Uzasadnienie
Na wniosek Miejskiego Zarządu Dróg w C. z dnia [...] 2005 r. zostało wszczęte postępowanie w sprawie wydania decyzji o ustaleniu lokalizacji celu publicznego polegającego na budowie ulicy A w C. wraz z odwodnieniem na odcinku od ul. B do ul. C oraz na budowie kolektora deszczowego w ul. D na odcinku od ul. A do ul. E. W toku tego postępowania sprzeciw co do realizacji planowanej inwestycji na działkach nr A i B przy ul. A i ul. F zgłosiła N. R.. Do sprzeciwu tego inwestor ustosunkował się w piśmie z dnia [...] 2005 r. Postanowieniem z dnia [...] r. Państwowy Powiatowy Inspektor Sanitarny w C. stwierdził brak konieczności wykonania raportu o oddziaływaniu planowanego przedsięwzięcia na środowisko. Brak konieczności wykonania takiego raportu stwierdził też Prezydent Miasta C. – postanowieniem z dnia [...] r. Pismem z dnia [...] 2005 r. wnioskodawca wniósł o przeprowadzenie postępowania w oparciu o dotychczasowe przepisy ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. Prawo ochrony środowiska (Dz. U. nr 62 poz.627 ze zm.), a to zgodnie z art. 19 ust. 1 ustawy z dnia 18 maja 2005 r. o zmianie ustawy – Prawo ochrony środowiska oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. Nr 113 poz. 954 ze zm.).
Po ponownym rozpoznaniu tego wniosku (wobec uchylenia wcześniejszej decyzji organu I instancji decyzją Samorządowego Kolegium Odwoławczego w C. z dnia [...] r.) Prezydent Miasta C. decyzją z dnia [...] r. nr [...] (znak [...], wydaną m.in. na podstawie art. 4 ust. 2 pkt 1, art. 50 ust. 1, art. 51 ust. 1 pkt 2, art. 53 ust. 3, art. 54 ustawy z dnia 27 marca o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. Nr 80 poz. 717 ze zm., zwanej dalej ustawą o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym) oraz na podstawie art. 104 kpa ustalił lokalizację w/w inwestycji na wymienionych w tej decyzji działkach, w ustalonych na mapach stanowiących załącznik do tej decyzji liniach rozgraniczających. W uzasadnieniu decyzji stwierdził, że dla terenu objętego przedmiotowym zamierzeniem inwestycyjnym, nie obowiązuje miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego ani też nie podjęto dla tego terenu uchwały o przystąpieniu do sporządzenia takiego planu.
Warunki lokalizacji ustalono na podstawie analizy warunków i zasad zagospodarowania terenu oraz stanu faktycznego i prawnego. Publiczny charakter inwestycji nie budzi zdaniem organu orzekającego wątpliwości. Ustalenie lokalizacji tego celu nie narusza przepisów odrębnych. Stwierdził też ten organ, że decyzja uzyskała uzgodnienia wymagane ustawą o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym.
W odwołaniu od tej decyzji N. R. wniosła o jej uchylenie w części dotyczącej lokalizacji inwestycji na jej działkach nr B i A i przekazanie w tym zakresie sprawy do ponownego rozpoznania organowi I instancji. Odwołująca się zarzuciła, iż w kwestionowanym zakresie projekt lokalizacji inwestycji jest "nieprawidłowy i nieracjonalny". Realizacja inwestycji pozbawi ją bowiem możliwości "prawidłowego korzystania" z jej nieruchomości i jej zagospodarowania, z uwagi na fakt iż "zbyt daleko wkracza" w jej nieruchomość. Ewentualnie wyraziłaby zgodę na zajęcie jej nieruchomości ale w innym zakresie. Zdaniem odwołującej się możliwa jest też realizacja inwestycji z pominięciem jej działek.
Samorządowe Kolegium Odwoławcze w C. odwołania tego nie uwzględniło i zaskarżoną decyzją z dnia [...] r. nr [...] wydaną z powołaniem się na treść art. 50 ust. 1 i 4, art. 53, art. 54 i art. 56 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym oraz art. 138 § 1 pkt 1 kpa utrzymało decyzję organu I instancji w mocy. W uzasadnieniu tego rozstrzygnięcia opisało przebieg dotychczasowego postępowania w sprawie. Stwierdziło, że kwalifikacja objętej postępowaniem inwestycji jako inwestycji celu publicznego nie budzi w świetle treści art. 2 pkt 5 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym w zw. z art. 6 pkt 1 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (Dz. U. z 2004 r. Nr 261 poz. 2603 ze zm.), wątpliwości. Inwestycja dotyczy bowiem drogi publicznej o kategorii gminnej, klasy L – droga lokalna, realizowanej w imieniu zarządcy drogi przez Miejski Zarząd Dróg w C..
