Uzasadnienie
W dniu [...] 2006 r. J. Z. wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach skargę o wznowienie postępowania sądowego w sprawie zakończonej wyrokiem tego Sądu z dnia 22 września 2006 r., sygn. akt II SA/Gl 509/06, którym oddalono jej skargę na czynność Prezydenta Miasta K. z dnia [...] r. w przedmiocie zameldowania M. Z. w lokalu mieszkalnym położonym w K. przy ulicy A. Jako podstawę wznowienia postępowania sądowego skarżąca wskazała przepis art. 273 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm.), zwanej dalej P.p.s.a. W uzasadnieniu tej skargi skarżąca podniosła, iż domaga się wznowienia postępowania sądowego wobec ujawnienia dwóch nowych, nie znanych jej poprzednio dokumentów, a które świadczą o tym, iż stan faktyczny sprawy przedstawiał się inaczej aniżeli przyjął to Sąd przy wydawaniu wspomnianego wyroku.
Pierwszym ze wskazanych dokumentów jest wniosek o rozwiązanie umowy najmu (datowany na dzień [...] 2005 r.) skierowany przez M. Z. do Zrzeszenia Właścicieli i Zarządców Domów w K., drugim zaś karta informacyjna leczenia szpitalnego z dnia [...] 2005 r., z której wynika, iż inicjator meldunku J. Z. w dniach od [...] 2005 r. do [...] 2005 r. był hospitalizowany, co zdaniem skarżącej wyklucza możliwość zamieszkania M. Z. w lokalu mieszkalnym położonym w K. przy ul. A. Rozpoznanie jej skargi na czynność Prezydenta Miasta K. w przedmiocie obowiązku meldunkowego nastąpiło więc bez wyjaśnienia najistotniejszego elementu, tj. kwestii jej zgody na zameldowanie. Okoliczność ta jest o tyle istotna, że według skarżącej, pozostając wówczas w związku małżeńskim z J. Z. posiadała uprawnienia do wyrażenia zgody na zameldowanie we wspólnej nieruchomości M. Z..
Tym samym brak akceptacji skarżącej uniemożliwiał dokonanie czynności zameldowania. Na poparcie swojej argumentacji skarżąca przytoczyła szereg orzeczeń sądów administracyjnych, przemawiających za przyjęciem prezentowanego przez nią stanowiska. Stwierdziła również, iż działała bez adwokata, "co w sposób oczywisty osłabiło jej pozycję w postępowaniu sądowym", a ponadto, że pozbawiono ją możliwości wypowiedzenia się na temat argumentów strony przeciwnej i uniemożliwiono zapoznanie się z treścią protokołu z posiedzenia Sądu.
W odpowiedzi na skargę o wznowienie postępowania sądowego Prezydent Miasta K. wniósł o jej oddalenie podtrzymując dotychczasowe stanowisko.
Uczestnik postępowania J. Z. również wniósł o oddalenie skargi.
Na rozprawie przed Sądem skarżąca popierając skargę zaakcentowała, że przy zameldowaniu określonej osoby w lokalu mieszkalnym oprócz potwierdzenia faktu przebywania konieczne jest potwierdzenie uprawnień do przebywania w tym lokalu.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył, co następuje
Wznowienie postępowania sądowego jest instytucją procesową, która daje stronie prawną możliwość wzruszenia prawomocnego orzeczenia sądu kończącego postępowania sądowe, jednakże tylko wówczas, gdy zaistnieją podstawy wznowienia wskazane w przepisach art. 271 – 273 P.p.s.a. Wznowienie postępowania nie służy więc ponownemu rozpoznaniu sprawy w sytuacji, gdy strona jest niezadowolona z prawomocnego orzeczenia sądu.
