Uzasadnienie
Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w K. (dalej PINB) postanowieniem z dnia [...] r., nr [...], wydanym na podstawie art. 83 ust. 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. – Prawo budowlane (obecnie j.t. Dz. U. z 2017 r., poz. 1332 z późn. zm – dalej p.b.) oraz art. 149 §3 w zw. z art. 145 §1 pkt 4 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 roku – Kodeks postępowania administracyjnego (obecnie j.t. Dz. U. z 2017 r., poz. 1257 – dalej k.p.a.) po rozpatrzeniu wniosku J. W. i G. W. z dnia 2 października 2017 r. odmówił wznowienia postępowania zakończonego decyzją ostateczną nr [...] Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w K. z dnia [...] r. umarzającą postępowanie wszczęte w sprawie montażu drzwi zewnętrznych w mieszkaniu nr [...] przy ulicy [...] w K. W uzasadnieniu decyzji podano m. in., że zainteresowani pierwszą informację o podjęciu decyzji otrzymali 14 września 2016 r. a podanie o wznowienie postępowania złożyli dopiero 25 września 2017 r. Nawet gdyby przyjąć, że ich pismo z dnia 19 grudnia 2016 r. stanowiło podanie o wznowienie postępowania, to też zostało ono złożone po ustawowym terminie, tu 14 października 2016 r.
Zażalenie na powyższe postanowienie wnieśli J. W. i G. W., zaskarżając je w całości. Podali, że zachodzą przesłanki do wznowienia postępowania, bowiem nie znali szczegółów wydanej decyzji.
Śląski Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego (dalej WINB), postanowieniem z dnia [...] r., znak [...], wydanym na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. utrzymał w mocy zaskarżone postanowienie.
W uzasadnieniu podano m. in., że decyzja ostateczna nr [...] została wydana w dniu [...] r. Kolejno pismem z dnia [...] r. organ pierwszej instancji poinformował zainteresowanych o sposobie załatwienia sprawy, wskazując na wydanie decyzji. W odpowiedzi na powyższe pismo J. W. pismem z dnia 15 września 2016 r. zwróciła się do organu pierwszej instancji o skonkretyzowanie treści pisma z dnia [...] r. PINB ponownie przy piśmie z dnia [...] r. poinformował J. W. o decyzji kończącej sprawę i wyjaśnił zainteresowanym, że nie uznaje ich za strony w tym postępowaniu, w związku z czym nie otrzymali przedmiotowej decyzji. Pismem z dnia 19 grudnia 2016 r. ww. ponownie zwrócili się do PINB w K. z żądaniem wyegzekwowania samowoli budowlanej.
Mając na uwadze powyższe, organ doszedł do przekonania, że J. W. miała wiedzę o przedmiotowej decyzji już we wrześniu 2016 r., zaś G. W. w grudniu 2016 r., gdyż jak wynika z treści pisma datowanego na dzień 19 grudnia 2016 r. znane im było pismo PINB w K. z dnia [...] r., w którym to była mowa o zakończeniu postępowania przedmiotową decyzją. Wobec powyższego oraz z uwagi na fakt, że Skarżący wystąpili z wnioskiem o wznowienie postępowania dopiero we wrześniu 2017 r., zasadnym było wydanie postanowienia o odmowie wznowienia postępowania administracyjnego.
Skargę na postanowienie WINB złożyli J. W. i G. W., zaskarżając je w całości. Zarzucili, że zgodnie z art. 145 § 1 k.p.a. PINB nie zastosował się do: pkt. 1 (dowody, na których podstawie ustalono istotne dla sprawy okoliczności faktyczne okazały się fałszywe) oraz do pkt. 4 (strona bez własnej winy nie brała udziału w postępowaniu).
W uzasadnieniu odniesiono się m. in. merytorycznie do decyzji objętej wnioskiem o wznowienie postępowania, polemizując z nią. Wskazano również na stan faktyczny dotyczący wykonanych robót budowlanych i wymiary poszczególnych elementów. Stwierdzili, że organ nie dopełnił obowiązku zamieszczania pouczeń, nie dotrzymywał terminów odpowiedzi na pisma oraz nie informował o rozstrzygnięciach i treści ważnych decyzji, a przede wszystkim wykorzystał niewiedzę prawniczą skarżących. W związku z tym mają wątpliwości co do bezstronności organu, czują się oszukani i wprowadzeni w błąd. Decyzja została oparta na błędnej interpretacji stanu faktycznego, a przez to jest niezgodna z prawem. PINB swoim działaniem naruszającym art. 7, art. 9, art. 10 i art. 11 k.p.a. pozbawił ich możliwości dalszego terminowego kontynuowania sprawy i zataił część dokumentów.
W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wniósł o jej oddalenie. Podał, że działał na podstawie i w granicach prawa, a rozstrzygnięcie znajduje umocowanie w zgromadzonym materiale dowodowym. W uzasadnieniu powtórzył swą poprzednią argumentację.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
W myśl art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 roku – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (j.t. Dz. U. z 2017 r., poz. 2188 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości m. in. przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym zgodnie z § 2 tegoż artykułu kontrola, o której mowa, jest sprawowana pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Sąd rozpoznaje sprawę rozstrzygniętą zaskarżonym aktem z punktu widzenia kryterium legalności, to jest zgodności z prawem całego toku postępowania administracyjnego i prawidłowości zastosowania prawa materialnego.
Nadto zgodnie z art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (j.t. Dz. U. z 2017 roku, poz. 1369 z późn. zm., dalej p.p.s.a.) sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz wskazaną podstawą prawną.
W wyniku analizy akt sprawy Sąd stwierdził, że skarga nie jest uzasadniona. Zaskarżone rozstrzygnięcie nie narusza bowiem ani prawa materialnego, ani też organ odwoławczy nie naruszył reguł procedury administracyjnej w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy, bądź skutkującym wznowieniem tego postępowania. Tymczasem, zgodnie z art. 145 § 1 p.p.s.a., dopiero stwierdzenie tego rodzaju naruszenia prawa uzasadnia uwzględnienie skargi.
Zgodnie z art. 148 § 1 k.p.a. podanie o wznowienie postępowania wnosi się do organu administracji publicznej, który wydał w sprawie decyzję w pierwszej instancji, w terminie jednego miesiąca od dnia, w którym strona dowiedziała się o okoliczności stanowiącej podstawę do wznowienia postępowania. Wg § 2 termin do złożenia podania o wznowienie postępowania z przyczyny określonej w art. 145 § 1 pkt 4 biegnie od dnia, w którym strona dowiedziała się o decyzji.
Zasadą jest więc, że strona wnosi podanie w terminie jednego miesiąca od dnia, w którym dowiedziała się o okolicznościach stanowiących podstawę wznowienia. Od tego Kodeks postępowania administracyjnego przewiduje trzy wyjątki: a) w sytuacji z art. 145 § 1 pkt 4 termin biegnie od dnia dowiedzenia się o decyzji, b) zgodnie z art. 145a § 2 termin biegnie od dnia wejścia w życie wyroku Trybunału Konstytucyjnego, c) zgodnie z art. 145b § 2 skargę o wznowienie wnosi się w terminie jednego miesiąca od dnia uprawomocnienia się orzeczenia sądu. Artykuł 148 § 2 k.p.a. nie wymaga dla otwarcia biegu terminu do wniesienia podania o wznowienie postępowania z przyczyny określonej w art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a. faktu doręczenia decyzji, której dotyczy żądanie wznowienia. Bieg terminu rozpoczyna się w dacie powzięcia przez stronę wiadomości o istnieniu danej decyzji. Istotne jest to, aby do strony dotarła wiadomość o wydaniu decyzji i o zawartym w niej rozstrzygnięciu, niezależnie nawet od źródła, z którego pochodzi informacja.
Jak podkreślił NSA w wyroku z dnia 15 maja 2008 r., II OSK 547/07, powzięcie wiadomości o wydaniu decyzji nie jest przy tym pojęciem tożsamym z zawiadomieniem o pełnej treści decyzji, co mogłoby nastąpić dopiero po doręczeniu decyzji. W pierwszym przypadku chodzi tylko o informację o wydaniu decyzji, w drugim o czynność jej doręczenia. Artykuł 148 § 2 k.p.a. nie wymaga dla otwarcia biegu terminu do wniesienia podania o wznowienie postępowania z przyczyny określonej w art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a. dopełnienia wymogu doręczenia decyzji, której dotyczy żądanie wznowienia (M. Jaśkowska, Komentarz do art.148 Kodeksu postępowania administracyjnego, LEX-el.). "Jednomiesięczny termin do żądania wznowienia postępowania administracyjnego biegnie od dnia, w którym strona dowiedziała się w jakikolwiek sposób o istnieniu decyzji. Informacja o wydanej decyzji wcale nie musi pochodzić od organu wydającego decyzję, lecz także z innych źródeł, byleby wskazywała na treść rozstrzygnięcia w danej sprawie" (wyrok WSA w Poznaniu z dnia 27 stycznia 2010 r., sygn. IV SA/Po 506/09).
Jednocześnie ciężar dowodu dochowania terminu, o którym mowa w art. 148 k.p.a., spoczywa na stronie, która domaga się wznowienia postępowania w sprawie. Organ ma obowiązek dokonania weryfikacji twierdzeń strony i przedstawianych przez nią dowodów oraz przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego w zakresie ustalenia tej okoliczności, a następnie dokonania oceny zebranego materiału dowodowego zgodnie z zasadą swobodnej oceny dowodów (wyrok NSA z 25 maja 2017 r., sygn. II OSK 2445/15).
Ma zatem rację organ, że J. W. miała wiedzę o przedmiotowej decyzji już we wrześniu 2016 r. Z treści pisma zainteresowanych datowanego na dzień 19 grudnia 2016 r. wynika, że znane im było pismo PINB w K. z dnia [...] r., w którym to była mowa o zakończeniu postępowania przedmiotową decyzją. Wobec tego oraz mając na uwadze fakt, że wniosek o wznowienie postępowania został złożony dopiero we wrześniu 2017 r., zasadnym było wydanie postanowienia o odmowie wznowienia postępowania administracyjnego.
WINB z powyższych względów nie naruszył art. 7, 9, 11, 77 §1, 80, 107 §1 i 3, 138 §1 pkt 1, art. 149 §3 w zw. z art. 145 §1 pkt 1 i 4 k.p.a., ani też innych przepisów, uzasadniających uwzględnienie skargi.
Z powyższych względów skarga nie mogła odnieść skutku i jako nieuzasadniona podlegała oddaleniu na podstawie art. 151 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
Powołane wyżej orzecznictwo sądowo-administracyjne dostępne jest w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych, pod adresem internetowym http://orzeczenia.nsa.gov.pl.