Uzasadnienie
Postanowieniem z dnia [...] r. nr [...] Marszałek Województwa [...], w oparciu o przepisy art. 62 § 1 i § 4 w związku z art. 55 § 2 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2005 r. Nr 8, poz. 60 ze zm.) oraz art. 281 ust. 1 i art. 285 ust. 2 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. - Prawo ochrony środowiska (Dz. U. Nr 62, poz. 627 ze zm.), ustalił sposób zarachowania uiszczonej po terminie wpłaty z tytułu należności za korzystanie ze środowiska przez "A" S.A. w C. Odpis tego postanowienia wraz z pouczeniem o sposobie i terminie złożenia zażalenia został skutecznie doręczony adresatowi w dniu 23 marca 2010 r.
Pismem z dnia 26 marca 2010 r. "A" S.A. w C. wystąpił z zażaleniem na przedmiotowe postanowienie.
Postanowieniem z dnia [...] r., nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze w K., na podstawie art. 134 w związku z art. 144 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 ze zm.), dalej zwanej Kpa, stwierdziło uchybienie terminu do wniesienia powyższego zażalenia.
W uzasadnieniu tego rozstrzygnięcia Kolegium, powołując się na wyniki rozprawy administracyjnej, wskazało, że przedmiotowe zażalenie razem z inną korespondencją zostało w dniu 30 marca 2010 r. złożone przez pracownika pełnomocnika strony skarżącej (pracownika Kancelarii) w Dziale Masowych Nadawców w Urzędzie Pocztowym Poczty Polskiej "[...]". Pracownik ten nie był jednak obecny przy odbiorze korespondencji przez pracownika poczty ani przy jej ważeniu, zgodnie z ogólnie przejętą praktyką w tym zakresie. Tymczasem powyższy list z uwagi na swoją wagę przekraczającą 2000 g, został zakwalifikowany jako paczka i nie mógł zostać nadany jako przesyłka polecona. Przesyłka ta została wobec tego komisyjnie wykreślona z książki nadawczej i pozostawiona na dzień następny do dyspozycji nadawcy. W dniu 31 marca 2010 r. pracownik Kancelarii odebrał w Urzędzie Pocztowym list polecony zawierający omawiane zażalenie i jeszcze tego samego dnia nadał je za pomocą kuriera Poczty Polskiej.
Kolegium stwierdziło, że nie został zachowany przez stronę ustawowy termin do wniesienia tego zażalenia, albowiem postanowienie organu pierwszej instancji zostało doręczone Spółce w dniu 23 marca 2010 r., zatem ustawowy termin upłynął z dniem 30 marca 2010 r. Tymczasem pismo zawierające zażalenie z dnia 26 marca 2010 r. zostało nadane za pośrednictwem kuriera Poczty Polskiej - Pocztexu w dniu 31 marca 2010 r., co potwierdza dowód jego nadania. Kolegium zwróciło także uwagę, że wraz ze złożonym zażaleniem nie wniesiono wniosku o przywrócenie terminu do dokonania tej czynności.
Skargę do tutejszego Sądu na powyższe postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w C. wniósł "A" S.A. w C. podnosząc zarzuty naruszenia:
- - art. 7 Kpa poprzez niewyjaśnienie stanu faktycznego sprawy;
- - art. 10 Kpa poprzez niedoinformowanie strony o możliwości wypowiedzenia się co do zebranego materiału dowodowego przed wydaniem decyzji;
- - art. 77 §1 i 3, art. 80 i art. 81 Kpa poprzez nieuwzględnienie złożonych dowodów, nierozpatrzenie w sposób wyczerpujący całego materiału dowodowego, uznanie za nieudowodnione okoliczności złożenia zażalenia w terminie, dowolną ocenę zebranego materiału dowodowego;
- - art. 124 § 2 w związku z art. 126 i art. 107 § 3 Kpa poprzez wadliwe uzasadnienie postanowienia;
- - art. 134 Kpa poprzez wydanie postanowienia o uchybieniu terminu, podczas gdy nie było ku temu podstaw;
- - art. 57 § 5 pkt 2 Kpa poprzez nieuwzględnienie terminu nadania przesyłki w siedzibie Poczty Polskiej.
