Uzasadnienie
Pismem z dnia [...] r. Kierownik Posterunku Policji w P. zwrócił się do Starostwa Powiatowego w M. o przeprowadzenie kontroli stanu technicznego budynku przy ul. [...], stanowiącego współwłasność M. i J. W. W trakcie wszczętego przez Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w M. postępowania administracyjnego dokonano kontroli przedmiotowego budynku mieszkalnego stwierdzając, że taras na wysokim parterze oraz balkon nie posiadają balustrad.
W konsekwencji decyzją z dnia [...]r. nr [...] Powiatowy Inspektor Nadzoru budowlanego w M. nakazał właścicielom działki, M. W. i J. W. wykonanie stosownych balustrad. W wyniku jednak rozpoznania odwołania J. W. wnoszącego o zobowiązanie do wykonania balustrady na tarasie parteru jedynie M. W., zaś na balkonie piętra użytkujących pomieszczenie J. i A. M., [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w K. decyzją z dnia [...] r. nr [...] uchylił wydaną przez organ I instancji decyzję i sprawę przekazał organowi temu do ponownego rozpoznania. W uzasadnieniu organ II instancji wskazał, iż Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w M. ustalił jedynie brak balustrad, nie zbadał natomiast na jakiej wysokości znajdują się taras oraz balkon, jak również nie podał, który przepis z zakresu prawa budowlanego został wskutek braku balustrad naruszony.
Nadto decyzja winna być skierowana do właściciela lub zarządcy budynku, a nie właścicieli działki, a tym samym przy ponownym rozpoznaniu sprawy organ winien jednoznacznie ustalić kto jest właścicielem budynku mieszkalnego i poprawnie oznaczyć adresata decyzji.
Po ponownym rozpoznaniu sprawy Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w M. decyzją z dnia [...] r. nr [...] nakazał właścicielom budynku – M. W. i J. W. usunięcie stwierdzonych nieprawidłowości poprzez wykonanie balustrad na tarasie zlokalizowanym na poziomie wysokiego parteru (wys. ok. 2,30m od podjazdu do garażu) oraz na balkonie na poziomie piętra (wys. ok. 3,50m) w budynku mieszkalnym zlokalizowanym w P. przy ul. [...], zgodnie z wytycznymi zawartymi w § 298 Rozporządzenia Ministra Infrastruktury z 12 kwietnia 2002 r, w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. Nr 75, poz. 690 z późn. zm). Termin wykonania wskazanych prac organ I instancji określił jako niezwłoczny po uprawomocnieniu się decyzji. Jako podstawę prawną decyzji organ I instancji wskazał art. 66 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (t. j.: Dz. U. 2006, Nr 156, poz. 1118 z późn. zm.) natomiast w uzasadnieniu podniósł, że brak balustrad na balkonie i tarasie stanowi realne zagrożenie zdrowia i życia użytkowników przedmiotowego budynku.
J. W. po raz kolejny wniósł odwołanie od decyzji organu I instancji wyrażając niezadowolenie z otrzymanego rozstrzygnięcia. Odwołujący się wskazał, iż nie ma dostępu do pomieszczeń, z których wychodzi się na taras i balkon. Podniósł nadto, powołując się na stanowisko wyrażone jego zdaniem przez Sąd Rejonowy w M., iż rzecz stanowiąca współwłasność jest rzeczą cyt. "cudzą" a tym samym z uwagi na niedokonanie podziału majątku małżonków nie jest ani prawnym właścicielem budynku, ani jego zarządcą.
Decyzją z dnia [...] r. nr [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w K. utrzymał zaskarżoną decyzję pierwszoinstancyjną w mocy uznając ją za prawidłową. W uzasadnieniu organ II instancji podkreślił, że użytkowanie budynku bez wykonania na balkonie i tarasie balustrad narusza warunki techniczne jakim powinny odpowiadać budynki mieszkalne. Wskazał nadto, iż byli małżonkowie W. nadal są współwłaścicielami przedmiotowego budynku a tym samym poprawnie zostali wskazani jako adresaci decyzji pierwszoinstancyjnej.
