dniu 10 maja 2016 r.
Stąd też zdaniem Kolegium, brak podstaw do przyjęcia, że strona bez własnej winy nie dochowała terminu do wniesienia odwołania, skoro organ I instancji pouczył go o obowiązku z art. 41 § 1 kpa. Zatem brak przesłanek z art. 58 § 1 kpa.
Zgodnie z pouczeniem, skarżący wniósł o ponowne rozpoznanie sprawy.
Postanowieniem z dnia [...] r. Kolegium orzekło o utrzymaniu w mocy postanowienia odmownego.
Jednakże prawomocnym wyrokiem z dnia 29 czerwca 2017 r. sygn. akt II SA/Gl 151/17 Wojewódzki Sąd Administracyjny stwierdził nieważność postanowienia Kolegium z dnia [...] r.
W tej sytuacji A. W. pismem z dnia 20 września 2017 r. wniósł do sądu administracyjnego skargę na postanowienie Kolegium z dnia [...] r., domagając się przywrócenia terminu do jej wniesienia oraz uchylenia postanowienia Kolegium i przywrócenia terminu do wniesienia odwołania oraz zasądzenia zwrotu kosztów postępowania. Skarżący zarzucił naruszenie art. 10 § 1 i art. 77 § 1 kpa, bowiem nigdy nie mieszkał w C., ani nie odebrał zawiadomienia o wszczęciu postępowania, gdyż nie miał dostępu do tego lokalu, w którym zamieszkują obecnie jego rodzice, a z którymi nie ma dobrego kontaktu. Po analizie podpisów skarżący stwierdził, że prawdopodobnie zawiadomienie o wszczęciu zostało odebrane przez mamę, a pozostała korespondencja przez ojca. Wymagałoby to powołania biegłego z zakresu grafologii.
Żadne dokumenty nie wskazywały też, że zamieszkiwał stale pod tym adresem. Jego zdaniem, do obowiązku organu należało zaś sprawdzenie prawidłowości adresu.
W odpowiedzi na skargę Kolegium wniosło o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasowe stanowisko i argumentację.
Postanowieniem z dnia 11 grudnia 2017 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach przywrócił skarżącemu termin do wniesienia skargi.
Rozpoznając sprawę w trybie uproszczonym Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje
Skarga nie jest uzasadniona.
Prawidłowo stwierdził bowiem organ odwoławczy, że skarżący nie uprawdopodobnił braku winy w niedochowaniu terminu do wniesienia odwołania. Zdaniem sądu administracyjnego, w sytuacji pozbawienia strony udziału w postępowaniu, a więc braku prawidłowego powiadomienia o jakiejkolwiek czynności, brak podstaw do przywrócenia terminu do wniesienia odwołania. Strona może ubiegać się o wznowienie postępowania na podstawie art. 145 § 1 pkt 4 kpa.
Jednakże sytuacja taka nie miała miejsca w niniejszej sprawie. Zawiadomienie o wszczęciu postępowania z dnia [...] r. zostało bowiem wysłane skarżącemu na adres, wynikający z aktu notarialnego z dnia [...] r. Wobec odbioru korespondencji pod tym adresem w dniu 30 marca 2015 r. przez M. W. jako żonę i opatrzenia dowodu doręczenia adnotacją doręczyciela, że przesyłkę doręczono dorosłemu domownikowi, organ I instancji nie miał żadnych podstaw do przyjęcia, że skarżący nie zamieszkuje pod adresem w C.. Zgodnie z art. 42 § 1 kpa, pisma doręcza się osobom fizycznym w ich mieszkaniu lub w miejscu pracy. W razie niemożności doręczenia w taki sposób, a także w razie koniecznej potrzeby, pisma doręcza się w każdym miejscu, gdzie zastanie się adresata (§ 3). Wówczas jednak niezbędne jest dla przyjęcia prawidłowości doręczenia osobisty odbiór korespondencji przez adresata.
Doręczenie zastępcze z art. 43 kpa, dotyczy jedynie nieobecności adresata w mieszkaniu, o którym mowa w art. 42 § 1 kpa (vide: B. Adamiak, J. Borkowski, Kodeks postępowania administracyjnego, Komentarz, 11. wydanie Wyd. C.H. Bech, W-wa 2011, str. 252). Nadto, pojęcia "mieszkanie" nie należy utożsamiać z miejscem zameldowania – stałego lub tymczasowego. Powszechnie wiadomo, że wiele osób nie ma adresu zameldowania, bądź też nie przebywa w miejscu zameldowania lecz innym lokalu bez dopełnienia obowiązku meldunkowego.
