Uzasadnienie
Postanowieniem Sądu z dnia 29 lipca 2013 r. ustanowiono dla skarżącej radcę prawnego z urzędu.
Pełnomocnik skarżącej sporządziła opinię o braku podstaw do wniesienia skargi kasacyjnej od postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z dnia 8 kwietnia 2013 r.
W piśmie procesowym z dnia 3 września 2013 r. radca prawny M. S. wystąpiła o zasądzenie kosztów zastępstwa procesowego oraz zwrot poniesionych wydatków, oświadczając, że koszty zastępstwa procesowego nie zostały uiszczone przez stronę w jakiejkolwiek części.
Do wydatków poniesionych w związku z niniejszą sprawą pełnomocnik skarżącej zaliczyła koszty korespondencji w łącznej kwocie 16,7 zł oraz koszt przejazdu do Sadu oszacowany na kwotę 103, 64 zł.
Zgodnie z treścią § 14 ust. 2 pkt 2 lit. b rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu (tekst jednolity: Dz. U. z 2013 r. poz. 490) stawka minimalna za sporządzenie opinii o braku podstaw do wniesienia skargi kasacyjnej wynosi 120 zł. Stąd też wspomniana kwota stanowi wynagrodzenie radcy prawnego w niniejszej sprawie. Wynagrodzenie to zostało powiększone o kwotę należnego podatku od towarów i usług, tj. 55,2 zł.
Oddalając wniosek o przyznanie radcy prawnemu zwrotu poniesionych w niniejszej sprawie wydatków oparto się o treść art. 205 § 1 P.p.s.a. Zgodnie z brzmieniem tego przepisu do niezbędnych kosztów postępowania prowadzonego przez stronę osobiście lub przez pełnomocnika, który nie jest adwokatem lub radcą prawnym, zalicza się poniesione przez stronę koszty sądowe, koszty przejazdów do sądu strony lub pełnomocnika oraz równowartość zarobku lub dochodu utraconego wskutek stawiennictwa w sądzie. W świetle powyższego nie ma więc wątpliwości co do tego, że w poczet kosztów sądowych nie mogą być zaliczone koszty prowadzenia przez pełnomocnika korespondencji ze stroną oraz sądem.
Zauważyć przyjdzie, że niewątpliwie tego rodzaju kosztami są natomiast koszty dojazdów pełnomocnika strony do Sądu. Trzeba jednak stanowczo podkreślić, że zwrot tego rodzaju wydatków od Skarbu Państwa może pełnomocnikowi przysługiwać wtedy, gdy strona w całości zostanie zwolniona od kosztów sądowych, co w niniejszej sprawie nie miało miejsca (vide postanowienie Sądu z dnia 29 sierpnia 2013 r.). Wówczas bowiem wszelkie działania pełnomocnika, zmierzające do zapewnienia stronie ochrony jej praw są oceniane z punktu widzenia ich celowości i zasadności i mogą być pokryte ze środków publicznych. W przeciwnym przypadku kwestia rozliczeń z tego tytułu jest pozostawiona pełnomocnikowi i stronie. Wobec tego nie ma możliwości przyznania zwrotu kosztów w tym zakresie, pomijając fakt, że pełnomocnik skarżącej w żaden sposób nie udokumentowała wysokości wydatku poniesionego z tytułu przejazdu.
Wziąwszy pod uwagę wskazane wyżej okoliczności pełnomocnikowi skarżących należało przyznać wynagrodzenie we wskazanej wyżej kwocie, w oparciu o przepis art. 250 P.p.s.a., w związku z art. 258 § 2 pkt. 8 tej ustawy.