Pismem z dnia [...] r. J. W. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach skargę na decyzję organu II instancji wnosząc o jej uchylenie. W uzasadnieniu wskazał, iż orzekające w sprawie organy nie ustaliły w sposób poprawny stanu faktycznego. Z winy bowiem M. W. nie doszło po rozwodzie do podziału majątku dorobkowego, a majątek ten obecnie, zdaniem skarżącego, jest przez byłą żonę niszczony. W konsekwencji, jak stwierdził skarżący, nie jest obecnie ani właścicielem ani zarządcą budynku albowiem do czasu podziału majątku ustalenie kto w istocie jest właścicielem budynku jest niemożliwe.
Skarżący powtórzył zawartą już w odwołaniu tezę, iż rzecz stanowiąca jedynie jego współwłasność jest w istocie rzeczą cudzą, a także wskazał działania, w jego odczuciu bezprawne, podejmowane przez byłą żonę i zięcia, które doprowadziły do naruszenia konstrukcji dachu, tarasu, a także złego stanu technicznego budynku gospodarczego.
Skarga została wniesiona w terminie.
W odpowiedzi na skargę organ II instancji wniósł o jej oddalenie podtrzymując stanowisko zawarte w zaskarżonej decyzji. Dodatkowo zaakcentował, iż właścicielami budynku gospodarczego są J. i A. M. i do nich organ I instancji skierował decyzję odnoszącą się do obiektu gospodarczego.
W trakcie przeprowadzonej przed tut. Sądem w dniu 14 listopada 2007 r. rozprawy ustanowiony na wniosek skarżącego pełnomocnik podtrzymał twierdzenia skargi podnosząc, iż stan prawny nieruchomości nie został należycie wyjaśniony i udokumentowany.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
W myśl art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 z późn. zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej oraz rozstrzyganie sporów kompetencyjnych i o właściwość między organami jednostek samorządu terytorialnego, samorządowymi kolegiami odwoławczymi i między tymi organami a organami administracji rządowej, przy czym zgodnie z § 2 tegoż artykułu kontrola, o której mowa, jest sprawowana pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej.
Sąd rozpoznaje sprawę rozstrzygniętą w zaskarżonej decyzji ostatecznej bądź w postanowieniu z punktu widzenia legalności, tj. zgodności z prawem całego toku postępowania administracyjnego i prawidłowości zastosowania przepisów prawa materialnego. Zgodnie natomiast z art. 145 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm. zwanej dalej: p.p.s.a.) uwzględnienie przez sąd administracyjny skargi i uchylenie zaskarżonej decyzji bądź postanowienia w całości lub w części następuje wtedy gdy sąd stwierdzi:
- a) naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy,
- b) naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego,
- c) inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy.
Przeprowadzone w określonych wyżej ramach badanie zgodności z prawem zaskarżonej decyzji, a także decyzji orzeczenie to poprzedzającej wykazało, że nie są one dotknięte uchybieniami uzasadniającymi ich wzruszenie, a tym samym przedmiotowa skarga, zdaniem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego, nie zasługuje na uwzględnienie.
Wskazać bowiem w tym miejscu należy, iż w myśl art. 66 ust. 1 cytowanej wyżej ustawy Prawo budowlane w przypadku stwierdzenia, że obiekt budowlany:
- 1) może zagrażać życiu lub zdrowiu ludzi, bezpieczeństwu mienia bądź środowiska albo
- 2) jest użytkowany w sposób zagrażający życiu lub zdrowiu ludzi, bezpieczeństwu mienia lub środowisku, albo
- 3) jest w nieodpowiednim stanie technicznym, albo
- 4) powoduje swym wyglądem oszpecenie otoczenia
- - właściwy organ nakazuje, w drodze decyzji, usunięcie stwierdzonych nieprawidłowości, określając termin wykonania tego obowiązku.
Przytoczony przepis zobowiązuje organ nadzoru budowlanego, w przypadku możliwości zaistnienia jednej z wymienionych wyżej przesłanek, do wszczęcia z urzędu postępowania administracyjnego celem wyjaśnienia stanu faktycznego, a w razie ustalenia, iż wskazane w przepisie zagrożenia istotnie mają miejsce - do wydania decyzji nakazującej usunięcie stwierdzonych nieprawidłowości (w myśl ust. 2 przywołanego artykułu organ nadzoru budowlanego może nadto zakazać, do czasu usunięcia nieprawidłowości, użytkowania obiektu budowlanego). W konsekwencji ustalenie w wyniku przeprowadzonej w dniu [...] r. kontroli, iż taras na wysokim parterze oraz balkon na poziomie I piętra należącego do M. W. i J. W. budynku nie posiadają balustrad uprawniało i obligowało Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w M. do wydania decyzji nakazującej doprowadzenie obiektu do stanu bezpiecznego dla zdrowia i życia mieszkańców.
