Uzasadnienie
Zaskarżoną decyzją z dnia 24 listopada 2021 r. nr SKO.4103.147.2021 Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Częstochowie utrzymało w mocy decyzję Wójta Gminy S. z dnia 30 września 2021 r. nr [...] ustalającą na wniosek I. N. (dalej "Inwestor"), warunki zabudowy i zagospodarowania terenu dla inwestycji polegającej na zmianie sposobu użytkowania istniejącego budynku gospodarczego wraz z niezbędną nadbudową i przystosowaniem na cele mieszkalne oraz realizacji urządzeń technicznych niezbędnych dla funkcjonowania inwestycji przewidzianej do realizacji na nieruchomości stanowiącej działkę nr [...] z k.m. 1 obręb L. położonej w miejscowości L. przy ul. [...]
Jako podstawę prawną rozstrzygnięcia Kolegium wskazało art. 138 § 1 pkt. 1 k.p.a. oraz art. 59 ust. 1 i 61 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (t.j Dz.U. z 2021 r., poz. 741, dalej w skrócie "u.p.z.p.").
Zaskarżona decyzja Kolegium zapadła w następującym stanie faktycznym i prawnym:
Wnioskiem z dnia 17 kwietnia 2020 r. Inwestor wystąpił do Wójta Gminy S. o ustalenie warunków zabudowy dla inwestycji polegającej na zmianie sposobu użytkowania budynku gospodarczego na budynek mieszkalny z jego nadbudową, przewidzianej do realizacji na nieruchomości stanowiącej działkę nr [...] położonej w miejscowości L. We wniosku określono projektowane parametry obiektu, tj. długość - około 11 m, szerokość – około 5,5 m, wysokość— około 10m, dwie kondygnacje, dach dwuspadowy lub wielospadowy z przybliżonym kątem nachylenia połaci dachowych 5°— 45°, z kalenicą równoległą lub prostopadłą do frontu działki.
Decyzją z dnia 13 lipca 2020r. nr [...] Wójt Gminy S. ustalił Inwestorowi wnioskowane warunki zabudowy i zagospodarowania. Jednak na skutek odwołania wniesionego przez T. K. (dalej "Skarżąca") Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Częstochowie decyzją z dnia 23 września 2020 r. nr SKO.4103.110.2020 uchyliło decyzję organu I instancji i przekazało sprawę do ponownego rozpatrzenia.
W dniu 18 grudnia 2020 r. Wójt Gminy S. ponownie wydał decyzję opatrując ją, tak jak poprzednio, numerem[...], w której przychylając się do wniosku Inwestora ustalił objęte tym wnioskiem warunki zabudowy i zagospodarowania terenu. Decyzja ta, podobnie jak poprzednio, została jednak uchylona przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Częstochowie, co nastąpiło w drodze decyzji organu odwoławczego wydanej w dniu 12 kwietnia 2021 r. nr SKO.4103.7.2021. Jako powód uchylenia Kolegium wskazało wadliwość przeprowadzonej przez organ I instancji analizy funkcji oraz cech zabudowy i zagospodarowania terenu.
W wyniku ponownie przeprowadzonego postępowania decyzją z dnia 30 września 2021 r. Wójt Gminy S. ustalił warunki zabudowy dla rozbudowy i zmiany sposobu użytkowania budynku gospodarczo-garażowego na cele mieszkalne.
W pkt 2 a) sentencji decyzji organ określił warunki i wymagania ochrony i kształtowania ładu przestrzennego. W zakresie sposobu zagospodarowania działki wskazał, że lina zabudowy, wielkość wskaźników zabudowy i wielkość powierzchni biologicznie czynnej nie ulegną zmianie. W zakresie kształtowania zabudowy wskazał, że gabaryty budynku mieszkalnego – mają pozostać w stanie istniejącym do dwóch kondygnacji nadziemnych, zaś powierzchnia pomieszczeń adaptowanych na cele mieszkalne ma wynosić około 60 m2. Ponadto bez zmian ma pozostać szerokość i wysokość elewacji frontowej. W odniesieniu zaś do geometrii dachu organ wskazał, że dach nad istniejącą częścią mieszkalną ma pozostać bez zmian, natomiast dach nad częścią adaptowaną ma być jedno lub wielospadowy dostosowany do bryły obiektu, o nachyleniu połaci dachowych w przedziale 5°— 40°.
