Uzasadnienie
Na druku urzędowego formularza wniosku o przyznanie prawa pomocy H. G. i K.G. zwrócili się o zwolnienie od kosztów sądowych i ustanowienie adwokata lub radcy prawnego z urzędu. Z treści formularza wynika, że wnioskodawcy są osobami w podeszłym wieku (skarżący ma [...] lat, skarżąca [...] lat) cierpiącymi na schorzenia o przewlekłym charakterze. Wedle oświadczenia skarżących ich jedynym źródłem utrzymania są świadczenia emerytalne. Skarżący są właścicielami gospodarstwa rolnego o pow. 1,49 ha oraz budynku mieszkalnego o pow. 81 m2. Wedle informacji zawartych w druku formularza nie posiadają żądnych oszczędności, papierów wartościowych ani też przedmiotów, których wartość przekraczałaby 3.000 euro. Na wezwanie referendarza sądowego skarżący nadesłali dokumenty wykazujące wysokość uzyskiwanych przez nich dochodów oraz poziom stałych, miesięcznych wydatków. W oparciu o ich treść ustalono, że za energię elektryczną, wywóz śmieci oraz odbiór ścieków opłaty ponosi córka i zięć wnioskodawców, łączny dochód skarżących kształtuje się na poziomie 2165 zł netto miesięcznie zaś udokumentowane wydatki na lekarstwa wynoszą około 240 zł miesięcznie.
Rozpoznając wniosek o przyznanie prawa pomocy zważono co następuje:
Przepis art. 199 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz.1270 ze zm. – zwana dalej P.p.s.a.) konstytuuje zasadę odpłatności postępowania sądowoadministracyjnego. Wyjątkiem od niej jest możliwość przyznania prawa pomocy, które stosownie do treści art. 245 § 1 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi może zostać przyznane stronie w zakresie całkowitym lub częściowym.
Przyznanie prawa pomocy w formie zwolnienia od kosztów sądowych i ustanowienia fachowego pełnomocnika z urzędu może nastąpić wobec osoby fizycznej, która wykaże że nie jest w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania sądowego (art. 246 § 1 pkt 1 P.p.s.a.).
Podane przez skarżących okoliczności nie pozwoliły stwierdzić, że sytuacja materialna ich rodziny jest bardzo trudna, co oznacza, że uwzględnienie złożonego wniosku nie była możliwe.
W oparciu o nadesłane dokumenty ustalono, że cały dochód uzyskiwany przez skarżących pozostaje do ich dyspozycji. Opłaty związane z funkcjonowaniem budynku mieszkalnego, w którym mieszkają ponoszą ich córka i zięć, mieszkający wraz z nimi, lecz prowadzący odrębne gospodarstwa domowe. Wedle nadesłanych faktur rachunki za lekarstwa, przynajmniej w czerwcu b.r. opiewały na łączną kwotę 250 zł, co stanowi około 11 % dochodu skarżących. Biorąc pod uwagę ich możliwości finansowe nie uwzględniono kosztów zakupu opału ani też ubezpieczenia domu, albowiem są to wydatki o charakterze sezonowym, a więc nie maja charakteru stałego i periodycznego. W opisywanej sytuacji brak jest podstaw do stwierdzenia, że położenie wnioskodawców jest szczególnie trudne, co dawałoby podstawę do uwzględnienia złożonego przez nich wniosku. Dochody skarżących, a zwłaszcza ich wysokość oraz fakt, że mają one charakter stały pozwalają przyjąć, że będą oni w stanie zarówno ponieść koszty sądowe jak i poczynić wydatek na opłacenie usług fachowego pełnomocnika.
Z powyższych względów, w oparciu o art. 245 § 1 i § 2 P.p.s.a. w zw. z art. 246 § 1 pkt 1 tej ustawy, działając na podstawie art. 258 § 1 i § 2 pkt 7 P.p.s.a. w związku z § 3 tego przepisu orzeczono jak w sentencji postanowienia.