Uzasadnienie
Skarżąca, na druku urzędowego formularza wniosku o przyznanie prawa pomocy wystąpiła o zwolnienie od kosztów sądowych, powołując się na trudną sytuację materialną. Z treści formularza wynika, że samotnie zamieszkuje w lokalu o pow. 50 m2. Źródłem utrzymania się skarżącej jest dochód w wysokości 2530 zł brutto miesięcznie. Wnioskodawczyni podkreśliła, że jej dochód uszczuplany jest o koszty spłaty zaciągniętej pożyczki oraz środki udzielane jako wsparcie dla niepełnosprawnego wnuka.
Na wezwanie referendarza sądowego wnioskodawczyni nadesłała dokumenty obrazujące jej dochody oraz poziom przeciętnych, miesięcznych wydatków.
W toku rozpoznania wniosku zważono, co następuje:
Przepis art. 199 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity: Dz. U. z 2012 r. Poz. 270 ze zm. – zwana dalej P.p.s.a.) konstytuuje zasadę odpłatności postępowania sądowoadministracyjnego. Wyjątkiem od niej jest możliwość przyznania prawa pomocy, które stosownie do treści art. 245 §1 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi może zostać przyznane stronie w zakresie całkowitym lub częściowym.
Przyznanie prawa pomocy w postaci zwolnienia od kosztów sądowych może nastąpić wobec osoby fizycznej, która wykaże że nie jest w stanie ponieść kosztów postępowania sądowego bez uszczerbku w utrzymaniu swoim oraz swojej rodziny (art. 246 § 1 pkt 2 P.p.s.a.).
Z nadesłanych przez stronę dokumentów wynika, że jej bieżące, miesięczne wydatki kształtują się na poziomie około 500 zł i składają się na nie opłaty za dostawy energii elektrycznej, wody, zakup lekarstw, usługi telekomunikacyjne, ubezpieczenia oraz rata zaciągniętego kredytu. Kwotę powyższa ustalono w sposób orientacyjny, gdyż wydatki za paliwo gazowe – w kwocie 591 zł nie zostały udokumentowane w sposób pozwalający przyjąć, że taka właśnie kwota jest co miesiąc przeznaczana przez stronę na ten cel. Z kolei dochód strony stanowi kwota 2089 zł netto miesięcznie. Z zestawienia wskazanych wyżej sum wynika, że do dyspozycji strony pozostaje co miesiąc około 1500 zł, a więc kwota pozwalająca pokryć pozostałe potrzeby strony jak również wygospodarować środki na pokrycie kosztów sądowych. Strona w żaden sposób nie udokumentowała ani faktu udzielania wsparcia wnukowi ani też jego rozmiaru oraz okoliczności pozwalających przyjąć, że to właśnie ona zobowiązana jest nieść pomoc finansową tej osobie.
Stąd też okoliczność ta nie była brana pod uwagę przy rozpoznawaniu jej wniosku. Również wysokość zobowiązania podatkowego z tytułu podatku od nieruchomości, jakie strona będzie miała obowiązek ponieść, nie jest na tyle znacząca aby uiszczenie go w czterech ratach stanowiło znaczący problem. Zarazem fakt spłaty zobowiązania o charakterze prywatnoprawnym nie może stanowić dostatecznej podstawy do uznania, że uzasadnioną jest w takiej sytuacji rezygnacja z obowiązku poniesienia opłat publicznoprawnych – kosztów sądowych.
Wobec tego, działając na podstawie art. 258 §1 i § 2 pkt 7 p.p.s.a., w związku z art. 246 § 1 pkt 2 tej ustawy orzeczono jak w sentencji postanowienia.