W oparciu o te zarzuty skarżąca Spółka wniosła o uchylenie zaskarżonego postanowienia w całości oraz zasądzenie kosztów postępowania sądowego.
W uzasadnieniu skargi Spółka wskazywała, że pracownik Kancelarii w dniu 30 marca 2010 r. w godzinach wieczornych złożył w dziale przesyłek masowych placówki pocztowej "[...]" wraz z książką nadawczą całą korespondencję kancelarii z tego dnia, wśród której znajdowało się również zażalenie na postanowienie Marszałka Województwa [...] z dnia [...] r. nr [...]. Na każdym liście poleconym został umieszczony jego numer "R". Z uwagi na przyjętą w tym zakresie praktykę cała korespondencja oraz książka nadawcza zostały pozostawione w Urzędzie Pocztowym, zaś potwierdzenia nadania złożonych przesyłek miały być odbierane w dniu następnym, przy wysyłaniu kolejnej korespondencji. W dniu 31 marca 2010 r. poinformowano jednak pracownika Kancelarii o wykreśleniu z książki nadawczej przesyłki adresowanej do organu pierwszej instancji zawierającej przedmiotowe zażalenie, z adnotacją "list za ciężki". Numer tego listu poleconego został zniszczony i wyrzucony. Jednocześnie przesyłka została zwrócona pracownikowi Kancelarii, który dokonał jej nadania za pośrednictwem kuriera Poczty Polskiej.
Tymczasem w ocenie strony skarżącej pracownik Poczty Polskiej na mocy umowy zawartej przez ten podmiot z Kancelarią był zobowiązany do zmiany kwalifikacji przedmiotowej przesyłki z listu poleconego na paczkę pocztową. Z umowy tej wynika bowiem, że obejmuje ona świadczenie usług pocztowych nie tylko w zakresie przesyłek listownych, ale także wszystkich innych przesyłek dopuszczonych do obrotu pocztowego, w tym także paczek pocztowych. Opłaty uiszczane są na podstawie faktury wystawianej przez pocztę raz w miesiącu, przelewem na konto bankowe. Pracownik poczty wbrew zapisom umowy nie dokonał jednak przekwalifikowania przesyłki i nie nadał jej jako paczki pocztowej w dniu jej złożenia. Strona skarżąca zwróciła uwagę, że nie dokonuje ważenia listów przed ich nadaniem, albowiem czynność ta dokonywana jest u operatora pocztowego, co wiąże się z oznaczaniem stosowną opłatą. Spółka zarzuciła organowi brak oceny powyższej umowy.
Zdaniem strony skarżącej termin do wniesienia przedmiotowego zażalenia nie został przez nią uchybiony, na co wskazuje znajdująca się w książce nadawczej pieczęć poczty z datą 30 marca 2010 r., a także pismo wyjaśniające Urzędu Pocztowego "[...]" z dnia 1 kwietnia 2010 r. oraz wyjaśnienia złożone w toku rozprawy administracyjnej. Bezzasadny byłby zatem wniosek o przywrócenie terminu do dokonania tej czynności. Nadto Spółka zwróciła uwagę, że przed wydaniem zaskarżonego postanowienia organ nie umożliwił jej zapoznania się z zebranym materiałem dowodowym.
