Uzasadnienie
Po rozpatrzeniu wniosku Gospodarstwa Rybackiego A. K. Starosta R. decyzją z dnia [...] r. nr [...] udzielił wnioskodawcy pozwolenia wodnoprawnego na pobór wody z rzeki [...] i odprowadzanie wody z odwodnienia. W wyniku rozpoznania odwołania wniesionego przez J. J., H. J., N. N., H. K., C. F., G. M. i M. M. Wojewoda [...] decyzją z dnia [...] r. nr [...] utrzymał zaskarżoną decyzję w mocy.
Skargę na decyzję organu II instancji do Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie Ośrodka Zamiejscowego w Katowicach złożył J. J.. Uwzględniając wniesioną skargę wyrokiem z dnia 6 grudnia 2004 r. sygn. akt II SA/Ka 2481/02 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach uchylił zaskarżoną decyzję i poprzedzającą ją decyzję Starosty R. z dnia [...] r. W uzasadnieniu Sąd wskazał zarówno naruszenie w toku postępowania administracyjnego przepisów prawa materialnego jak i błąd w ustaleniach faktycznych. Orzekające w sprawie organy obu instancji nie oceniły bowiem w sposób poprawny czy udzielone pozwolenie nie narusza ustaleń miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego jak również nie zbadały legalności wykonanych przez A. K. robót budowlanych.
W konsekwencji Sąd wskazał, iż ponownie rozpatrując sprawę organ I instancji winien wystąpić do [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w K. o zbadanie legalności tychże robót, a nadto, z uwagi na utratę mocy prawnej przez miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego gminy N., ocenić stan sprawy stosując przepisy ustawy z 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. Nr 80, poz. 717, z późn. zm.).
W ramach ponownie prowadzonego postępowania Starosta R. zwrócił się do Urzędu Gminy w N. o podanie czy lokalizacja przedmiotowych stawów z uwagi na brak obowiązującego planu zagospodarowania przestrzennego nie narusza przepisów ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym uzyskując odpowiedź, iż w uwzględnionym i wyłożonym już do publicznego wglądu projekcie nowego planu figuruje zapis dopuszczający na terenie przedmiotowych działek gospodarkę hodowlaną i rybacką, a ustalenie to nie było kwestionowane podczas wyłożenia planu. Zwrócił się także, zgodnie z zawartym w wyroku WSA w Gliwicach wskazaniem, do [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w K. z wnioskiem o zbadanie legalności wykonanych przez A. K. robót budowlanych przy budowie przedmiotowych stawów (postępowanie to zostało ostatecznie zakończone decyzją Głównego Inspektora nadzoru Budowlanego z dnia [...] r. nr [...] umarzającą postępowanie organu I instancji).
Do odnoszącej się do sprawy dokumentacji dołączono także sporządzoną na zlecenie A. K. opinię prawną prof. dr hab. W. R. stwierdzającą w konkluzji, iż zdaniem opiniodawcy budowa stawów rybnych w latach 1989 – 1991 nie wymagała pozwolenia na budowę, a jeśli nawet takowego wymagała to jego wynikający z uchybień organów brak i tak w świetle przepisów sam przez się nie uzasadniałby odmowy udzielenia pozwolenia wodnoprawnego. Dołączono także Uchwałę nr [...] Rady Gminy N. z dnia [...] r. w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego gminy N. dla obszaru obejmującego sołectwo N.. Organ I instancji określił nadto na nowo strony postępowania tj. właścicieli nieruchomości położonych zdaniem organu w zasięgu możliwego oddziaływania zamierzonego korzystania przez A. K. z wód. Wśród osób tych wskazano m.in. S. J., w poprzednim postępowaniu nie będącego stroną.
