Uzasadnienie
Skarżący, po otrzymaniu wezwania do uiszczenia wpisu od skargi w kwocie 200 zł, na druku urzędowego formularza wniosku o przyznanie prawa pomocy zwrócił się o zwolnienie od kosztów sądowych powołując się na bardzo złą sytuację finansową. Z treści formularza wynika, że wnioskodawca pozostaje we wspólnym gospodarstwie domowym ze swoją konkubiną oraz małoletnim synem, a w skład jego majątku wchodzi budynek mieszkalny położony w M. o wartości około 580.000,00 zł (na nieruchomości tej ustanowiono hipotekę) oraz udział (2/3) w prawie własności lokalu użytkowego położonego w Z.. Wnioskodawca podał również, że jest właścicielem samochodu marki [...] z [...]r. o wartości około 20.000 zł.
Wnioskodawca prowadzi działalność gospodarczą, która obecnie generuje stratę rzędu 6.500,00 zł miesięcznie, zaś jego konkubina jest zatrudniona przezeń i uzyskuje dochód ze stosunku pracy w wysokości 1300 zł netto miesięcznie. Z dokonanego przez skarżącego zestawienia wynika, że co miesiąc 4200 zł przeznacza na spłatę zaciągniętych zobowiązań (kredyty i pożyczki); 700 zł na alimenty; 1500 – 2000 zł na pokrycie kosztów utrzymania gospodarstwa domowego.
Pismem z dnia 22 grudnia 2015 r. T. D. został wezwany do uprawdopodobnienia okoliczności podniesionych we wniosku o przyznanie prawa pomocy poprzez:
- - udokumentowanie wysokości wydatków związanych z utrzymaniem się, tj. opłat za energię elektryczną, dostawy wody, odbiór śmieci, usługi telekomunikacyjne, wykup lekarstw itp.,
- - przedłożenie dokumentów obrazujących przychody oraz wydatki związane z prowadzoną działalnością gospodarczą na przestrzeni ostatnich trzech miesięcy
- - przedłożenie wyciągu z rachunku bankowego prowadzonego na potrzeby działalności gospodarczej obrazującego okres ostatnich trzech miesięcy,
- - udokumentowanie faktu istnienie zobowiązań kredytowych oraz harmonogramów spłat ich rat,
- - udokumentowanie istnienia obowiązku alimentacyjnego
Przesyłka zawierająca to wezwanie nie została przez skarżącego odebrana.
Rozpoznając wniosek o przyznanie prawa pomocy zważono co następuje:
Przepis art. 199 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity: Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm. – zwana dalej P.p.s.a.) konstytuuje zasadę odpłatności postępowania sądowoadministracyjnego. Wyjątkiem od niej jest możliwość przyznania prawa pomocy, które stosownie do treści art. 245 §1 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi może zostać przyznane stronie w zakresie całkowitym lub częściowym.
Przyznanie prawa pomocy w formie zwolnienia od kosztów sądowych może nastąpić wobec osoby fizycznej, która wykaże że nie jest w stanie ponieść kosztów postępowania sądowego bez uszczerbku w utrzymaniu swoim i swojej rodziny (art. 246 § 1 pkt 2 P.p.s.a.).
Przedmiotem badania przy analizie wniosku o przyznanie prawa pomocy jest całokształt okoliczności związanych z sytuacją materialną wnioskodawcy. Ta zaś, poddana ocenie z uwzględnieniem treści złożonego wniosku budzi zbyt wiele zastrzeżeń aby można było bezkrytycznie przyjąć, iż wnioskodawca znajduje się w sytuacji materialnej.
Z nadesłanego do Sądu druku formularza PPF wynika, że T. D. nie osiąga dochodu a wręcz przeciwnie prowadzona przezeń działalność gospodarcza generuje stratę pomniejszaną jedynie o dochód jego konkubiny. Z dokonanego przez stronę zestawienia wynika, iż bieżące koszty utrzymania kształtują się na poziomie około 6400 – 7000 zł miesięcznie. Powstaje więc oczywiste w takiej sytuacji pytanie z czego skarżący finansuje bieżące koszty utrzymania, skoro jak sam twierdzi nie osiąga żadnych dochodów, a zarazem nie wskazał na istnienie narastającego zadłużenia np. za media. Wobec braku jakichkolwiek dokumentów, które chociażby częściowo uprawdopodabniały tezę o trudnym położeniu wnioskodawcy, w oparciu o informacje zawarte w druku urzędowego formularza nie da się sformułować tego rodzaju konstatacji. W związku z tym nie można bezkrytycznie przyjąć, iż zaistniały okoliczności uzasadniające zwolnienie skarżącego od kosztów sądowych.
Z powyższych względów, w oparciu o art. 245 § 1 i § 2 P.p.s.a. w zw. z art. 246 § 1 pkt 2 tej ustawy, działając na podstawie art. 258 § 1 i § 2 pkt 7 P.p.s.a. w związku z § 3 tego przepisu orzeczono jak w sentencji postanowienia.