Jest ona zgodna z przepisami wymienionymi w decyzji organu I instancji i dlatego też zgodnie z treścią art. 56 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym nie było podstaw do odmowy wydania decyzji o ustaleniu jej lokalizacji jako celu publicznego. Zdaniem SKO kwestionowana decyzja zawiera wszystkie określone w art. 54 omawianej ustawy elementy. Zwrócił też organ odwoławczy uwagę, że w postępowaniu w przedmiocie ustalenia lokalizacji inwestycji celu publicznego organy orzekające związane są zakresem wniosku inwestora. W nawiązaniu do treści odwołania organ II instancji stwierdził, że planowane ścięcie narożnika działek nr B i A jest spowodowane koniecznością zapewnienia bezpieczeństwa ruchu drogowego i spełnienia wymogu widoczności na skrzyżowaniu ulicy A i F, co wynika z treści § 7 ust. 4 rozporządzenia Ministra Transportu i Gospodarki Morskiej z dnia 2 marca 1999 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać drogi publiczne i ich usytuowanie (Dz. U. Nr 43, poz. 430, zwane dalej rozporządzeniem z dnia 2 marca 1999 r.).
Stwierdził też, że przeprojektowanie zamierzenia inwestycyjnego zgodnie z sugestiami odwołującej się spowodowałaby dalszą ingerencję w nieruchomość położoną po drugiej stronie ul. F, stanowiącą działkę nr C. W skardze od powyższej decyzji SKO do sądu administracyjnego N. R. wniosła o jej uchylenie lub zmianę jako wydanej z naruszeniem obowiązującego prawa przez nienależyte dokonanie przez organy orzekające analizy stanu faktycznego nieruchomości. W szczególności nie rozważono w ogóle jej alternatywnej propozycji przeznaczenia pod projektowaną inwestycję jej nieruchomości w innym zakresie.
W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w C. wniosło o jej oddalenie powtarzając w ogólnym zarysie argumentację przedstawioną w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Dodatkowo stwierdziło, iż nie rozważało propozycji skarżącej odnośnie zajęcia pod inwestycję jej działek w innym zakresie, gdyż z propozycji tej wycofała się ona w piśmie procesowym z dnia [...] 2006 r.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Skarga nie zasługuje na uwzględnienie albowiem brak jest zdaniem Sądu podstaw do przyjęcia, że zaskarżona decyzja została wydana z naruszeniem obowiązującego prawa (w zw. z art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych - Dz. U. Nr 153, poz. 1269). W sprawie nie ulega wątpliwości i nie jest też przez skarżącą kwestionowane, że objęte nią zamierzenie inwestycyjne dotyczy inwestycji celu publicznego w rozumieniu przepisów powołanych w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Nie jest też kwestionowane ustalenie, że dla terenu proponowanej lokalizacji tej inwestycji brak jest miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. W takiej zaś sytuacji inwestycja taka jest lokalizowana zgodnie z treścią art. 50 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym w drodze decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego, wydawanej po przeprowadzeniu postępowania o jakim mowa m.in. w art. 53 tej ustawy.
Powinna ona spełniać wymogi o jakich mowa w art. 54 tego aktu prawnego. Zdaniem Sądu zaskarżona decyzja została wydana z uwzględnieniem wszystkich tych wymagań, a to przy uwzględnieniu dodatkowo treści powołanego przez organy obu instancji art. 19 ust. 1 ustawy z dnia 18 maja 2005 r. o zmianie ustawy – Prawo ochrony środowiska oraz niektórych innych ustaw. W szczególności wynika z niej zdaniem Sądu, że została podjęta po przeprowadzeniu analizy o jakiej mowa w art. 53 ust. 3 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Odmienne w tym przedmiocie stanowisko skarżącej nie zasługuje zdaniem Sądu na akceptację. W tym przedmiocie należy zważyć w pierwszej kolejności, że zostało ono sformułowane bardzo ogólnie, co nie pozwala na szczegółową polemikę. Nie wiadomo nawet, co skarżąca miała na myśli mówiąc o "położeniu na jej działkach instalacji". Ani w odwołaniach od decyzji organu I instancji ani też w skardze do Sądu, stanowiącej w ogólnym zarysie powtórzenie treści tych odwołań, skarżąca nie sprecyzowała w jakim zakresie zaakceptowałaby przeznaczenie jej działek pod sporną inwestycję.