Decyzją z dnia [...] r. nr [...] Starosta R. ponownie udzielił Gospodarstwu Rybackiemu A. K. pozwolenia wodnoprawnego na pobór wody z rzeki [...] i odprowadzanie wody z odwodnienia Stawów nr [...],[...] i [...] określając szczegółowe warunki dopuszczalnego poboru i odprowadzania wód, w tym zastrzegając, iż gospodarka winna być prowadzona w sposób nie zagrażający gruntom sąsiednim. W uzasadnieniu Starosta R. stwierdził, iż wniosek A. K. z dnia [...] 2002 r. wraz z późniejszymi uzupełnieniami spełnia wszystkie warunki określone w art. 131 i 132 ustawy z dnia 18 lipca 2001 r. Prawo wodne (tj.: Dz. U. 2005, Nr 239, poz. 2019 z późn. zm.). W myśl wskazanej ustawy odmówić pozwolenia wodnoprawnego można jedynie w przypadkach enumeratywnie w ustawie wyliczonych, które to okoliczności w rozpatrywanej sprawie nie miały miejsca. Organ I instancji wskazał także, iż o zakończeniu prowadzonego postępowania administracyjnego zawiadomiono wszystkie strony umożliwiając im zapoznanie się z zebranym materiałem dowodowym i złożenie ewentualnych uwag i wniosków przed wydaniem decyzji. Poza ostatecznie rozstrzygniętym w toku postępowania wnioskiem S. J. o zawieszenie postępowania żadna ze stron nie skorzystała z przysługującego im prawa.
Od otrzymanej decyzji S. J. wniósł odwołanie do Wojewody [...] wyrażając niezadowolenie z otrzymanego rozstrzygnięcia. W odwołaniu zaakcentował, iż jego zdaniem w trakcie postępowania naruszono przepisy proceduralne z uwagi na zmienną listę stron postępowania jak również skierowanie decyzji do jednej ze stron z błędnym wskazaniem w adresie nazwy ulicy.
Decyzją z dnia [...] r. nr [...] Wojewoda [...] utrzymał w mocy decyzję pierwszoinstancyjną podkreślając w uzasadnieniu, iż Starosta R. podjął wszelkie niezbędne kroki w celu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego i rozstrzygnął przedmiotową sprawę mając na względzie interes społeczny i słuszny interes obywateli. W trakcie prowadzonego przez siebie postępowania Ustalił on bowiem, iż pozwolenie wodnoprawne nie narusza ustaleń miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, podjął też nakazane przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach czynności w celu zbadania legalności wykonanych przy budowie stawów robót budowlanych.
Jednocześnie organ II instancji podkreślił, iż jego zdaniem ustawa Prawo wodne nie uzależnia udzielenia pozwolenia wodnoprawnego od zgodnego z pozwoleniem na budowę wykonania tych stawów. Wskazał nadto, iż nie zaistniała żadna określona w art. 126 przywołanej ustawy przesłanka uzasadniająca odmowę udzielenia wnioskowanego pozwolenia. Podkreślił też bezzasadność zarzutów skarżącego, strony miały bowiem zapewnioną możliwość czynnego udziału w każdym stadium postępowania. Korekta listy stron była natomiast konieczna z uwagi na zmiany, jakie nastąpiły w ciągu 5 lat trwania postępowania.
Pismem z dnia [...] r. S. J. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach skargę na decyzję organu II instancji zarzucając Wojewodzie [...] nie wyjaśnienie stanu faktycznego i naruszenie zasad procedury. Zaskarżona decyzja nie uwzględnia bowiem faktu, iż Uchwała Rady Gminy N. z dnia [...] r. dotycząca nowego planu zagospodarowania przestrzennego nie jest zdaniem skarżącego prawomocna albowiem Rada Gminy nie rozpoznała jeszcze złożonego przez niego wniosku o zmianę planu w części dotyczącej działki A. K.. Nadto zdaniem S. J. nie podjęto żadnych prób wykonania wskazań zawartych w wyroku WSA w Gliwicach z dnia 6 grudnia 2004 r. Skarżący stwierdził też, iż właściciele jednej z działek, małżonkowie Z., pierwsze zawiadomienie o toczącym się postępowaniu otrzymali dopiero w [...] 2006 r.
