Uzasadnienie
Skarżąca została wezwana do uiszczenia wpisu od skargi w wysokości 500 zł, a w odpowiedzi, na druku urzędowego formularza zwróciła się o zwolnienie od kosztów sadowych akcentując, że jako strona poszkodowana nie powinna ponosić kosztów postępowania. Z treści formularza wynika, że wnioskodawczyni wraz z małżonkiem zamieszkuje w budynku o pow. 94 m2. Nie posiada innych nieruchomości ani też papierów wartościowych, natomiast w skład jej majątku wchodzą oszczędności w kwocie 24.500,00 zł oraz dwa pojazdy marki [...]:[...]- i [...]- letni. Zarówno wnioskodawczyni jak i jej małżonek utrzymują się obecnie ze świadczeń ZUS w łącznej kwocie 2.376,77 zł netto miesięcznie. Strona sporządziła zestawienie swoich stałych, miesięcznych wydatków z którego wynika, że na ten cel przeznacza około 1000 zł miesięcznie.
Na wezwanie referendarza sądowego wnioskodawczyni nadesłała dokumenty obrazujące poziom i strukturę jej miesięcznych wydatków oraz dochody.
Rozpoznając wniosek o przyznanie prawa pomocy zważono co następuje:
Przepis art. 199 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity: Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm. – zwana dalej P.p.s.a.) konstytuuje zasadę odpłatności postępowania sądowoadministracyjnego. Wyjątkiem od niej jest możliwość przyznania prawa pomocy, które stosownie do treści art. 245 §1 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi może zostać przyznane stronie w zakresie całkowitym lub częściowym.
Przyznanie prawa pomocy w formie zwolnienia od kosztów sądowych może nastąpić wobec osoby fizycznej, która wykaże że nie jest w stanie ponieść kosztów postępowania sądowego bez uszczerbku w utrzymaniu swoim i swojej rodziny (art. 246 § 1 pkt 2 P.p.s.a.).
Przedmiotem badania przy analizie wniosku o przyznanie prawa pomocy jest całokształt okoliczności związanych z sytuacją materialną wnioskodawcy. Ta zaś, poddana ocenie z uwzględnieniem treści złożonego wniosku oraz nadesłanych później dokumentów prowadzi do wniosku, iż wnioskodawczyni będzie w stanie ponieść koszty sądowe zwłaszcza, że w chwili obecnej sprowadzają się one w zasadzie do wpisu od skargi w kwocie 500 zł. Zarazem trzeba w tym miejscu stanowczo podkreślić, że przyznanie prawa pomocy oparte jest wyłącznie na analizie sytuacji materialnej strony, nie zaś na jej przekonaniu o słuszności podniesionych w skardze argumentów.
Oceniając z tej perspektywy wniosek D. O. w pierwszej kolejności wskazać przyjdzie, że zarówno skarżąca jak i jej małżonek dysponują stałym źródłem dochodu – świadczeniami ZUS w łącznej kwocie ponad 2000 zł. Łączne, udokumentowane wydatki, w skład których wchodzą opłaty za energię elektryczną, dostawy wody i odbiór ścieków, usługi telekomunikacyjne i odbiór odpadów kształtują się zaś na poziomie około 500 zł. Do tego trzeba doliczyć koszty zakupu lekarstw spowodowane poważną chorobą strony. Gdyby więc tylko te okoliczności miały być brane pod uwagę przy ocenie złożonego wniosku, to można by rozważać jego ewentualne uwzględnienie.
W opisywanych realiach nie można jednak tracić z pola widzenia faktu, że strona posiada zasoby pieniężne w kwocie 24.500,00 zł. Opłacenie kwoty 500 zł, stanowiącej 2 % wspomnianych oszczędności nie uszczupli ich w sposób na tyle znaczący aby miało to mieć istotne znaczenie dla sytuacji bytowej strony. Stąd też uznano, że strona będzie wstanie bez uszczerbku w utrzymaniu swoim i swojej rodziny ponieść tego rodzaju wydatek.
Z powyższych względów, w oparciu o art. 245 § 1 i § 3 P.p.s.a. w zw. z art. 246 § 1 pkt 2 tej ustawy, działając na podstawie art. 258 § 1 i § 2 pkt 7 P.p.s.a. w związku z § 3 tego przepisu orzeczono jak w sentencji postanowienia.