W uzasadnieniu organ wyjaśnił, iż teren objęty wnioskiem jest urządzony i zagospodarowany. Działka zabudowana jest budynkiem mieszkalnym dwukondygnacyjnym z dachem dwuspadowym i dobudowanym do niego budynkiem gospodarczo-garażowym (budynek parterowy z użytkowym poddaszem), który w części pełni funkcję wiatrołapu w strefie wejściowej do budynku mieszkalnego oraz parterowym budynkiem gospodarczym. Wszystkie budynki połączone są ze sobą i tworzą jedną bryłę o zróżnicowanej wysokości. Ze względu na szerokość działki wszystkie obiekty usytuowane są w granic nieruchomości. Działka posiada bezpośredni dostęp do drogi publicznej ul.[...] i jest wyposażona w urządzenia infrastruktury technicznej. Projektowana inwestycja nie jest realizacją nowej zabudowy lecz zmianą sposobu użytkowania istniejącego już obiektu oraz obejmuje wykonanie robót budowlanych, umożliwiających funkcjonalne połączenie między budynkami.
Jednocześnie organ stwierdził, że przeprowadzona analiza wykazała, iż działki sąsiednie zabudowane są budynkami mieszkalnymi jedno lub dwukondygnacyjnymi o różnorodnym kształcie dachów, usytuowane najczęściej w granicach nieruchomości. Projektowana inwestycja nie jest sprzeczna z obecną funkcją terenu, nie zmienia linii zabudowy, szerokości i wysokości elewacji frontowej. Zmiana sposobu użytkowania istniejącego budynku i jego rozbudowa nie ingeruje w istniejący ład przestrzenny.
Odwołanie od powyższej decyzji wniosła Skarżąca. Zarzuciła w nim naruszenie art. 64 ust. 2 Konstytucji Rzeczpospolitej, art. 7 k.p.a. z uwagi na naruszenie praworządności i nieuwzględnienie jej słusznego interesu, art. 8 k.p.a. poprzez prowadzenie postępowania w sposób podważający zaufanie do władzy publicznej. Ponadto zarzuciła naruszenie: art. 1 ust. 2 pkt 7 u.p.z.p. z uwagi na naruszenie jej prawa własności; art. 61 ust. 1 u.p.z.p. poprzez wydanie decyzji w sytuacji braku spełnienia wszystkich przesłanek wynikających z tego przepisu, § 4 pkt 1 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. poprzez sporządzenie wadliwej analizy i brak wyznaczenia linii zabudowy.
W uzasadnieniu odwołująca wyjaśniła, iż wielokrotnie zwracała uwagę na uciążliwości jakie spowoduje planowana inwestycja w odniesieniu do jej działkę m.in. zacienienie. Ponadto, zdaniem Skarżącej, Inwestor nie posiada tytułu prawnego do nieruchomości, a planowany do nadbudowy budynek znajduje się częściowo na jej nieruchomości.
Odwołanie nie przyniosło jednak oczekiwanego przez Skarżącą skutku, gdyż zaskarżoną obecnie decyzją z dnia 24 listopada 2021 r. nr SKO.4103.147.2021 Kolegium utrzymało w mocy decyzję organu I instancji.
W uzasadnieniu decyzji Kolegium przedstawiało najpierw przebieg dotychczasowego postępowania, a także przytoczyło art. 61 ust. 1 u.p.z.p. Wskazało także, że Inwestor planuje zmianę sposobu użytkowania istniejącego budynku gospodarczego na funkcję mieszkalną z jego nadbudową do około 8 m tj. do wysokości istniejącego budynku mieszkalnego. Z analizy wynika zaś, że wnioskowana inwestycja nie godzi w istniejące zagospodarowanie nieruchomości położonych w granicach obszaru analizowanego. Na działkach objętych analizą znajdują się bowiem budynki mieszkalne. W związku z tym Kolegium zgodziło się z organem I instancji, że brak jest podstaw do odmowy ustalenia wnioskowanych warunków zabudowy.
