Uzasadnienie
Decyzją z dnia [...] r., nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze w B. utrzymało w mocy decyzję Wójta Gminy C. z dnia [...] r., nr [...] ustalającą dla H. K., J. K. oraz M. K., proporcjonalnie do udziałów, jednorazową opłatę w wyskości [...] zł z tytułu wzrostu wartości nieruchomości oznaczonej nr ewidencyjnym [...] o powierzchni [...] m2 ([...] m2 podlegającej naliczeniu opłaty), uregulowanej w KW nr [...], położonej w C. w związku z uchwaleniem miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego i zbyciem tej nieruchomości. Na powyższe rozsztrzygnięcie, w piśmie z dnia [...] r., skierowanym za pośrednictwem organu odwoławczego do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach, H. K. złożył skargę wraz z wnioskiem o wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu. Uzasadniając przedmiotowy wniosek wskazał, iż wykonanie decyzji naraziłoby go na cyt.: "znaczne i tak niemałe wydatki“. Mimo możliwości ustosunkowania się do przedmiotowego wniosku zarówno organ odwoławczy, jak i uczestnicy postępowania nie skorzystali z powyższego.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Stosownie do treści art. 61 § 1 i § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), dalej zwanej p.p.s.a., wniesienie skargi do sądu nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Jednakże sąd może na wniosek strony wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części zaskarżonego aktu lub czynności jeżeli zaistnieją szczególne okoliczności uzasadniające takie orzeczenie, tj. gdy zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Uwzględnienie wniosku o udzielenie tymczasowej ochrony w postaci wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu lub czynności jest zatem uwarunkowane uprzednim stwierdzeniem, że spełniona została któraś z określonych powyżej przesłanek. Jednakże wstrzymanie wykonania stanowi odstępstwo od zasady wyrażonej w art. 61 § 1 p.p.s.a. i dotyczy jedynie okoliczności faktycznych, akt bowiem lub czynność którego wykonanie ma być wstrzymane, powinien kwalifikować się do wykonania, jak i okoliczności o charakterze wyjątkowym.
Należy nadto zauważyć, iż jak wynika z brzmienia przepisu art. 61 § 3 p.p.s.a. ustawodawca nie nałożył na skarżących obowiązku wykazania, iż zachodzą przewidziane nim przesłanki wstrzymania zaskarżonego aktu. Obowiązek taki został bowiem nałożony na sąd, który winien zbadać z urzędu, a więc i bez wniosków strony, okoliczności decydujące o wstrzymaniu bądź odmowie wstrzymania wykonania aktu lub czynności (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 31 marca 2005 r. sygn. akt II OZ 155/05 [w:] OSS z 2005 r. nr 3, poz. 72). Podkreślić jednak należy, że uprawdopodobnienie przez stronę skarżącą podstaw złożonego wniosku, aczkolwiek nie jest jego obowiązkiem, to jednak winno być rozpatrywane w kategoriach podejmowania działań we własnym procesowym interesie (por. M. Bogusz, Glosa do przytoczonego wyżej postanowienia NSA, [w:] Gdańskie Studia Prawnicze. Przegląd orzecznictwa2006 r., nr 1, poz. 1).
Dokonując oceny złożonego wniosku, Sąd doszedł do przekonania, że spełnione zostały ustawowe przesłanki wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji do czasu wydania rozstrzygnięcia w niniejszej sprawie. Biorąc pod rozwagę zarówno okoliczności wskazane przez stronę skarżącą, jak i te niepowołane, a badane z urzędu, należało przyjąć, iż niewstrzymanie wykonania rozstrzygnięcia organu odwoławczego może zrodzić niebezpieczeństwo spowodowania znacznej szkody oraz trudnych do odwrócenia skutków. Należy bowiem mieć na uwadze, że decyzja ustalająca jednorazową opłatę z tytułu wzrostu wartości nieruchomości w związku z jej zbyciem po uchwaleniu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego jest aktem, który podlega wykonaniu. Jej zastosowanie oznacza spowodowanie istotnej zmiany rzeczywistości, gdyż jako nakładająca na skarżącego określone obowiązki może być zrealizowana, w przypadku braku dobrowolnego jej wykonania, w drodze egzekucji administracyjnej.
Mając zatem na względzie zarówno wysokość nałożonej opłaty planistycznej jak i ewentualną egzekucję administracyjną należało przyjąć, iż wykonanie zaskarżonej decyzji stwarzałoby niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody w majątku wnioskodawcy, powodując zarazem trudne do odwrócenia skutki. W świetle wskazanych okoliczności, Sąd działając na podstawie art. 61 § 3 i 5 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji postanowienia.