Uzasadnienie
T. i E. B. zostali wezwani do uiszczenia wpisu o skargi w wysokości 500 zł. W odpowiedzi na druku urzędowego formularza zwrócili się o zwolnienie od kosztów sądowych. Z jego treści wynika, że wnioskodawcy są osobami w podeszłym wieku wspólnie prowadzącymi gospodarstwo domowe, zamieszkującymi w budynku o pow. 137 m2. Nie posiadają oni żadnych oszczędności, papierów wartościowych ani też przedmiotów, których wartość przekraczałaby 3.000 euro. Źródłem ich dochodu są świadczenia emerytalne otrzymane w łącznej wysokości 3719 zł miesięcznie. Na wezwanie referendarza sądowego wnioskodawcy nadesłali szereg dokumentów obrazujących ich sytuację materialną. Z ich treści wynika, że dochód wnioskodawców to łączna kwota 3781 zł netto miesięcznie, na leki przeznaczają około 120 zł (wg załączonych recept), spłacają zobowiązanie kredytowe – rata wynosi 137 zł, za energię elektryczną płacą 193 zł co dwa miesiące, a za telefon – 105 zł. Z nadesłanego orzeczenia o niepełnosprawności wynika, że E. B. jest osobą, której stan zdrowia umożliwił zaliczenie do osób o znacznym stopniu niepełnosprawności.
Rozpoznając wniosek o przyznanie prawa pomocy zważono co następuje:
Przepis art. 199 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity: Dz. U. z 2012 r. Poz. 270. – zwana dalej P.p.s.a.) konstytuuje zasadę odpłatności postępowania sądowoadministracyjnego. Wyjątkiem od niej jest możliwość przyznania prawa pomocy, które stosownie do treści art. 245 §1 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi może zostać przyznane stronie w zakresie całkowitym lub częściowym.
Przyznanie prawa pomocy w postaci zwolnienia od kosztów sądowych może nastąpić wobec osoby fizycznej, która wykaże że nie jest w stanie ponieść kosztów postępowania sądowego bez uszczerbku w utrzymaniu swoim oraz swojej rodziny (art. 246 § 1 pkt 2 P.p.s.a.).
Poddając zgromadzone informacje ocenie z uwzględnieniem treści przywołanych wyżej przepisów ustalono, że wniosek T. i E. B. nie zasługiwał na uwzględnienie.
Przede wszystkim należy zwrócić uwagę na to, że poziom udokumentowanych wydatków pozwala stwierdzić, że do dyspozycji skarżących pozostała wystarczająca kwota, która pozwoli zarówno na zaspokojenie potrzeb bytowych ich rodziny jak również wygospodarowanie środków pozwalających pokryć koszty sądowe. Udokumentowane, miesięczne wydatki kształtują się bowiem na poziomie około 800 zł. Do wspomnianej kwoty nie doliczono zakupu opału, jako że ma on charakter jednorazowy, a poza tym ze względu na porę roku nie będzie on stanowił dominującej pozycji w budżecie stron. Pozostała kwota – tj. ponad 2900 zł niewątpliwie stanowi dostateczne zabezpieczenie potrzeb dwóch osób i może ulec pomniejszeniu o wydatek na wpis od skargi.
Analiza informacji uzyskanych od stron nasunęła pewne wątpliwości dotyczące ich rzeczywistego stanu rodzinnego. W druku formularza skarżący zadeklarowali, że mieszkają samotnie. Tymczasem ostatnia korespondencję z Sadu – wezwanie referendarza sądowego odebrała osoba określona jako "dorosły domownik" - syn. Kwestia ta nie ma jednak zasadniczego znaczenia dla oceny złożonego wniosku.
Z tych względów, w oparciu o art. 245 § 1 i § 3 P.p.s.a. w zw. z art. 246 § 1 pkt 2 tej ustawy, działając na podstawie art. 258 § 1 i § 2 pkt 7 P.p.s.a. w związku z § 3 tego przepisu orzeczono jak w sentencji postanowienia.