Skarga została wniesiona w terminie.
W odpowiedzi na skargę organ II instancji wniósł o jej oddalenie podtrzymując stanowisko zawarte w zaskarżonej decyzji.
Dodatkowe pismo procesowe z dnia [...] 2007 r. także zatytułowane "Odpowiedź na skargę" złożył nadto pełnomocnik A. K., radca prawny M. K.. W piśmie, o którym mowa, pełnomocnik uczestnika postępowania podkreślił, iż nowy plan zagospodarowania przestrzennego gminy N. pozwala na lokalizację stawów rybnych na działce [...], wskazał nadto, że jego zdaniem orzekające w sprawie organy administracji publicznej wykonały wszystkie wskazania co do dalszego postępowania zawarte w wyroku WSA w Gliwicach z 6 grudnia 2004 r. Wskazał także, iż jego zdaniem zarzuty skarżącego co do uchybień w informowaniu innych niż S. J. stron o przebiegu postępowania są bezzasadne.
Pismo procesowe z dnia [...] r. złożył także S. J. podnosząc argumenty zawarte już w skardze.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
W myśl art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 z późn. zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej oraz rozstrzyganie sporów kompetencyjnych i o właściwość między organami jednostek samorządu terytorialnego, samorządowymi kolegiami odwoławczymi i między tymi organami a organami administracji rządowej, przy czym zgodnie z § 2 tegoż artykułu kontrola, o której mowa, jest sprawowana pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej.
Sąd rozpoznaje sprawę rozstrzygniętą w zaskarżonej decyzji ostatecznej bądź w postanowieniu z punktu widzenia legalności, tj. zgodności z prawem całego toku postępowania administracyjnego i prawidłowości zastosowania przepisów prawa materialnego. Zgodnie natomiast z art. 145 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm. zwanej dalej: p.p.s.a.) uwzględnienie przez sąd administracyjny skargi i uchylenie zaskarżonej decyzji bądź postanowienia w całości lub w części następuje wtedy gdy sąd stwierdzi:
- a) naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy,
- b) naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego,
- c) inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy.
Przeprowadzone w określonych wyżej ramach badanie zgodności z prawem zaskarżonej decyzji wykazało, że jej rozstrzygnięcie nie narusza prawa, a tym samym przedmiotowa skarga, zdaniem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego, nie zasługuje na uwzględnienie.
Przystępując do szczegółowych rozważań należy w pierwszej kolejności wskazać, iż wbrew twierdzeniom skarżącego zdaniem tut. Sądu organy administracji publicznej wykonały wskazania zawarte w wyroku z dnia 6 grudnia 2004 r. W trakcie ponownie prowadzonego postępowania uzupełniono bowiem brakujące ustalenia co do stanu faktycznego, w tym podjęto nakazane w wyroku czynności mające na celu zbadanie legalności wykonywanych przez A. K. robót budowlanych. W tym celu Starosta R. zwrócił się ze stosownym wnioskiem do [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego, a przeprowadzone w tej mierze odrębne postępowanie (notabene ze względów proceduralnych umorzone następnie decyzją Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] r.) nie doprowadziło do wydania jakiegokolwiek orzeczenia kwestionującego legalność wykonanych przez A. K. robót budowlanych.
W trakcie ponownie prowadzonego postępowania administracyjnego zbadano także czy pozwolenie wodnoprawne nie narusza ustaleń miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Wskazać w tym miejscu należy, że w dniu [...] r. Rada Gminy w N. podjęła uchwałę nr [...] w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego gminy N. dla obszaru obejmującego sołectwo N., opublikowaną następnie w Dzienniku Urzędowym Województwa [...] Nr [...], poz. [...]. Nowy plan, o którym mowa, zezwala na lokalizację na działce nr [...] (karta mapy [...]) stawów rybnych co tym samym sprawia, że projektowany sposób korzystania z wody nie narusza ustaleń planu. Podnoszony w skardze fakt złożenia w 2003 r. przez S. J. wniosku o taką zmianę planu by na należącej do A. K. działce nr [...] zakazana była zabudowa wbrew skarżącemu nie wpływa bowiem na moc obowiązującą uchwały, która w przewidzianej prawem dacie weszła w życie (30 dni od dnia ogłoszenia – por. § [...] uchwały).