Udzielając odpowiedzi na skargę Kolegium wniosło o jej oddalenie podtrzymując stanowisko zawarte w zaskarżonym postanowieniu. Zdaniem organu odwoławczego, wbrew wyjaśnieniom strony skarżącej, przedmiotowe zażalenie nie zostało nadane w placówce Poczty Polskiej w dniu 30 marca 2010 r. Strona nie posiada bowiem dowodu nadania tej przesyłki w powyższej dacie. Za takowe nie może zostać uznane poświadczenie nadania zawarte w książce nadawczej, gdyż przedmiotowa przesyłka w dniu 30 marca 2010 r. nie została przyjęta do wysyłki, wykreślono ją bowiem z w/w książki z uwagi na niespełnienie wymogów przewidzianych dla przesyłek listowych wynikających z przepisów pocztowych oraz z umowy z dnia [...] r., Nr [...].
Zdaniem Kolegium o zachowaniu terminu do wniesienia odwołania lub zażalenia – w przypadku jego nadania w polskim urzędzie pocztowym – decyduje data stempla pocztowego, natomiast na kopercie zawierającej przedmiotowe zażalenie widnieje okrągły stempel pocztowy, na którym zaznaczono datę 31 marca 2010 r., co oznacza, że właśnie w tym dniu przesyłka ta została nadana w placówce pocztowej. Takie same dane zostały zawarte na druku nadania tej przesyłki za pośrednictwem kuriera Poczty Polskiej – Pocztexu. Nadto, w świetle ustawy z dnia 12 czerwca 2003 r. - Prawo pocztowe (Dz. U. z 2008 r. Nr 189, poz. 1159 ze zm.) oraz rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 9 stycznia 2004 r. w sprawie warunków wykonywania powszechnych usług pocztowych (Dz. U. Nr 5, poz. 34 ze zm.), w przypadku przesyłek rejestrowanych, umowę o świadczenie usługi uważa się za zawartą w chwili wydania nadawcy przez operatora dowodu przyjęcia przesyłki (potwierdzenia nadania).
Takim dowodem pełnomocnik strony nie dysponuje, gdyż przesyłka pocztowa w dniu 30 marca 2010 r. została wykreślona z książki nadawczej. Dla poparcia stanowiska w tym względzie Kolegium odwołało się do poglądów zawartych w wyrokach Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 20 lutego 2009 r., sygn. akt II OSK 226/08 i z dnia 20 lutego 2009 r., sygn. akt II OSK 227/08 oraz postanowieniu Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z dnia 30 września 2009 r., sygn. akt II SA/Gl 681/09.
Kolegium zauważyło, że dla oceny zachowania terminu nie ma znaczenia kwestia naruszenia postanowień umowy z Pocztą Polską, bowiem postanowienia umowy cywilnoprawnej nie mogą zmieniać treści przepisów prawa administracyjnego. Okoliczność ta mogłaby odnieść natomiast ewentualny skutek w przypadku złożenia przez stronę wniosku o przywrócenie terminu, co jednak w niniejszej sprawie nie miało miejsca. W ocenie Kolegium istotne dla wyniku sprawy okoliczności zostały ustalone w postępowaniu wyjaśniającym, zaś zaskarżone rozstrzygnięcie zawiera wszystkie prawem przewidziane elementy. Nie doszło też do naruszenia art. 10 Kpa, skoro pracownicy pełnomocnika strony skarżącej brali czynny udział w czynnościach podejmowanych przez organ odwoławczy w ramach postępowania wyjaśniającego.
Na rozprawie w dniu 14 stycznia 2011 r. strona skarżąca podniosła dodatkowo zarzut naruszenia art. 3 pkt 8 oraz art. 21 ust. 2 ustawy - Prawo pocztowe poprzez nie zastosowanie tych przepisów. Podkreśliła, że skoro doszło do przyjęcia przez pracownika poczty przesyłki celem jej doręczenia, to tym samym doszło do skutecznego zawarcia umowy o świadczenie usługi pocztowej, czyli nadania przesyłki.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Skarga nie zasługuje na uwzględnienie, gdyż zaskarżone postanowienie odpowiada prawu. W oparciu zaś o kryterium zgodności z prawem, jak wymaga tego art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2007 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.), należało dokonać kontroli tego postanowienia.
