Uzasadnienie
Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w C. postanowieniem z dnia [...] roku, na podstawie art. 149 § 1 w związku z art. 145 § 1 pkt 8 kpa, wznowił postępowanie zakończone decyzją o pozwoleniu na użytkowanie budynku mieszkalno-biurowego na działce nr [...] w C. przy ul. [...], wydaną przez Starostę C. w dniu [...]r. nr [...].
W uzasadnieniu organ podał, iż decyzja o pozwoleniu na użytkowanie została wydana w oparciu o decyzję Burmistrza Miasta C. z [...] r. w przedmiocie pozwolenia na budowę, której nieważność stwierdził Wojewoda [...] decyzją z [...] r.
Organ I instancji zawarł w powyższym postanowieniu pouczenie o przysługującym zażaleniu na to postanowienie do Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego.
Zażalenie takie złożyli D. i G. B. na rzecz których wydane było pozwolenie na budowę z [...] r. oraz decyzja o pozwoleniu na użytkowanie z dnia [...] r. Podnosili, że decyzja o pozwoleniu na budowę została unieważniona po wykonaniu obiektu i otrzymaniu pozwolenia na użytkowanie. Twierdzili także, że postanowienie o wznowieniu zgodnie z art. 150 § 1 kpa powinien wydać Starosta C., a nie Inspektor Nadzoru Budowlanego.
Zaskarżonym postanowieniem z dnia [...] r. Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego na podstawie art. 138 § 1 pkt 2 kpa w związku z art. 150 § 1 kpa uchylił postanowienie organu I instancji i umorzył postępowanie przed tym organem.
Zdaniem organu odwoławczego z art. 150 § 1 kpa wynika, że organ który wydał decyzję w ostatniej instancji pozostaje właściwy do orzekania w zakresie wznowienia postępowania także wówczas, gdy po wydaniu decyzji zmieniła się właściwość miejscowa lub rzeczowa i organ, który wydał decyzję w ostatniej instancji, nie jest już właściwy pod tym względem.
Ponieważ decyzję w ostatniej instancji o pozwoleniu na użytkowanie wydał Starosta C. to inspektor nadzoru budowlanego nie był właściwy do wznowienia postępowania w sprawie.
W skardze do Sądu A. i P. J. właściciele sąsiedniej nieruchomości zarzucili, że ostateczne postanowienie nie załatwia sprawy istniejącej samowoli budowlanej popełnionej przez D. i G. B..
Organ odwoławczy postulował oddalenie skargi.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Stosownie do art. 3 § 2 pkt 2 ustawy z dnia 30.08.2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1270 z zm.) kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie w sprawie, a także na postanowienie rozstrzygające sprawę co do istoty. Kodeks postępowania administracyjnego nie przewiduje złożenia zażalenia na każde postanowienie. Zgodnie z art. 141 kpa na wydane w toku postępowania postanowienia służy stronie zażalenie, gdy kodeks tak stanowi. Natomiast postanowienie, na które nie służy zażalenie, strona może zaskarżyć jedynie w odwołaniu od decyzji.
Na postanowienie w przedmiocie wznowienia postępowania nie służy zażalenie (art. 149 § 1 w związku z art. 141 kpa). Nie jest to także postanowienie kończące postępowanie w sprawie, ani załatwiające sprawę co do istoty. W konsekwencji w związku z powołanym na wstępie art. 3 § 2 pkt 2 p.p.s.a. na postanowienie w przedmiocie wznowienia postępowania nie przysługuje skarga do sądu administracyjnego. Nie mogą tego zmienić wadliwe pouczenia organów: I instancji co do prawa złożenia zażalenia, II instancji – w skardze do sądu administracyjnego.
Mając na uwadze powyższe Wojewódzki Sąd Administracyjny na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 i § 3 p.p.s.a. odrzucił skargę.