Kolegium odniosło się też do zarzutów odwołania i wskazało, że kwestia zacienienia działki Skarżącej może być rozpatrywana w postępowaniu o wydanie pozwolenia na budowę, a nie w postępowaniu o ustalenie warunków zabudowy. Ponadto wbrew zarzutom Skarżącej nie doszło do naruszenia § 3 i 4 Rozporządzenia, przy czym ustalenie wysokości budynku do 8 m wpisuje się w istniejące zagospodarowanie nieruchomości sąsiednich. Ponadto Kolegium wyjaśniło, że osoba wnioskująca o wydanie decyzji o warunkach zabudowy nie musi legitymować się tytułem prawnym do terenu. Tytuł ten jest wymagany dopiero w postępowaniu o wydanie pozwolenia na budowę. Decyzja o warunkach zabudowy nie ustala również miejsca lokalizacji danego obiektu bowiem jest to kwestia zastrzeżona dla organu budowlanego.
Powołując się na orzeczenia sądów administracyjnych Kolegium wskazało na niedopuszczalność przekształcenia postępowania o ustalenie warunków zabudowy w postępowanie o wydanie pozwolenia na budowę. Ochrona interesów osób trzecich w postępowaniu o ustalenie warunków zabudowy może następować tylko w takim zakresie, w jakim nie jest objęta zakresem regulacji prawa budowlanego.
W skardze na powyższą decyzję Kolegium zarzucono naruszenie przepisów prawa materialnego, co miało wpływ na wynik sprawy, z racji naruszenia:
- - art. 6 ust. 2 pkt. 1 u.p.z.p., a to wobec pogwałcenia w wyniku wydania przedmiotowej decyzji przysługującego Skarżącej prawa własności nieruchomości położonej w miejscowości L. przy ul[...], obejmującej działkę o numerze ewidencyjnym[...],
- - art. 61 ust. 1 u.p.z.p. z uwagi na jego niewłaściwe zastosowanie wobec przyjęcia, że co najmniej jedna działka sąsiednia względem nieruchomości Inwestora, dostępna z tej samej drogi publicznej, jest zabudowana w sposób pozwalający na określenie wymagań dotyczących nowej zabudowy w zakresie kontynuacji funkcji, parametrów, cech i wskaźników kształtowania zabudowy oraz zagospodarowania terenu, w tym gabarytów i formy architektonicznej obiektów budowlanych, linii zabudowy oraz intensywności wykorzystania terenu;
- - § 3 pkt. 1 Rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, z uwagi na jego niewłaściwe zastosowanie wobec uznania, że Wójt Gminy S. przeprowadził prawidłowe badanie funkcji oraz cech zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku obiektów znajdujących się na obszarze analizowanym;
- - § 4 pkt. 1 Rozporządzenia z uwagi na jego niewłaściwe zastosowanie wobec uznania, że linia nowej zabudowy na działce objętej wnioskiem Inwestora została wyznaczona jako przedłużenie linii istniejącej zabudowy na działkach sąsiednich.
Ponadto w skardze zarzucono obrazę przepisów postępowania, co według Skarżącej miało istotny wpływ na wynik sprawy, z racji naruszenia:
- - art. 7 k.p.a. wobec nieuwzględnienia słusznego interesu Skarżącej jako właściciela nieruchomości przylegającej do działki objętej zaplanowanym przez Inwestora zamierzeniem inwestycyjnym;
- - art. 107 § 3 k.p.a. wobec lakoniczności uzasadnienia zaskarżonego rozstrzygnięcia w zakresie analizy zarzutów zgłoszonych w odwołaniu.
W związku z podniesionymi zarzutami Skarżąca domaga się uchylenia zaskarżonej decyzji oraz zasądzenia od organu kosztów postępowania sądowego, według norm przepisanych.
W odpowiedzi na skargę Kolegium wniosło o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko przedstawione w zaskarżonej decyzji. Wyjaśniło, że na działkach sąsiednich znajdują się budynki mieszkalne o wysokościach m.in. 8 m – ul. [...] i[...], 9 m – ul.[...], [...], a także 10 m – ul.[...]. Stąd wbrew stanowisku Skarżącej wysokość budynku do 8 metrów wpisuje się w istniejące zagospodarowanie nieruchomości sąsiednich.
Na rozprawie w dniu 14 lipca 2022 r. pełnomocnik Skarżącej zaakcentował, że podniesienie ściany budynku spowoduje duże zacienienie. Tym samy pogorszy się komfort życia.
Na rozprawie stawił się także Inwestor, oświadczając że chce uzyskać informację, czy inwestycja będzie prowadzona zgodnie z prawem.
Wojewódzki Sąd Administracyjny rozpatrując sprawę zważył, co następuje
Skarga zasługuje na uwzględnienie, choć w istocie z powodu innej wadliwości zaskarżonej decyzji niż zarzuciła to Skarżąca.