Dla rozstrzygnięcia niniejszej sprawy nie ma więc żadnego znaczenia fakt, że skarżący był zameldowany na pobyt czasowy pod innym adresem w B. w okresie od 26 września 2014 r. do dnia 1 kwietnia 2015 r., co potwierdza zaświadczenie dołączone do wniosku o przywrócenie terminu. Do wniosku tego skarżący dołączył bowiem także kserokopię dowodu osobistego, wydanego przez Burmistrza C., ważnego do dnia 9 marca 2025 r. Oznacza to, że dokument tożsamości wydano w dniu 9 marca 2015 r. przez organ właściwy wg miejsca zameldowania, bądź faktycznego pobytu. Dowodzi ro niezbicie, że skarżący na użytek wydania dowodu osobistego posłużył się adresem w C..
Co więcej, z akt sprawy wynika, że zawiadomienie o zakończeniu postępowania dowodowego (pismo organu I instancji z dnia [...]r.), odebrał pod tym adresem ojciec F. W. w dniu 28 maja 2015 r.
W aktach sprawy znajduje się też pełnomocnictwo udzielone przez skarżącego w dniu [...] r., którym upoważnił E. B. do pobrania kopii dokumentów lub zrobienia zdjęć zgodnie z pismem [...] z dnia [...]r. (k. 5). W pełnomocnictwie tym skarżący podał adres w C. ul. [...], a więc adres, pod który wysłano zawiadomienie o wszczęciu postępowania, jak i następnie decyzję o ustaleniu jednorazowej opłaty. Fakt udzielenia pełnomocnictwa i opatrzenia go adresem w C. w obiektywny sposób podważa twierdzenia skarżącego, że nie mieszkał pod tym adresem i nie doręczono mu żadnej korespondencji w niniejszej sprawie. Potwierdza to też prawidłowość doręczeń wszelkiej korespondencji, w tym decyzji organu I instancji. Zbędne jest też w niniejszej sprawie powoływanie biegłego celem ustalenia autentyczności podpisów. Niewątpliwie pisma organu I instancji odbierane były przez inne osoby – żonę i ojca, lecz zostały przekazane skarżącemu, czego dowodzi fakt udzielenia pełnomocnictwa z daty [...]r., opatrzonego adresem w C..
Zatem decyzja organu I instancji została mu prawidłowo doręczona w dniu 3 grudnia 2015 r. w trybie art. 44 § 1 pkt 1 kpa. Przesyłka była dwukrotnie awizowana (w dniach 19 listopada 2015 r. i powtórnie 27 listopada 2015 r.). Zwrot pisma z powodu niepodjęcia w terminie 14 dni nastąpił do organu w dniu 4 grudnia 2015 r.
Skarżący nie może zatem skutecznie powoływać się na niedoręczenie mu decyzji, skoro wiedząc o toczącym się postepowaniu, podał adres w C.. Zasadnie zatem Kolegium orzekło o odmowie przywrócenia uchybionego terminu do wniesienia odwołania z braku przesłanek z art. 58 § 1 kpa. Chybione są zatem zarzuty naruszenia art. 10 § 1 i art. 77 § 1 kpa. Skarżący wskutek własnych działań nie brał udziału w postępowaniu. Ograniczył się jedynie do udzielenia pełnomocnictwa.
Dla wyniku niniejszej sprawy nie ma też żadnego znaczenia fakt, że w odrębnym postępowaniu sądowym wskutek skargi M. W. uchylono postanowienie o odmowie przywrócenia terminu (sygn. akt II SA/Gl 12/17).
Okoliczności niniejszej sprawy są bowiem inne. Adres w C. wynika z aktu notarialnego i w toku postępowania przed organem I instancji został podany przez samego skarżącego. Podnoszona w skardze wadliwość decyzji organu I instancji nie mogła uzasadniać jej uwzględnienia. Wobec ostateczności tej decyzji skarżący może skorzystać jedynie z nadzwyczajnych trybów jej wzruszenia.
Z tych względów nie stwierdzając naruszenia przepisów postępowania administracyjnego, Wojewódzki Sąd Administracyjny skargę oddalił jako nieuzasadnioną na podstawie art. 151 w zw. z art. 145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2017 r. poz. 1369 ze zm.).
Rozpoznanie sprawy na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym nastąpiło zgodnie z art. 119 pkt 3 i art. 120 tej ustawy.
ec