Uzasadnienie
Wnioskiem z dnia [...] roku, obecnie skarżąca L. K. zwróciła się do Naczelnika Urzędu Skarbowego w T. o wypłatę należnego jej wynagrodzenia za cały okres sprawowania dozoru nad pojazdem – samochodem marki [...] nr rej. [...] oraz za usunięcie tego pojazdu z drogi w trybie art. 130a ust. 1 i 2 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 roku Prawo o ruchu drogowym (Dz. U. z 2005 roku, nr 108, poz. 908 ze zm., dalej powoływana jako p.r.d.). Wnioskodawczyni powołała się na uchwałę Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 29 listopada 2010 roku, sygn. akt I OPS 1/10. Wskazała, że przedmiotowy samochód został przetransportowany i przyjęty na parking w dniu [...] roku. W dniu [...] roku Naczelnik Urzędu Skarbowego w T. przejął przedmiotowy samochód na rzecz Skarbu Państwa. Urząd Skarbowy wypłacił wnioskodawczyni wynagrodzenie za okres od [...] roku do [...] roku. L. K. domagała się w związku z tym wynagrodzenia za przechowywanie w/w pojazdu za okres od [...] r. do [...] roku, to jest [...] dni, po [...] brutto za dzień, łącznie kwoty [...] zł. oraz kosztów przetransportowania z miejsca zatrzymania na parking w kwocie [...] zł. Wnioskodawczyni wskazała, że koszty parkowania i holowania zostały wyliczone na podstawie uchwały Rady Powiatu [...]. nr [...] z dnia [...] roku, a tabela opłat obowiązuje od [...] roku.
Postanowieniem z dnia [...] roku Naczelnik Urzędu Skarbowego w T. przyznał skarżącej zwrot koniecznych wydatków związanych z wykonywaniem dozoru oraz wynagrodzenie za dozór nad pojazdem marki [...] o nr rej. [...] za okres od dnia [...] roku do dnia [...] roku w łącznej kwocie [...] zł. W podstawie prawnej podjętego rozstrzygnięcia organ wskazał art. 17 § 1 i art. 102 § 2 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 roku o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (Dz. U. z 2005 roku, nr 108, poz. 908 ze zm., dalej powoływana jako "ustawa egzekucyjna") w związku z art. 130a p.r.d. oraz § 6 ust. 1 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 28 lutego 2011 roku w sprawie rozciągnięcia stosowania przepisów ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (Dz. U. z 2011 roku, nr 46, poz. 237). W uzasadnieniu organ podzielił co do zasady stanowisko skarżącej, że w świetle powołanej przez nią uchwały NSA z dnia 29 listopada 2010 roku, dozorcy należy się wynagrodzenie oraz zwrot koniecznych wydatków za cały okres dozorowania pojazdu usuniętego z drogi w trybie art. 130a p.r.d. i przejętego następnie na rzecz Skarbu Państwa.
Organ nie zgodził się jednak z wysokością postulowanego przez skarżącą wynagrodzenia. W tym zakresie stwierdził, że stawki określone w uchwale rady powiatu odnoszą się jedynie do właścicieli innych niż Skarb Państwa i mogą one jedynie stanowić jeden z elementów ustalenia kwot za dozór pojazdu. Wnioskodawczyni natomiast ani w piśmie z dnia [...] roku stanowiącym uzupełnienie wniosku z dnia [...] roku, ani w piśmie z dnia [...] roku (złożonym na żądanie organu) nie przedstawiła na poparcie swojej kalkulacji stanowiącej podstawę wyliczenia dziennej stawki dobowej żadnych dokumentów świadczących o wysokości poniesionych kosztów związanych ze sprawowaniem dozoru nad pojazdem.
W związku z tym organ dokonał wyliczenia średniej stawki dobowej w oparciu o stawki obowiązujące na trzech parkingach znajdujących się we właściwości miejscowej organu. W odniesieniu się do kosztów dotyczących usunięcia pojazdu, organ przyjął kwotę wskazaną przez stronę tj. kwotę [...] zł brutto, gdyż odpowiadała ona stawce zasadniczej wskazanej w tabeli opłat stanowiącej załącznik od uchwały nr [...] Rady Powiatu [...]. z dnia [...] roku. Przy ustalaniu średniej stawki dobowej organ również uwzględnił stawkę wynikająca z tabeli opłat stanowiącej załącznik do ww. uchwały nr [...] Rady Powiatu [...] z dnia [...] roku.