Stosownie bowiem do § 291 cytowanego wyżej Rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. budynek i urządzenia z nim związane powinny być projektowane i wykonane w sposób nie stwarzający niemożliwego do zaakceptowania ryzyka wypadków w trakcie użytkowania. W myśl natomiast § 298 przywołanego Rozporządzenia balkony w domach jednorodzinnych winny być wyposażone w balustrady o wysokości co najmniej 0,9 m.
Poprawnie też, zdaniem Sądu, organ I instancji zaadresował swoją decyzję do obojga byłych małżonków W. jako współwłaścicieli budynku. Bezspornym jest bowiem, podkreślanym wielokrotnie w trakcie postępowania przez samego J. W., iż przedmiotowy budynek w czasie małżeństwa objęty był małżeńską wspólnością ustawową, a jak twierdzi J. W. we wniesionej w dniu [...] r. skardze podział majątku dorobkowego do daty tej nie nastąpił (dołączone do akt sprawy postanowienie Sądu Okręgowego w C. z dnia 19 [...] r. sygn. [...] rozstrzygało jedynie o sposobie korzystania przez małżonków, w czasie trwania procesu o rozwód, z wspólnego mieszkania). Stwierdzić zatem należy, iż w wyniku wyroku rozwiązującego małżeństwo dotychczasowy bezudziałowy ustrój wspólności majątkowej uległ przekształceniu w współwłasność rozwiedzionych małżonków w równych częściach ułamkowych - por. art.43 ustawy z dnia 25 lutego 1964 r. Kodeks rodzinny i opiekuńczy (Dz.U.
Nr 9, poz. 59 z późn. zm.) i współwłasność ta trwa nadal obejmując swoim zakresem przedmiotowym m.in. budynek przy ul. [...] w P. Podkreślić nadto należy, iż prawomocny wyrok orzekający rozwód może być podstawą wpisu w księdze wieczystej współwłasności w częściach ułamkowych na rzecz byłych małżonków - por. uchwała Sądu Najwyższego z dnia 21 czerwca 2001 r., sygn. III CZP 16/01, OSNC 2002/1/4. Tym samym J. W., pomimo że fakt ten neguje, w istocie jest współwłaścicielem przedmiotowego budynku w [...], a skierowanie do niego jako jednego z adresatów wydanej w trybie art. 66 ustawy Prawo budowlane decyzji ocenić należy jako prawidłowe. W myśl bowiem art. 61 ustawy Prawo budowlane obowiązek utrzymania i użytkowania budynku w zgodzie z prawem spoczywa na właścicielu lub zarządcy nieruchomości.
Decyzję organu I instancji uznać należy zatem za poprawną, pozostającą w zgodzie z obowiązującym prawem. Tym samym za właściwą uznać należy także zaskarżoną obecnie decyzję drugoinstancyjną, utrzymująca w mocy rozstrzygnięcie Inspektora Budowlanego w M. Na ocenę prawidłowości wydanych przez organy I i II instancji decyzji nie mogą mieć wpływu podnoszone przez J. W. w skardze okoliczności, które zdaniem skarżącego dowodzą, iż w istocie nie ma on dostępu do pomieszczeń położonych przy tarasie i balkonie. Ocena, który ze współwłaścicieli obiektu budowlanego ponosi winę czy odpowiedzialność za zaistniały stan, wyczerpujący dyspozycję art. 66 ustawy Prawo budowlane nie należy bowiem do materii regulowanej przepisami prawa budowlanego i wykracza poza granice właściwości organów administracji – por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 3 października 2006 r., sygn. II OSK 1163/05, LEX nr 289077.
Odnosząc się do treści wniesionej przez J. W. skargi Sąd wyjaśnia nadto skarżącemu, iż podniesione przez niego kwestie zniszczenia izolacji, ocieplenia, konstrukcji tarasu i dachu budynku nie stanowiły przedmiotu rozstrzygnięć podlegających w niniejszym postępowaniu kontroli sądowej.
W konsekwencji przedstawionych wyżej wywodów Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach nie uwzględnił skargi i na podstawie art. 151 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji.