Uzasadnienie
Skarżący, w piśmie procesowym z dnia 10 sierpnia 2012 r. (dołączonym do skargi) zwrócił się o zwolnienie od kosztów sądowych podnosząc, że ze względu na niski dochód, wiek oraz stan zdrowia nie jest w stanie ponieść wydatków na pokrycie kosztów sądowych. Do wspomnianego pisma dołączona została decyzja MOPS w Z. z dnia [...] r. z treści której wynika, że skarżącemu przyznany został zasiłek stały w kwocie 444 zł miesięcznie. Oprócz tego nadesłana została faktura za zakup węgla, rachunek za energię elektryczną oraz faktura za zakup lekarstw.
Na wezwanie Sądu W.J. złożył wniosek o przyznanie prawa pomocy w przewidzianej przepisami formie, tj. na druku urzędowego formularza, w którym podniósł te same argumenty co we wspomnianym wyżej piśmie.
Rozpoznając wniosek o przyznanie prawa pomocy zważono co następuje:
Przepis art. 199 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity: Dz. U. z 2012 r. Poz. 270. – zwana dalej P.p.s.a.) konstytuuje zasadę odpłatności postępowania sądowoadministracyjnego. Wyjątkiem od niej jest możliwość przyznania prawa pomocy, które stosownie do treści art. 245 §1 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi może zostać przyznane stronie w zakresie całkowitym lub częściowym.
Przyznanie prawa pomocy w postaci zwolnienia od kosztów sądowych może nastąpić wobec osoby fizycznej, która wykaże że nie jest w stanie ponieść kosztów postępowania sądowego bez uszczerbku w utrzymaniu swoim oraz swojej rodziny (art. 246 § 1 pkt 2 P.p.s.a.).
Odnosząc treść przywołanych wyżej przepisów do sytuacji materialnej, w której znajduje się W. J. uznano, że skarżący jest osobą, której wniosek o przyznanie prawa pomocy zasługuje na uwzględnienie. W pierwszej kolejności należy zwrócić uwagę na niski dochód strony (444 zł miesięcznie) oraz jego źródło (jest to świadczenie ze środków pomocy społecznej). Świadczy to, zdaniem oceniającego wniosek, o bardzo trudnym położeniu materialnym strony. Biorąc zarazem pod uwagę wiek skarżącego - 64 lata należało przyjąć, że będzie on miał znaczące trudności w zdobyciu dodatkowych środków, z których byłby w stanie pokryć koszty postępowania sądowego. W opisywanej sytuacji, jeśli uwzględni się konieczność zaspokojenia elementarnych potrzeb egzystencjalnych strony nie można oczekiwać, że wnioskodawca będzie w stanie ponieść wydatki na pokrycie kosztów postępowania.
Z powyższych względów, w oparciu o art. 245 § 1 i § 3 P.p.s.a. w zw. z art. 246 § 1 pkt 2 tej ustawy, działając na podstawie art. 258 § 1 i § 2 pkt 7 P.p.s.a. w związku z § 3 tego przepisu orzeczono jak w sentencji postanowienia.