W zażaleniu na postanowienie organu I instancji skarżąca domagała się jego uchylenia i przyznania zwrotu koniecznych wydatków i wynagrodzenia za dozór przedmiotowego pojazdu w kwocie [...] zł brutto. Zakwestionowała sposób obliczenia tego wynagrodzenia przez organ I instancji. W szczególności podkreśliła, że organ błędnie odniósł się do cen stosowanych przez innych przedsiębiorców, gdyż w ocenie skarżącej organ nie badał równocześnie czy prowadzone przez nich parkingi spełniają warunki parkingów depozytowych. W przypadku przechowywania pojazdów usuniętych z drogi w trybie art. 130a p.r.d. przedsiębiorca musi spełnić szereg dodatkowych warunków i ponieść dodatkowe koszty związane ze świadczeniem tego rodzaju usługi. Tego rodzaju parking musi spełniać określone warunki zapewniając rzetelność i najwyższą staranność wykonywanego dozoru pojazdu co wpływa na podwyższenie kosztów jego prowadzenia.
Akcentowała, że domaga się zwrotu wydatków według stawki określonej uchwałą Rady Powiatu [...]. Skarżąca wskazywała również, że kwestia przyznania dozorcy wynagrodzenia winna być wyprowadzona z reguł prawa cywilnego, ponieważ pomiędzy dozorcą, a Skarbem Państwa zachodzi stosunek cywilnoprawny oparty na umowie przechowania.
Zaskarżonym postanowieniem z dnia [...] roku nr [...] Dyrektor Izby Skarbowej w K. na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 w zw. z art. 144 kpa oraz art. 17 § 1, art. 18, art. 23 § 1 i § 4 pkt 1, art. 102 § 4 ustawy egzekucyjnej utrzymał w mocy postanowienie organu I instancji.
Organ odwoławczy podzielił ustalenia i ocenę prawną organu I instancji uznając, że przeprowadził on rzetelne postępowanie dowodowe polegające na ustaleniu kosztów przechowywania pojazdów na parkingach działających na obszarze jego właściwości, przy uwzględnieniu stawek określonych w uchwale Powiatu. Odwołując się do orzecznictwa sądów administracyjnych wskazał, że Skarb Państwa nie jest związany stawkami ustalonymi przez Radę Powiatu, natomiast mogą one stanowić jeden z elementów ustalania kwoty za dozór pojazdu, ponadto stawki te odbiegają od rzeczywistych kosztów parkowania w dłuższym okresie czasu. Podniesiono także, że w przypadku niewykazania przez podmiot prowadzący parking rzeczywistych kosztów przechowywania pojazdu brak jest przeszkód do ustalenia przedmiotowych należności za dozór w oparciu o stawki opłat miesięcznych pobierane za przechowywanie samochodów na innych parkingach strzeżonych w tej samej bądź sąsiedniej gminie.
W skardze L. K. zarzuciła organowi odwoławczemu naruszenie art. 102 § 2 ustawy egzekucyjnej, wniosła o uchylenie zaskarżonego postanowienia i zasądzenie zwrotu kosztów postępowania sądowego. W uzasadnieniu przedstawiła argumenty, które w jej ocenie wskazują na zasadność wysokości żądanego wynagrodzenia. Podkreśliła brak uprawnień organu do samodzielnego ustalania stawki dla tego wynagrodzenia. Wskazała także na fakt przedłożenia dokumentów z których wynikała wysokość ponoszonych kosztów i wynagrodzenia. Jej zdaniem brak jest podstaw do kwestionowania stawek ustalonych uchwałą Rady Powiatu. Nadto skarżąca podtrzymała twierdzenia zawarte w zażaleniu.
W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie.
