Uzasadnienie
Na druku urzędowego formularza J. K. zwrócił się o przyznanie prawa pomocy w zakresie ustanowienia radcy prawnego z urzędu. Motywując wniosek skarżący wskazał na szereg uchybień, których jego zdaniem dopuściły się organy administracji oraz Sąd. Z zawartych w formularzu informacji wynika, że skarżący zamieszkuje wraz z żoną oraz [...] córkami w budynku mieszkalnym o pow. [...] m2. Zadeklarował, że posiada oszczędności w wysokości [...] zł. Dochód jego rodziny kształtuje się na poziomie [...] zł miesięcznie i składają się nań wynagrodzenie za pracę uzyskiwane przez małżonkę J. K. oraz dochód z działalności gospodarczej prowadzonej przez wnioskodawcę.
Rozpoznając wniosek o przyznanie prawa pomocy zważono co następuje:
Odpłatność postępowania sądowego jest generalną zasadą przyjętą na gruncie przepisów ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz.1270 ze zm. – zwanej dalej P.p.s.a. – art. 199 tej ustawy). Nie ma ona jednakże charakteru bezwzględnego. Wyjątkiem od niej jest możliwość przyznania prawa pomocy, które stosownie do treści art. 245 § 1 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi może zostać przyznane stronie w zakresie całkowitym lub częściowym.
Osobie fizycznej, która wystąpiła o ustanowienie fachowego pełnomocnika z urzędu prawo pomocy może być przyznane wówczas, gdy wykaże, że nie jest w stanie ponieść kosztów postępowania sądowego bez uszczerbku w utrzymaniu swoim i swojej rodziny (art. 246 § 1 pkt 2 P.p.s.a.).
Istotą prawa pomocy jest zagwarantowanie prawa do sądu podmiotom, które znajdują się w sytuacji finansowej uniemożliwiającej poniesienie kosztów z tym związanych. W przypadku ustanowienia fachowego pełnomocnika z urzędu jest to istocie rzeczy dofinansowanie strony postępowania sądowego ze środków publicznych. W konsekwencji powinno sprowadzać się wyłącznie do wypadków, w których zdobycie przez stronę środków na pokrycie kosztów udziału w takim postępowaniu jest rzeczywiście niemożliwe (por. postanowienie NSA z 6 października 2004r., sygn. akt GZ 71/04, ONSA 2005, Nr 1, poz. 8). Wniosek strony podlega ocenie w dwóch aspektach - z jednej strony uwzględnienia się wysokości obciążeń, jakie strona musi ponieść w konkretnym postępowaniu, a z drugiej zaś z pod uwagę brane są jej możliwości finansowe (por. postanowienie NSA z dnia 30 listopada 2005 r., sygn. akt II FZ 781/05).
Rozpoznając wniosek o przyznanie prawa pomocy mając na względzie okoliczności dotyczące sytuacji materialnej skarżącego a także treść przywołanych wyżej przepisów należało odmówić przyznania prawa pomocy.
Posiadane przez J. K. oszczędności oraz wysokość uzyskiwanego w jego rodzinie dochodu nie pozwalają stwierdzić, że jest zaistniały okoliczności uzasadniające przyznanie prawa pomocy we wnioskowanym zakresie. Niepodobna bowiem przyjąć, że rodzina dysponująca miesięcznym dochodem w wysokości [...] zł poniosła by uszczerbek w swoim utrzymaniu, korzystając z usług radcy prawnego. Fakt posiadania na rachunku bankowym oszczędności w wysokości [...] zł również przeczy tezie o konieczności ponoszenia ze środków publicznych wydatków na pełnomocnika dla skarżącego. Argumentacja zawarta w druku PPF, nie mogła zaś uzasadniać przyznania prawa pomocy, skoro jedynym kryterium jakim należy się kierować przy rozpoznawaniu tego rodzaju wniosku są okoliczności dotyczące stanu majątkowego osoby z nim występującej.
Z powyższych względów, w oparciu o art. 245 § 1 i § 3 P.p.s.a. w zw. z art. 246 § 1 pkt 2 tej ustawy, działając na podstawie art. 258 § 1 i § 2 pkt 7 P.p.s.a. w związku z § 3 tego przepisu orzeczono jak w sentencji postanowienia.