Ustosunkowując się natomiast do pozostałych, oprócz zarzutu nie wykonania zaleceń WSA oraz zarzutu "nieprawomocności" uchwały w sprawie planu miejscowego, zawartych w skardze uwag S. J. Sąd stwierdza, że skarżący w żadnej mierze nie wykazał by jakiekolwiek strony postępowania nie wiedziały o jego wszczęciu i przebiegu. Jak wynika z przedłożonych Sądowi akt sprawy wbrew tezie zawartej w skardze właściciele działki nr [...] M. i J. Z. o toczącym się postępowaniu przed organem I instancji zostali poinformowani w dniu [...] 2006 r. (tj. przed wydaniem decyzji pierwszoinstancyjnej) a nadto ani małżonkowie ci ani wskazany przez skarżącego A. F. otrzymanej decyzji nie zaskarżyli.
Decyzję pierwszoinstancyjną orzekającą o udzieleniu pozwolenia wodnoprawnego uznać należy zatem, zdaniem tut. Sądu, za zgodną z prawem, a tym samym poprawnie organ II instancji rozstrzygnięcie to utrzymał w mocy decyzją stanowiącą w wyniku wniesionej skargi przedmiot niniejszego postępowania sądowego. Zgodnie bowiem z art. 126 w zw. z art. 125 cytowanej już wyżej ustawy z dnia 18 lipca 2001 r. Prawo wodne wydania pozwolenia wodnoprawnego odmawia się jeżeli:
- 1) projektowany sposób korzystania z wody narusza ustalenia warunków korzystania z wód regionu wodnego lub warunków korzystania z wód zlewni;
- 2) projektowany sposób korzystania z wody narusza ustalenia miejscowych planów zagospodarowania przestrzennego, decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego oraz decyzji o warunkach zabudowy;
- 3) projektowany sposób korzystania z wody nie spełnia wymagań ochrony zdrowia ludzi, środowiska i dóbr kultury wpisanych do rejestru zabytków oraz wynikających z odrębnych przepisów.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach stwierdza, iż przedłożony materiał dowodowy nie świadczy o tym by w rozpatrywanej sprawie okoliczności takie miały miejsce.
Dodatkowo zauważyć należy, iż w myśl art. 50 § 1 p.p.s.a. uprawnionym do wniesienia skargi jest każdy, kto ma w tym interes prawny, a także prokurator, Rzecznik Praw Obywatelskich oraz organizacja społeczna w zakresie jej statutowej działalności, jeżeli brała udział w postępowaniu administracyjnym. W myśl brzmienia przywołanego przepisu odróżnić zatem należy sytuację, w której rozstrzygnięcie administracyjne wpływa na prawa lub obowiązki danej osoby, chronione lub wynikające z prawa materialnego (interes prawny), od sytuacji, w której dany podmiot z innych przyczyn jest zainteresowany rozstrzygnięciem sprawy administracyjnej (interes faktyczny). Odnosząc niniejsze uwagi do okoliczności rozpatrywanej sprawy Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zauważa, że skarżący w żaden sposób nie wykazał na czym polega jego interes prawny i w jakiej mierze udzielone pozwolenie wodnoprawne może wpływać na jego wynikające z przepisów bądź pozostające pod ochroną prawa uprawnienia lub obowiązki.
W konsekwencji przedstawionych wyżej wywodów Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach nie uwzględnił skargi i na podstawie art. 151 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji.