Uzasadnienie
Pismem z dnia [...] r. skarżący wnieśli skargi na decyzję Wojewody [...] z dnia [...]r., którą utrzymano w mocy rozstrzygnięcie Prezydenta Miasta C. orzekające o wymeldowaniu M. B. i D. B. z pobytu stałego w lokalu położonym w C. przy ul. [...]. Zawarto w nich wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. W uzasadnieniu wniosku podano, że wykonanie decyzji doprowadzi do sytuacji, w której właściciel nieruchomości będzie ją mógł sprzedać, co pozbawi skarżących możliwości odzyskania swego dotychczasowego miejsca zamieszkania. Wymeldowanie będzie oznaczało, że w sytuacji uwzględnienia przez sąd powszechny powództwa o przywrócenie utraconego posiadania, skarżący nie będą mogli uzyskać ponownego zameldowania, albowiem nie wyrazi na to zgody właściciel budynku. Z tych względów wykonanie decyzji może spowodować trudne do odwrócenia skutki.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach rozważył, co następuje
Zgodnie z art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153 poz. 1270 ze zm. – zwanej dalej P.p.s.a.) wniesienie skargi do Sądu nie wstrzymuje wykonania zaskarżonego aktu lub czynności. Jednakże na podstawie art. 61 § 3 tej ustawy sąd może na wniosek skarżącego wstrzymać wykonanie tego aktu lub czynności w całości lub w części, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Przesłanką wstrzymania wykonania decyzji jest zatem stwierdzenie zagrożenia powstania skutków, o jakich mowa w powołanym przepisie.
Mając na względzie charakter czynności zameldowania należy stwierdzić, że decyzja o wymeldowaniu nie może spowodować skutków, uzasadniających wstrzymanie wykonania. Zameldowanie dotyczy ewidencyjnego potwierdzenia faktu przebywania pod określonym adresem. Nie ma ono żadnego związku z posiadaniem tytułu prawnego do lokalu i tytułu takiego nie tworzy. Fakt zameldowania określonych osób w lokalu nie pozostaje w prawnym związku z możliwością dysponowania przez właściciela swoja własnością. To nie przepisy dotyczące ewidencji ludności mogą być podstawą ograniczeń w możliwości wypowiadania zawartych umów najmu. Posiadanie zameldowania nie jest także podstawą skuteczności roszczenia o przywrócenie naruszonego posiadania. Skoro utrzymanie stanu zameldowania skarżących w lokalu nie usuwa zagrożeń, o jakich mowa we wniosku, to jest nie ogranicza właściciela w prawie dysponowania nieruchomością oraz nie decyduje o uprawnieniu skarżący do zamieszkiwania w lokalu, to brak jest podstaw do uznania, że istnieją podstawy do wstrzymania wykonania decyzji, zwłaszcza że wykonanie to wywiera wyłącznie skutek w sferze ewidencyjnej, nie faktycznej lub prawnej (nie dotyczy sfery uprawnień do zamieszkiwania w lokalu).
Z podanych względów, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach, orzekł jak w sentencji.