W ocenie Sądu w niniejszej sprawie zachodziły podstawy do wydania przez organ odwoławczy postanowienia o stwierdzeniu uchybienia terminu do wniesienia zażalenia, przyjmując, że zostało ono nadane za pośrednictwem Pocztexu kuriera Poczty Polskiej w dniu 31 marca 2010 r., podczas gdy ustawowy termin wniesienia tego środka zaskarżenia upłynął z dniem 30 marca 2010 r. wobec doręczenia stronie skarżącej postanowienia organu pierwszej instancji w dniu 23 marca 2010 r.
Z ustaleń poczynionych w postępowaniu odwoławczym wynika, że pracownik Kancelarii w dniu 30 marca 2010 r. w godzinach wieczornych pozostawił w Urzędzie Pocztowym Poczty Polskiej "[...]" kilka przesyłek, m.in. przesyłkę adresowaną do Marszałka Województwa [...] opatrzoną nalepką "R" oraz książkę nadawczą, a następnie opuścił lokal. Następnego zaś dnia przy odbiorze książki nadawczej okazało się, że jedynie przesyłka adresowana do Marszałka Województwa [...] została wykreślona z książki nadawczej z adnotacją "list za ciężki", co opatrzono pieczęcią poczty z datą 30 marca 2010 r. Przedmiotowa przesyłka została też w tym dniu łącznie z książką nadawczą zwrócona nadawcy, a następnie w tym samym dniu, tj. 31 marca 2010 r. nadana jako paczka pocztowa za pośrednictwem Pocztexu – kuriera Poczty Polskiej. Nie jest też kwestionowany fakt, że przedmiotowa przesyłka rejestrowana ważyła 2200 g, czyli stanowiła paczkę w rozumieniu art. 3 pkt 25 Prawa pocztowego.
Kwestię sporną stanowi natomiast pojęcie "nadania" użyte w art. 57 § 5 pkt 2 Kpa, bowiem z mocy tej regulacji termin dokonania czynności przez stronę uważa się za zachowany, jeżeli przed jego upływem nadano pismo w polskiej placówce pocztowej operatora publicznego albo złożono w polskim urzędzie konsularnym. Zauważyć przyjdzie, że Kodeks nie definiuje powyższego pojęcia. Jak wynika natomiast z treści odpowiedzi na skargę organ odwoławczy przyjął, że dla uznania faktu, iż przesyłka została nadana, czyli przyjęta do wysyłki przez operatora pocztowego, miarodajne jest wydanie nadawcy dowodu przyjęcia przesyłki rejestrowanej, zwanego potwierdzeniem nadania, bowiem z tą chwilą uważa się za zawartą umowę o świadczenie usługi pocztowej.
Należy stwierdzić, że nadanie pisma w polskiej placówce operatora publicznego w rozumieniu art. 57 § 5 Kpa nie jest czynnością jednostronną, czyli samym poleceniem doręczenia przesyłki. Stosownie do treści art. 3 pkt 8 Prawa pocztowego polecenie doręczenia przesyłki nastąpić winno zgodnie z umową o świadczenie usługi pocztowej. Nadawcą jest bowiem podmiot, który zawarł taką umowę (art. 3 pkt 10 powyższej ustawy). W przypadku przesyłek rejestrowanych ustawodawca jednoznacznie postanowił, że są to przesyłki przyjęte za pokwitowaniem przyjęcia (art. 3 pkt 20).
Wobec tego nadanie przesyłki rejestrowanej następuje po jej przyjęciu przez operatora w celu przemieszczenia i doręczenia adresatowi oraz wydaniu pokwitowania przyjęcia. Potwierdzenie nadania przesyłki rejestrowanej wydane przez placówkę operatora publicznego ma moc dokumentu urzędowego (art. 45 Prawa pocztowego), co oznacza możliwość wzruszenia jego treści, m.in. co do daty nadania przesyłki (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 20 lutego 2009 r., sygn. akt II OSK 227/08 - Lex nr 545355).