Zgodnie z art. 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2019 r., poz. 2167, t.j. ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej. Kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. W ramach swej kognicji sąd bada, czy przy wydaniu zaskarżonego aktu nie doszło do naruszenia prawa materialnego i przepisów postępowania. Stosownie do art. 134 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U z 2022 r., poz. 329, t.j. ze zm. dalej "p.p.s.a."), sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi, oraz powołaną podstawą prawną.
Uwzględnienie skargi następuje w przypadkach naruszenia prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) p.p.s.a.), naruszenia prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego (art. 145 § 1 pkt 1 lit. b) p.p.s.a.), oraz innego naruszenia przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy (art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a.). W przypadkach, gdy zachodzą przyczyny określone w art. 156 k.p.a. sąd stwierdza nieważność decyzji lub postanowienia (art. 145 § 1 pkt 2 p.p.s.a.), jeżeli zachodzą przyczyny określone w innych przepisach, sąd stwierdza wydanie decyzji lub postanowienia z naruszeniem prawa. Przedstawiona tutaj regulacja prawna nie pozostawia zatem wątpliwości co do tego, że zaskarżona decyzja lub postanowienie mogą ulec uchyleniu tylko wtedy, gdy organom administracji publicznej można postawić uzasadniony zarzut naruszenia prawa, czy to materialnego, czy to procesowego, jeżeli naruszenie to miało, bądź mogło mieć wpływ na wynik sprawy.
Przeprowadzone, w określonych wyżej ramach, badanie zgodności z prawem zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji organu I instancji wykazało, że są one dotknięte uchybieniami, uzasadniającymi ich wzruszenie.
Zgodnie z art. 59 ust 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (obecnie: t.j. Dz. U. z 2022 r. poz. 503 ze zm. – dalej w skrócie jak dotychczas: "u.p.z.p.") zmiana zagospodarowania terenu w przypadku braku planu miejscowego, polegająca na budowie obiektu budowlanego lub wykonaniu innych robót budowlanych, a także zmiana sposobu użytkowania obiektu budowlanego lub jego części, z zastrzeżeniem art. 50 ust. 1 i art. 86, wymaga ustalenia, w drodze decyzji, warunków zabudowy. Przepis art. 50 ust. 2 stosuje się odpowiednio.
Jednocześnie w świetle art. 61 ust. 1 u.p.z.p. wydanie decyzji o warunkach zabudowy jest możliwe jedynie w przypadku łącznego spełnienia następujących warunków:
- 1) co najmniej jedna działka sąsiednia, dostępna z tej samej drogi publicznej, jest zabudowana w sposób pozwalający na określenie wymagań dotyczących nowej zabudowy w zakresie kontynuacji funkcji, parametrów, cech i wskaźników kształtowania zabudowy oraz zagospodarowania terenu, w tym gabarytów i formy architektonicznej obiektów budowlanych, linii zabudowy oraz intensywności wykorzystania terenu;
- 2) teren ma dostęp do drogi publicznej;
- 3) istniejące lub projektowane uzbrojenie terenu, z uwzględnieniem ust. 5, jest wystarczające dla zamierzenia budowlanego;
- 4) teren nie wymaga uzyskania zgody na zmianę przeznaczenia gruntów rolnych i leśnych na cele nierolnicze i nieleśne albo jest objęty zgodą uzyskaną przy sporządzaniu miejscowych planów, które utraciły moc na podstawie art. 67 ustawy, o której mowa w art. 88 ust. 1;
- 5) decyzja jest zgodna z przepisami odrębnymi.
Ustalenie przez właściwy organ administracji publicznej, czy wskazane powyżej warunki faktycznie zostały spełnione, wiąże się z koniecznością przeprowadzenia analizy urbanistycznej zgodnie z zasadami szczegółowo określonymi w przepisach rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (Dz. U. z 2003 r. Nr 164 poz. 1588), dalej "Rozporządzenie".