W niniejszej sprawie skarga o wznowienie postępowania sądowego, wniesiona w ustawowym terminie i oparta o ustawową podstawę wznowienia, nie jest jednak usprawiedliwiona. W pierwszej kolejności zauważyć trzeba, że przewidziana w art. 273 § 2 P.p.s.a. podstawa wznowienia postępowania dotyczy sytuacji, w której już po wydaniu wyroku ujawnione zostały okoliczności faktyczne lub środki dowodowe, mogące mieć wpływ na wynik sprawy, a z których strona nie mogła skorzystać w poprzednim postępowaniu. W istocie zatem spełnienie tej przesłanki warunkują dwa czynniki:
Po pierwsze - muszą wyjść na jaw okoliczności, z których strona nie mogła skorzystać w poprzednim postępowaniu. Oznacza to, że musiały one istnieć już w trakcie postępowania przed sądem wydającym orzeczenie objęte skargą o wznowienie postępowania, a zatem jeszcze przed wydaniem wyroku, zaś strona nie miała możliwości skorzystania z nich, przez co należy rozumieć zdolność do powołania się na nie przed sądem.
- - Po drugie - okoliczności te mogły mieć wpływ na wynik sprawy, a wobec tego sąd nie wydałby orzeczenia o określonej treści, jeżeli zostałyby one mu przedstawione.
Dopiero kumulatywne spełnienie obydwu wskazanych wyżej przesłanek może uzasadniać wznowienie postępowania sądowego w oparciu o wskazaną w art. 273 § 2 P.p.s.a. podstawę.
Biorąc pod uwagę powyższe spostrzeżenia nie sposób stwierdzić że pismo M. Z., skierowane do Zrzeszenia Właścicieli i Zarządców Domów w K., czy też karta informacyjna dotycząca okresu leczenia szpitalnego J. Z. wskazują na to, że Sąd wydając wyrok w dniu 22 września 2006 r. niewłaściwie ocenił ustalony przez organ stan faktyczny sprawy, skutkiem czego było wydanie wadliwego orzeczenia. W istocie bowiem przedstawione przez skarżącą dokumenty nie mają żadnego wpływu na wynik postępowania sądowego. Dołączona do skargi o wznowienie postępowania sądowego karta leczenia szpitalnego małżonka skarżącej J. Z. świadczy jedynie o tym, iż osoba ta w dniach od [...] 2005 r. do dnia [...] 2005 r. była hospitalizowana.
Zauważyć przyjdzie, że zgłoszenie wniosku o zameldowanie M. Z. w lokalu mieszkalnym przy ul. A w K. nastąpiło w dniu [...] 2005 r., a więc miało miejsce już po powrocie J. Z. ze szpitala. Mógł więc osobiście potwierdzić w organie meldunkowym fakt przebywania Mi. Z. w tym mieszkaniu. Okoliczność ta nie miała zatem żadnego wpływu na dokonaną, w objętym skargą o wznowienie wyroku, ocenę okoliczności sprawy i jako taka nie może zostać uznana za usprawiedliwioną podstawę.
Z kolei drugi z przedłożonych przez skarżącą dokumentów, tj. oświadczenie M. Z. zawierające prośbę o rozwiązanie umowy najmu lokalu mieszkalnego znajdującego się przy ul. B w K. również nie może zostać uznany za dowód istnienia w dacie wydania wspomnianego wyroku okoliczności dających podstawę do stwierdzenia, iż gdyby sąd wziął je pod uwagę, wydane orzeczenie miałoby inną treść. W istocie bowiem pismo to nie wskazuje, że M. Z. nie przebywał w lokalu mieszkalnym przy ul. A w K.. Fakt, iż z jego treści wynika, że osoba ta do dnia [...] 2005 r. ma zamiar przebywać w lokalu należącym do swojej pasierbicy (w K. przy ul. A) nie oznacza wszakże, że tak było w rzeczywistości. Poza tym, po tej dacie mógł zmienić swe centrum życiowe, koncentrując je w lokalu mieszkalnym, do którego tytuł prawny posiadał jego syn. Brak było zatem podstaw do stwierdzenia, że M. Z. nie przebywał w lokalu należącym do J. i J. Z., a tym samym, że czynność jego zameldowania dokonana została z naruszeniem prawa.
Co więcej, skarżąca w toku całego postępowania sądowego zakończonego wyrokiem z dnia 22 września 2006 r. co do zasady nie kwestionowała faktu pobytu M. Z. w należącym do niej oraz do jej małżonka lokalu mieszkalnym, a jedynie wskazywała, że nie wyraziła zgody na zameldowanie tej osoby we wspomnianym lokalu. Wyraźnie na to wskazał Wojewódzki Sąd Administracyjny w pisemnych motywach wyroku oddalającym skargę.