W świetle powyższych rozważań przywołać należy również pogląd odmienny zawarty w wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 19 lutego 2009 r. sygn. akt II FSK 1631/07 - Lex nr 485104), w którym wskazano, że przepisy ustawy - Ordynacja podatkowa, nie definiują pojęcia "nadanie pisma w polskiej placówce operatora publicznego", ani też wprost nie odsyłają w tej mierze do przepisów ustawy - Prawo pocztowe. Jednak z użycia w Ordynacji Podatkowej określeń właściwych Prawu Pocztowemu (art. 3 pkt 11, 12 i 14 określające definicję operatora, operatora publicznego i placówki operatora), nie powinno to budzić wątpliwości.
Zatem zwrot "nadanie pisma w polskiej placówce operatora publicznego" należy rozumieć zgodnie z definicjami określonymi w art. 3 pkt 8, 12 i 14 ustawy – Prawo pocztowe. Oznacza to, że nadanie to polecenie doręczenia przesyłki zgodnie z umową o świadczenie usługi pocztowej. Świadczenie usług pocztowych odbywa się zatem na podstawie umowy, której zawarcie zgodnie z art. 21 ust. 2 pkt 1 – 3 ustawy, następuje w szczególności przez m.in. przyjęcie przez operatora przesyłki do przemieszczenia i doręczenia (pkt 1). Ustawa – Prawo pocztowe nie wskazuje jednak wprost w jaki sposób dochodzi do zawarcia umowy o świadczenie usługi polegającej na przyjęciu i doręczeniu przesyłki rejestrowanej (przesyłki przyjętej za pokwitowaniem przyjęcia i doręczenia za dowodem odbioru - art. 3 pkt 20). Operator odmawia zawarcia umowy o świadczenie usług albo może odstąpić od wykonania już zawartej umowy w ściśle określonych przypadkach (art. 22 ust. 1 – 4 ustawy).
Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził, że delegacja zawarta w art. 46 ust. 3 pkt 2 lit. a – e Prawa pocztowego, nie obejmowała upoważnienia do określenia momentu zawarcia umowy o świadczenie usługi, jako że kwestia ta to materia, która powinna być zawarta w ustawie. Oznacza to, że § 3 rozporządzenie Ministra Infrastruktury z dnia 9 stycznia 2004 r. w sprawie warunków wykonywania powszechnych usług pocztowych, jest niezgodny z art. 92 ust. 1 Konstytucji RP. W konsekwencji zdaniem NSA rozważyć należy, jakie przepisy należy stosować do ustalenia daty nadania przesyłki pocztowej rejestrowanej. Zgodnie z art. 45 ustawy – Prawo pocztowe, potwierdzenie nadania przesyłki pocztowej rejestrowanej wydane przez placówkę operatora publicznego ma moc dokumentu urzędowego. Domniemanie to jest jednak wzruszalne. Zatem dowód potwierdzający nadanie przesyłki rejestrowanej może mieć tylko znaczenie dowodowe – dokumentujące fakt zawarcia umowy a nie jej moment.
Powołane orzeczenie nie zapadło w analogicznym stanie faktycznym jak w niniejszej sprawie, albowiem kwestią sporną w tamtej sprawie była jedynie data zawarcia umowy o świadczenie usług pocztowych. Tymczasem w niniejszej sprawie istotną okolicznością jest fakt, że przesyłka została zwrócona nadawcy w dniu 31 marca 2010 r. Oznacza to zatem, że przesyłka ta nie została przyjęta przez operatora w dniu 30 marca 2010 r. celem przemieszczenia i doręczenia adresatowi. Okoliczność tę potwierdza pismo Urzędu Pocztowego z dnia 2 kwietnia 2010 r. Tymczasem strona skarżąca w żaden sposób nie wykazała faktu przyjęcia spornej przesyłki w dniu 30 marca 2010 r. Pracownik Kancelarii jako przedstawiciel nadawcy pozostawiając przesyłkę rejestrowaną ograniczył się bowiem jedynie do polecenia doręczenia przesyłki. Do zawarcia umowy o świadczenie usług pocztowych w zakresie przesyłek rejestrowanych wymagane jest jednak przyjęcie takiej przesyłki przez operatora i to w celu przemieszczenia i doręczenia adresatowi oraz wydanie potwierdzenia nadania.
Przedstawiciel nadawcy nie był jednak obecny przy dalszych czynnościach pracownika poczty. Operator odmówił zaś przyjęcia przesyłki z uwagi na fakt, że została nadana jako list, podczas gdy z uwagi na wagę, przekraczającą 2000 g, stanowiła paczkę pocztową. O przyjęciu przesyłki do wysyłki mogłaby ewentualnie świadczyć pieczęć na kopercie (opakowaniu przesyłki), jednak na taką okoliczność skarżący nie powołał się ani w toku rozprawy administracyjnej, ani w skardze.
Odmowa przyjęcia przesyłki celem przemieszczenia i doręczenia, stanowi odmowę zawarcia umowy o świadczenie usług pocztowych (art. 22 Prawa pocztowego). Przyjmując natomiast, że sporna przesyłka została jednak przyjęta do przemieszczenia i doręczenia, z uwagi na jej zwrot do nadawcy, doszłoby i tak do odstąpienia od wykonania umowy bądź usługi na gruncie wymienionego przepisu.
Odmowa zawarcia umowy o świadczenie usług pocztowych w dniu 30 marca 2010 r. oznacza niewątpliwie, że w tym dniu nie doszło do nadania pisma w rozumieniu art. 57 § 5 Kpa. Taki sam skutek należałoby wiązać z odstąpieniem od wykonania umowy bądź usługi.
Dla oceny zachowania terminu nie ma żadnego znaczenia akcentowana przez stronę skarżącą okoliczność, że umowa ramowa z dnia [...] r. opiewa zarówno na przesyłki listowe, jak i paczki pocztowe. To nadawca wybiera formę usługi pocztowej i tylko na podstawie jego zlecenia operator przyjmuje przesyłkę, bądź odmawia zawarcia umowy, czy wreszcie jej wykonania. Skoro przesyłka rejestrowana została w dniu 30 marca 2010 r. zlecona do wysyłki jako przesyłka listowa, to operator mógł jedynie zrealizować tego rodzaju usługę pocztową, o ile spełniała ona wymogi Prawa pocztowego oraz umowy ramowej z dnia [...] r. Podkreślić przy tym należy, że zarówno organ administracji, jak i sąd administracyjny nie byli uprawnieni do oceny zasadności stanowiska operatora co do odmowy zawarcia umowy na doręczenie przesyłki listowej rejestrowanej w dniu 30 marca 2010 r., czy odstąpienia od jej wykonania.
W niniejszej sprawie nie można zatem uznać, że w dniu 30 marca 2010 r. doszło do nadania omawianej przesyłki, albowiem nastąpił jej zwrot do nadawcy wskutek odmowy zawarcia umowy o doręczenie tej przesyłki bądź odstąpienia operatora od wykonania tej umowy.
Należy również stwierdzić, że w sytuacji, w której pracownik Kancelarii nie nadałby skutecznie przedmiotowego zażalenia za pośrednictwem Pocztexu w dniu 31 marca 2010 r. to organ administracji nigdy nie otrzymałby tego środka zaskarżenia, nie można zatem mówić o jego nadaniu w dniu poprzedzającym. Tymczasem w dniu 31 marca 2010 r. została zawarta umowa o świadczenie usług pocztowych celem nadania przesyłki w formie paczki pocztowej. To nowe polecenie nadawcy zostało przyjęte przez operatora pocztowego za dowodem nadania w dniu 31 marca 2010 r. Podzielając pogląd co do niekonstytucyjności § 3 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 9 stycznia 2004 r., uznać jednak przyjdzie, że kwestia ta nie ma znaczenia w niniejszej sprawie.