W rozpoznawanej sprawie organ I instancji wyznaczył obszar analizowany w odległości 50 m od granic terenu objętego wnioskiem Inwestora (tj. fragmentu działki nr [...] o powierzchni 588 m2). Zważywszy na to, że szerokość frontu działki wynosi 14,7 m2, to w świetle § 3 ust. 2 Rozporządzenia wyznaczenie takiego obszaru analizy uznać należało za prawidłowe. Wyjaśnić przy tym należy, że choć § 3 ust. 1 i 2 Rozporządzenia został uchylony w drodze Rozporządzenia Ministra Rozwoju i Technologii z dnia 17 grudnia 2021 r. zmieniającego rozporządzenie w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (Dz. U. z 2021. Poz. 2399), to jednak znajdował zastosowanie w realiach rozpoznawanej spraw. Zgodnie bowiem z § 2 Rozporządzenia zmieniającego do spraw ustalenia warunków zabudowy, wszczętych i niezakończonych decyzją ostateczną przed dniem wejścia w życie tego rozporządzenia, stosuje się przepisy dotychczasowe.
W granicach wyznaczonego w powyższy sposób obszaru organ I instancji przeprowadził analizę funkcji oraz cech zabudowy i zagospodarowana terenu, o których mowa w art. 53 ust. 3 i art. 61 ust. 1 pkt 1-5 u.p.z.p. Wyniki zaś tej analizy zostały zawarte w załączniku nr 2 do decyzji. Rolą sądu administracyjnego, dokonującego kontroli decyzji ustalającej warunki zabudowy jest ocena, czy organ I instancji, a następnie Kolegium, wywiodły prawidłowe wnioski z przeprowadzonej analizy. Innymi słowy, czy ustalone w decyzji warunki i zasady zagospodarowania terenu i jego zabudowy znajdują oparcie w wynikach analizy. Zaakcentować przy tym należy, że przenosząc wyciągnięte z analizy wnioski na treść poszczególnych postanowień zawartych w decyzji o warunkach zabudowy organ zobowiązany jest respektować wymagania wynikające ze wskazanych powyżej przepisów u.p.z.p., a także wydanego na podstawie delegacji ustawowej zwartej w art. 61 ust. 6 Rozporządzenia. Sprawdzenie zaś, czy wymagania te są przestrzegane jest kluczowym elementem oceny legalności zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji organu I instancji.
W utrzymanej przez Kolegium decyzji organu I instancji, w pkt 2 a) wskaźnik nachylenia dachu tj. kąt nachylenia połaci dachowych został ustalony w przedziale 5°— 45° W związku z takim wyznaczeniem wskaźnika odnotować należy, że sposób jego wyznaczenia został wskazany w § 8 Rozporządzenia. Przepis ten stanowi, że geometrię dachu (kąt nachylenia, wysokość głównej kalenicy i układ połaci dachowych, a także kierunek głównej kalenicy dachu w stosunku do frontu działki) ustala się odpowiednio do geometrii dachów występujących na obszarze analizowanym. Jednym z elementów geometrii dachu wprost w tym przepisie wskazanym jest kąt nachylenia połaci dachowych. Skoro w decyzji organu I instancji wskaźnik ten został ustalony w podanym powyżej przedziale, to takie ustalenie powinno zostać poprzedzone ustaleniem, w ramach analizy urbanistycznej, występujących w obszarze analizowanym kątów połaci dachowych.
Dopiero w oparciu o takie ustalenia organ może w decyzji określić kąt nachylenia połaci dachowych przewidziany dla nowej zabudowy, a w niniejszej sprawie do nadbudowy. Tylko w takim wypadku ocenić będzie można, czy spełniony został wymóg, aby kąt nachylenia połaci dachowych został ustalony "odpowiednio do" występujących w obszarze analizowanym kątów nachylenia połaci dachowych. Jednak w ramach analizy urbanistycznej, którą organ I instancji przeprowadził przed wydaniem decyzji, brak jest jakichkolwiek ustaleń w powyższym zakresie, dotyczących budynków znajdujących w obszarze analizowanym i dostępnych z tej samej drogi publicznej, co objęty zamiarem nadbudowy budynek Inwestora. Tym samym organ nie wykazał, aby omawiany tutaj wskaźnik został ustalony zgodnie z wymogami wynikającymi z § 8 Rozporządzenia.
Dodatkowo, pomijając wskazany powyżej istotny brak w przeprowadzonej analizie, zwrócić także należy uwagę na to, że Inwestor wnioskował o ustalenie kąta nachylenia połaci w przedziale od 5°— 45°. Jakkolwiek zgodnie z treścią formularza, na którym złożono wniosek, podany w nim przedział kątów nachylenia ma charakter przybliżony, to jednak, ustalając górną granicę tego przedziału na 40°, organ powinien wyjaśnić dlaczego ustalenie do odbiega od treści wniosku.