Podważając wyrok Sądu z dnia 22 września 2006 r. skarżąca błędnie przyjęła, że czynność zameldowania określonej osoby w lokalu mieszkalnym wymaga zgody wszystkich osób, którzy posiadają tytuł prawny do tego lokalu. W wyroku tym Wojewódzki Sąd Administracyjny stanął na stanowisku, że wobec stwierdzenia przez Trybunał Konstytucyjny niezgodności z Konstytucją Rzeczypospolitej Polskiej art. 9 ust. 2 ustawy o ewidencji ludności i dowodach osobistych, co nastąpiło w wyroku z dnia 27 maja 2002 r., sygn. akt K 20/01 - Dz.U. Nr 78, poz. 716, opubl. w OTK-A 2002 r. nr 3, poz. 34, wyłączną przesłanką zameldowania określonej osoby w oznaczonym lokalu jest sam fakt przebywania w nim, bez konieczności legitymowania się dowodem potwierdzającym uprawnienia do lokalu. Jest to konsekwencja charakteru i istoty czynności zameldowania, wyłącznie jako aktu rejestracji danych o miejscu pobytu oznaczonej osoby.
Ocena, czy fakt przebywania określonej osoby w lokalu mieszkalnym był zgodny z wolą wszystkich jego współwłaścicieli leży poza zakresem kompetencji organu dokonującego meldunku. Żaden przepis ustawy o ewidencji ludności i dowodach osobistych nie uzależnia dokonania czynności zameldowania od wcześniejszego uzyskania zgody wszystkich dysponentów lokalu. Tym samym podnoszone w skardze o wznowienie postępowania argumenty, jakoby pobyt M. Z. w lokalu mieszkalnym należącym do J. i J. Z. nastąpił z naruszeniem prawa, gdyż bez akceptacji skarżącej, w odniesieniu do czynności zameldowania, nie mają jakiegokolwiek znaczenia. Skoro bowiem bezspornie ustalono, że osoba ta przebywała w mieszkaniu przy ul. A w K., bez znaczenia jest okoliczność, że fakt ten miał miejsce bez uzyskania uprzedniej zgody skarżącej.
Nie można zatem stwierdzić, iż Wojewódzki Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 22 września 2006 r. nie wziął pod uwagę tych okoliczności sprawy, a wobec tego, że uwzględnienie przedstawionych przez skarżącą dowodów spowodowałoby wydanie orzeczenia o odmiennej treści.
Na koniec wskazać trzeba, że fakt, iż strona występująca w postępowaniu sądowym nie korzystała z usług profesjonalnego pełnomocnika (adwokata lub radcy prawnego) nie stanowi sam przez się przesłanki wystarczającej do wznowienia tego postępowania. W oparciu o przepis art. 134 § 1 P.p.s.a sąd rozstrzyga bowiem w granicach danej sprawy, nie będąc jednakże związany zarzutami ani też wnioskami zawartymi w skardze. Tym samym wszelkie okoliczności sprawy są przez Sąd z urzędu brane pod uwagę przy wydawaniu orzeczenia. Zaznaczyć ponadto należy, że żaden z przepisów ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi nie wymaga udziału profesjonalnego pełnomocnika w postępowaniu przed sądem I instancji. Skarżąca nie wykazała również, iż pozbawiona została możliwości zajęcia stanowiska w trakcie toczącego się postępowania sądowego, ani też, że nie mogła zapoznać się z treścią protokołu z rozprawy.
Uwagi te są o tyle konieczne, gdyby w przekonaniu skarżącej, pomimo niepowołania w skardze przepisu art. 271 pkt. 2 P.p.s.a. również w oparciu o tę podstawę upatrywała zasadność wznowienia postępowania sądowego.
Mając na względzie wskazane wyżej okoliczności Wojewódzki Sąd Administracyjny orzekł jak w sentencji wyroku na podstawie art. 282 § 2 P.p.s.a oraz art. 151 w zw. z art. 276 tej ustawy.