Skarżąca w piśmie z dnia [...] r. uzupełniając skargę dodatkowo podniosła, że organ nie ustalił treści pojęcia "konieczne wydatki", o którym mowa w art. 102 ustawy egzekucyjnej, przerzucając ten obowiązek na skarżącą, przez co naruszył reguły postępowania administracyjnego zgodnie z którymi to na organie spoczywa obowiązek wyjaśnienia wszystkich okoliczności związanych ze sprawą.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Skarga nie zasługuje na uwzględnienie
W myśl art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 z późn. zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej oraz rozstrzyganie sporów kompetencyjnych i o właściwość między organami jednostek samorządu terytorialnego, samorządowymi kolegiami odwoławczymi i między tymi organami a organami administracji rządowej, przy czym zgodnie z § 2 tegoż artykułu kontrola, o której mowa, jest sprawowana pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej.
Sąd rozpoznaje sprawę rozstrzygniętą w zaskarżonej decyzji ostatecznej bądź w postanowieniu z punktu widzenia legalności, tj. zgodności z prawem całego toku postępowania administracyjnego i prawidłowości zastosowania przepisów prawa materialnego. Zgodnie natomiast z art. 145 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 zwanej dalej: p.p.s.a.) uwzględnienie przez sąd administracyjny skargi i uchylenie zaskarżonej decyzji bądź postanowienia w całości lub w części następuje wtedy gdy sąd stwierdzi:
- a) naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy,
- b) naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego,
- c) inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy.
Stosownie do treści art. 134 § 1 p.p.s.a. sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związanym zarzutami i wnioskami skargi oraz wskazaną podstawą prawną. Legalność decyzji bada się zarówno pod względem formalnym jak też i materialono-prawnym.
Przedmiotem oceny w rozpoznawanej sprawie jest postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej w K. z dnia [...] r., który działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 K.p.a. utrzymał w mocy postanowienie Naczelnika Urzędu Skarbowego w T. z dnia [...] r. przyznające dozorcy zwrot koniecznych wydatków związanych z wykonywaniem dozoru oraz wynagrodzenie za dozór na pojazdem marki [...] o nr [...] za okres od dnia [...] r. do dnia [...] r. w kwocie [...] zł.
Przeprowadzona kontrola zaskarżonego postanowienia i poprzedzającego go postanowienia organu I instancji wykazała, że odpowiada ono wymogom prawa.
Istota sporu w przedmiotowej sprawie sprowadza się do wysokości przyznanego wynagrodzenia i sposobu jego ustalenia. Przy czym jest to wynagrodzenie za okres poprzedzający przejście własności pojazdu na rzecz Skarbu Państwa, ponieważ za okres w którym Skarb Państwa był właścicielem przedmiotowego pojazdu skarżąca otrzymała wynagrodzenie, którego wysokości nie kwestionuje. Droga administracyjna do dochodzenia roszczeń za ten okres została potwierdzona w powołanej przez obie strony uchwale Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 29 listopada 2010 roku, sygn. akt I OPS 1/10. Co do zasady organ przyznał, że skarżącej należy się wynagrodzenie za cały okres wykonywania dozoru nad pojazdem oraz zwrot kosztów związanych z wykonywaniem dozoru na podstawie art. 102 § 2 ustawy egzekucyjnej.
Do wynagrodzenia za dozór pojazdu, o którym mowa w art. 130a ust. 10 p.r.d. stosuje się przepisy ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji, co wynika z treści § 6 ust. 1 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 28 lutego 2011 roku w sprawie rozciągnięcia stosowania przepisów ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji. W uchwale z dnia 19 czerwca 2007 roku, sygn. akt III CZP 47/07 Sąd Najwyższy uznał, że stosunek prawny, którego przedmiotem jest parkowanie, określone także jako przechowywanie usuniętych pojazdów, stanowi stosunek administracyjny powstały na skutek władczych działań organów administracyjnych. Po zakończeniu postępowania administracyjnego w przedmiocie przejęcia na rzecz Skarbu Państwa nieodebranego pojazdu jego nowy właściciel, którym jest Skarb Państwa, wstępuje w stosunek prawny jaki łączył dotychczasowego właściciela z podmiotem prowadzącym parking. Brak jest podstaw do przyjęcia, że Skarb Państwa wstępując w miejsce byłego właściciela pojazdu w stosunek prawnoadministracyjny powstały na skutek usunięcia pojazdu z drogi i umieszczenia go na parkingu strzeżonym, przejmuje w całości uprawnienia i obowiązki poprzedniego właściciela stanowiące o treści tego stosunku prawnego. Podobnie sprawa przedstawia się w kwestii wysokości opłat za parkowanie takiego pojazdu.