Nie podała też dlaczego planowana inwestycja uniemożliwi jej dalsze prawidłowe korzystanie z jej nieruchomości, a to w sytuacji gdy jak wynika z przebiegu linii rozgraniczających tę inwestycję może być pod nią przeznaczona jedynie znikoma część jej działek. (ich rogi"). Nie wydaje się zatem aby realizacja tego narożnego ścięcia mogła mieć istotne znaczenie dla możliwości zagospodarowania pozostałej części działek skarżącej. Należy mieć bowiem na uwadze, że w liniach rozgraniczających teren inwestycji znalazła się też jedynie część (naroże) działki nr A przeznaczonej w rejestrze gruntów pod drogę, ale nie objętej w pozostałej części sporną inwestycją. Inwestycja ta nie dotyczy bowiem poszerzenia ul. F. Nawet gdyby przyjąć za zasadne twierdzenia skarżącej to będą jej przysługiwały roszczenia o jakich mowa w art. 36 omawianej ustawy (w zw. z jej art. 58 ust. 2).
Nie można podzielić też zarzutu podniesionego w skardze, że organ odwoławczy nie zbadał propozycji skarżącej zajęcia jej działek w innym zakresie, a to w sytuacji gdy jak to zasadnie podniesiono w odpowiedzi na skargę, skarżąca wycofała się z tej propozycji w piśmie procesowym (oświadczeniu) z dnia [...] 2006 r. (pomijając już sygnalizowaną wcześniej całkowitą ogólnikowość tej propozycji). Należy też podnieść, że linie rozgraniczające teren inwestycji nie przesądzają jeszcze, że istotnie w takich granicach dojdzie do realizacji inwestycji. Linie te wyznaczają bowiem maksymalny zasięg inwestycji. Ostateczny przebieg inwestycji zostanie przesądzony dopiero w decyzji o pozwoleniu na budowę.
Należy podzielić nadto stanowisko organów obu instancji, że przewidziane liniami rozgraniczającymi narożne ścięcie działek skarżącej wynika z wymagań określonych w § 7 ust. 4 w/w rozporządzenia z dnia 2 marca 1999 r., które organy orzekające były zobowiązane uwzględnić zgodnie z treścią art. 54 pkt 2 c ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Zdaniem Sądu trudno podzielić też stanowisko skarżącej, że za rezygnacją z planowanego skosu przemawia aktualne zagospodarowanie jej działek, a to w sytuacji gdy w grę może wchodzić ewentualnie jedynie przesunięcie narożnej części usytuowanego tam ogrodzenia (zobacz fotografia – k. [...] akt sądowych). Bez znaczenia dla oceny legalności zaskarżonej decyzji jest też podnoszona przez pełnomocnika skarżącej na rozprawie sądowej okoliczność, że nie może dojść do poszerzenia ul. F na całej jej długości z uwagi na aktualne zainwestowanie położonych przy tej ulicy działek. Jak już bowiem odniesiono poszerzenie i budowa ulicy F nie wchodzi w zakres inwestycji objętej zaskarżoną decyzją.
W konsekwencji skarżąca nie wykazała, że sporne zamierzenie inwestycyjne w kształcie wynikającym z wniosku Miejskiego Zarządu Dróg w C., jest niezgodne z przepisami odrębnymi. W takiej zaś sytuacji zgodnie z treścią art. 56 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym nie można odmówić ustalenia lokalizacji inwestycji celu publicznego.
Również z urzędu rozstrzygając w granicach danej sprawy, a to zgodnie z treścią art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153 poz. 1270 ze zm.). Sąd takiej niezgodności nie stwierdził.
Wobec powyższego skarga jako nieuzasadniona podlegała oddaleniu zgodnie z treścią art. 151 tej ustawy.