Uzasadnienie
W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach D. K. zawarła wniosek o wstrzymanie wykonania ww. decyzji. W uzasadnieniu wniosku skarżąca wskazała na wysokie koszty wykonania przyłączenia do sieci kanalizacyjnej. Wskazała, że sieć kanalizacyjna jest źle zaprojektowana, uniemożliwia grawitacyjne odprowadzanie ścieków zatem konieczne jest zbudowanie dodatkowej przepompowni (koszt około 50 tys. zł). Strona wskazała także na utrudnienia w prowadzeniu przez nią działalności gospodarczej, w przypadku konieczności wykonania decyzji.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył, co następuje
Zgodnie z treścią art. 61 § 1 P.p.s.a., wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Stosownie jednak do § 3 powołanego przepisu sąd, na wniosek skarżącego, może wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub części zaskarżonego aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków z wyjątkiem przepisów prawa miejscowego, które weszły w życie, chyba, że ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania.
Rozpoznając wniosek w zakresie przesłanek określonych w art. 61 § 3 P.p.s.a., Sąd uznał, że zasługuje on na uwzględnienie. W orzecznictwie sądów administracyjnych ugruntowany jest pogląd, iż co do zasady wykonanie decyzji nakazującej przyłączenie nieruchomości do istniejącej sieci kanalizacyjnej już ze swej istoty rodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Ewentualna szkoda poniesiona wskutek wykonania nałożonego obowiązku wiąże się bowiem przede wszystkim z utratą sporych nakładów finansowych poniesionych na jego realizację.
W ocenie sądu już sam przedmiot wniosku w sposób wystarczający uprawdopodobnia wystąpienie niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Wykonanie nałożonego obowiązku wykonania przyłącza do istniejącej sieci kanalizacyjnej przed rozpoznaniem sprawy przez sąd może nie tylko narazić skarżącą na straty finansowe, ale także sprawić, że w razie ewentualnego uwzględnienia skargi, udzielona właścicielowi obiektu ochrona sądowa może okazać się iluzoryczna.
W ocenie Sądu zasadnym jest zatem, aby wstrzymać wykonanie zaskarżonej decyzji do czasu rozstrzygnięcia sprawy przez Sąd. Wobec powyższego biorąc pod uwagę realia rozpatrywanej sprawy, nie można stwierdzić, że udzielenie skarżącej tzw. ochrony tymczasowej naruszałoby czyjkolwiek interes lub też pozostawało w opozycji do interesu publicznego.
W tym stanie rzeczy Sąd, na podstawie art. 61 § 3 i § 5 P.p.s.a., orzekł jak w sentencji postanowienia.