Sąd podziela stanowisko Dyrektora Izby Skarbowej w K., że opłaty za parkowanie ustalone przez radę powiatu na podstawie art. 130a ust. 6 p.r.d. nie odnoszą się do Skarbu Państwa lecz do właścicieli pojazdów usuwanych z dróg publicznych i umieszczanych na parkingach w trybie przewidzianym art. 130a ustawy.
Podniesiony w skardze zarzut naruszenia art. 102 § 2 ustawy egzekucyjnej należy uznać za nieuzasadniony. Wskazany przepis określa jedynie ogólny obowiązek organu egzekucyjnego przyznania dozorcy pojazdu usuniętego z drogi zwrot koniecznych wydatków związanych z wykonywaniem dozoru oraz wynagrodzenia za dozór, nie określając przy tym ani kwot ani kryteriów jakie należy wziąć pod uwagę ustalając należność z tego tytułu. Odwołując się w tym zakresie do uzasadnienia powoływanej już uchwały Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 29 listopada 2010 r. sygn. akt I OPS 1/10 należy wskazać, że dozorca występujący do organu egzekucyjnego o zwrot wydatków i wynagrodzenie za dozór może przedstawić pokwitowania i rachunki w związku z poniesionymi wydatkami oraz wskazać na trudy związane ze sprawowaniem dozoru, a ponadto, że przy określaniu wynagrodzenia należy uwzględnić zakres obowiązków dozorcy i okoliczności towarzyszące przechowaniu.
Wykazanie tych okoliczności należy do wnioskodawcy (dozorcy) i to on powinien przedstawić dowody na wysokości poniesionych wydatków. W rozpoznawanej sprawie skarżąca, poza powołaniem się na uchwałę Rady Powiatu nie przedstawiła żadnych dowodów na powyższe okoliczności, w związku z czym to organ podjął działania niezbędne do wyjaśnienia sprawy, prawidłowo ustalając wysokość wydatków i wynagrodzenie na podstawie cen obowiązujących na pobliskich parkingach oraz w uchwale Rady Powiatu [...] z dnia [...] r. Nietrafne jest stanowisko skarżącej zmierzające do oparcia się wyłącznie o stawki przyjęte we wskazanej uchwale. Zgodnie z utrwalonym poglądem judykatury (vide wyrok NSA z dnia 28 stycznia 2011 r. sygn. akt I OSK 494/10) stawki te mają zastosowanie wyłącznie do właścicieli pojazdów i nie dotyczą Skarbu Państwa.
W ocenie Sądu w toku ustalania wysokości przysługującego skarżącej wynagrodzenia pomocniczo może znaleźć zastosowanie także wskazany przez skarżącą art. 836 kodeksu cywilnego zgodnie z którym, jeżeli wysokość wynagrodzenia za przechowanie nie jest określona w umowie albo w taryfie to przechowawcy należy się wynagrodzenie przyjęte w danych stosunkach. Ponieważ bezspornie organ i skarżąca nie zawarli porozumienia w przedmiotowym zakresie, a jak wyżej wskazano, uchwały Rady Powiatu [...] nie można traktować jako obowiązującej taryfy, to przy braku cennika świadczonych usług należało przyznać należne wynagrodzenie przyjęte w danych stosunkach.
Wskazać także należy, że w przedmiotowej sprawie podmiot uprawniony do dozorowania pojazdu nie jest w niniejszej sprawie przedsiębiorcą prowadzącym parking, stąd też opłaty za parkingi, w tym również parkingi strzeżone mogą stanowić jedno z kryteriów ustalania opłat za dozorowanie pojazdów, jednak nie można ustalonych tam stawek odnosić bezpośrednio do opłat za dozorowanie pojazdu. Powinny być to parkingi mieszczące się w okolicy miejsca dozorowanego pojazdu, a ponieważ pojazd jest przechowywany przez dłuższy czas stąd też organ prawidłowo odwołał się do stawek miesięcznych (abonamentowych) obowiązujących na pobliskich parkingach.
Z tych wszystkich względów nie dopatrując się naruszenia prawa, wymienionego w art. 145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), Wojewódzki Sąd Administracyjny skargę oddalił jako nieuzasadnioną na podstawie art. 151 tej ustawy.