Uzasadnienie
Postanowieniem z dnia 13 stycznia 2016 r. Starszy Referendarz Sądowy w Wojewódzkim Sądzie Administracyjnym w Gliwicach po rozpoznaniu wniosku A. S. o przyznanie prawa pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych i ustanowienia adwokata z urzędu, oddalił wniosek o przyznanie prawa pomocy.
Na skutek sprzeciwu skarżącego, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach postanowieniem z dnia 1 lutego 2016 r. utrzymał w mocy wskazane powyżej postanowienie z dnia 13 stycznia 2016 r.
Pismem złożonym osobiście w siedzibie WSA w Gliwicach w dniu 22 lutego 2016 r. A. S. złożył zażalenie na postanowienie z dnia 1 lutego 2016 r.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zażalenie podlega odrzuceniu jako niedopuszczalne.
Wskazać należy, że w dniu 15 sierpnia 2015 r. weszła w życie ustawa z dnia 9 kwietnia 2015 r. o zmianie ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. poz. 658), modyfikująca m.in. zasady rozpoznawania w postępowaniu sądowoadministracyjnym wniosków o przyznanie prawa pomocy.
Na mocy jej art. 2, w sprawach wszczętych po dniu 15 sierpnia 2015 r., a taką jest sprawa zainicjowana skargą A. S. z dnia 30 września 2015 r., sąd rozpoznając sprzeciw od zarządzenia lub postanowienia referendarza, orzeka jako sąd drugiej instancji, stosując odpowiednio przepisy o zażaleniu, a więc wydaje postanowienie, w którym zaskarżone zarządzenie lub postanowienie referendarza zmienia albo utrzymuje w mocy - art. 260 § 1 i 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm., dalej: P.p.s.a., w brzmieniu nadanym ustawą zmieniającą). Zgodnie z art. 194 § 1 tej ustawy, zażalenie do Naczelnego Sądu Administracyjnego przysługuje na postanowienia wojewódzkiego sądu administracyjnego w przypadkach przewidzianych w ustawie oraz na postanowienia, których przedmiotem są kwestie określone w jego pkt 1 – 10. Takiej możliwości (ani jakiegokolwiek innego środka zaskarżenia) w odniesieniu do postanowienia wojewódzkiego sądu administracyjnego wydanego na skutek rozpoznania sprzeciwu nie przewiduje obecnie żaden przepis tej ustawy (taka możliwość istniała na gruncie przepisów normujących instytucję prawa pomocy przed zmianami dokonanymi powołaną ustawą z dnia 9 kwietnia 2015 r.).
Mając powyższe na względzie orzeczono jak w sentencji na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 w zw. z art. 197 § 2 i art. 178 P.p.s.a.