W świetle definicji ustawowych, przesyłka rejestrowana wymaga przyjęcia przez operatora celem przemieszczenia i doręczenia adresatowi. O ile nawet wydanie dowodu nadania nie stanowi momentu zawarcia umowy, to w niniejszej sprawie wydanie nadawcy potwierdzenia nadania przesyłki listowej rejestrowanej z daty 30 marca 2010 r. nie nastąpiło wobec wykreślenia tej przesyłki z książki nadawczej w dniu 30 marca 2010 r. i zwrotu jej nadawcy. Strona skarżąca nie dysponuje zaś, jak słusznie zauważyło Kolegium, dowodem skutecznego nadania przesyłki w ustawowym terminie.
W świetle powyższych rozważań nie mógł zatem odnieść skutku zarzut strony skarżącej odnośnie naruszenia art. 7, art. 77 § 1 i 3, art. 80 i art. 81 Kpa. Przedstawione przez stronę skarżącą dowody w żaden sposób nie podważyły ustaleń organu odwoławczego w takim zakresie, jaki był istotny dla rozstrzygnięcia sprawy, a mianowicie wskazania daty nadania pisma w rozumieniu art. 57 § 5 pkt 2 Kpa, co nie jest równoznaczne z samym zleceniem nadawcy przesyłki rejestrowanej. Bez znaczenia dla oceny terminowości wniesienia omawianego zażalenia pozostaje treść umowy zawartej przez Kancelarię z Pocztą Polską w dniu [...] r., w tym akcentowana przez stronę skarżącą potrzeba przekwalifikowania przesyłki na paczkę bez odrębnego zlecenia nadawcy przez pracownika poczty.
Natomiast kwestie te mogłyby okazać się istotne, w przypadku złożenia wniosku o przywrócenie terminu do wniesienia zażalenia celem wykazania braku winy po stronie skarżącej. Tymczasem sprawa niewykonania czy też nienależytego wykonania umowy z dnia [...] r. nie ma żadnego wpływu dla ustalenia okoliczności obiektywnej, jaką jest sama data nadania pisma.
Sąd nie podziela także zarzutu naruszenia gwarancji procesowych strony (art. 10 Kpa). Kserokopia protokołu rozprawy administracyjnej, odbytej w dniu 25 czerwca 2010 r., została bowiem w tym dniu doręczona pracownikowi Kancelarii K. S., zaś zaskarżone postanowienie zapadło w dniu [...] r., co umożliwiało pełnomocnikowi strony odniesienie się do oświadczeń złożonych na rozprawie przez A. M., pracownika poczty.
Jako zasadny uznać należy natomiast zarzut wadliwego uzasadnienia zaskarżonego postanowienia (art. 125 § 3 i art. 107 § 3 w związku z art. 126 Kpa) w zakresie wyjaśnienia podstawy prawnej. Wadliwości postanowienia w tym względzie nie może bowiem usunąć treść odpowiedzi na skargę, co miało miejsce w niniejszej sprawie. Jednak tego rodzaju uchybienie nie mogło mieć istotnego wpływu na wynik sprawy, bowiem Kolegium poczyniło prawidłowe dla rozstrzygnięcia sprawy ustalenia faktyczne i w tym względzie motywy postanowienia zawierają wskazanie faktów, które organ uznał za udowodnione, dowodów, na których organ się oparł oraz przyczyn, z powodu których innym dowodom odmówił wiarygodności i mocy dowodowej.
W konsekwencji, Wojewódzki Sąd Administracyjny stwierdził, że zaskarżone postanowienie nie narusza art. 134 Kpa (odpowiednikiem którego jest art. 288 § 1 pkt 2 Ordynacji podatkowej), wobec prawidłowego stwierdzenia przez Kolegium uchybienia terminu do wniesienia zażalenia.
Z tych wszystkich względów Wojewódzki Sąd Administracyjny skargę oddalił podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.).