Przestawione dotychczas nieprawidłowości nie zostały zauważone przez Kolegium, a wcześniej przez organ I instancji. Świadczy to o naruszeniu przez organy art. 7, art. 77 § 1 oraz art. 80 k.p.a. przy czym naruszenia te mogły mieć istotny wpływ na wynik sprawy. W tym też zakresie co do zasady zgodzić się należy z zarzutem skargi dotyczącym naruszenia art. 7 k.p.a. oraz § 3 pkt 1 Rozporządzenia, wszak jednak z zastrzeżeniem, że stwierdzone przez Sąd naruszenie tych przepisów dotyczy innych aspektów, niż te które zostały wyeksponowane przez Skarżącą.
Jednocześnie Sąd nie podziela pozostałych zarzutów skargi, w tym dotyczących naruszenia innych przepisów Rozporządzenia. Za wyjątkiem nieprawidłowości dotyczących wyznaczenia kąta nachylenia połaci dachowych wszystkie pozostałe warunki i szczegółowe zasady zagospodarowania terenu oraz zabudowy zostały, zdaniem Sądu, ustalone w sposób prawidłowy. Znajdują one bowiem pełne oparcie w treści znajdującej się w aktach sprawy analizy urbanistycznej, przy czym organ I instancji w sposób prawidłowy uwzględnił okoliczność, że zamierzenie inwestycyjne dotyczy już istniejącej zabudowy. Stąd prawidłowym było wyznaczenie parametrów zabudowy w wydanej decyzji wyłącznie w odniesieniu do dachu nad częścią adaptowaną, nachylenia połaci dachowych (choć ten element jak wyżej wskazano nie znalazł oparcia w analizie urbanistycznej) i wysokości, którą ustalono na 8 m, gdyż na taką wysokość ostatecznie wskazał Inwestor, a za jej ustaleniem przemawiają wyniki przeprowadzonej analizy urbanistycznej.
Nie można również podzielić zarzutów Skarżącej dotyczących zacieniania należącej do niej działki, czy innych, wskazywanych przez nią w toku postępowania potencjalnych ograniczeń w korzystaniu z jej terenu, jakie mogą powstać w następstwie realizacji zamierzenia inwestycyjnego objętego wnioskiem Inwestora. Słusznie w tym zakresie przyjęło Kolegium, że są to zagadnienia, które podlegają badaniu na etapie ubiegania się przez inwestora o pozwolenie na budowę. Ponadto o ustalenie warunków zabudowy może wystąpić każdy, przez co na etapie ustalenia warunków zabudowy organy nie mają podstaw prawnych do badania, czy inwestor dysponuje tytułem prawnym to terenu, na którym zrealizowane ma zostać, objęte jego wnioskiem, zamierzenie inwestycyjne.
Mając na uwadze wszystkie podniesione wyżej okoliczności, Sąd na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i lit. c p.p.s.a. oraz art. 135 p.p.s.a. uchylił zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję organu I instancji. O kosztach postępowania Sąd orzekł na podstawie art. 200 p.p.s.a.
Ponownie rozpatrując sprawę organ I instancji zastosuje się do wskazań, które wprost wynikają z przedstawionych powyżej rozważań Sądu tj. uzupełni analizę urbanistyczną o brakujące dane dotyczące kąta nachylenia połaci dachowych występujących na budynkach znajdujących się na obszarze analizowanym i dostępnych z tej samej drogi publicznej. Ustalone w tym zakresie dane powinny znaleźć się w części tekstowej analizy. W zależności od wyników poczynionych w tym zakresie ustaleń organ dokona oceny, czy stosując § 8 Rozporządzenia (czyli odpowiednio do geometrii dachów występujących na obszarze analizowanym) możliwym jest ustalenie omawianego tutaj parametru zabudowy zgodnie z tym, co we wniosku wskazał Inwestor, z uwzględnieniem ewentualnych zmian wniosku w tym zakresie, których nie można wykluczyć w sytuacji, w której wynik analizy urbanistycznej nie pozwalałby na ustalenie wnioskowanego pierwotnie kąta nachylenia połaci dachowych na objętej zamierzeniem przebudowy części budynku.
Powołane powyżej orzeczenia sądów administracyjnych są dostępne w internetowej bazie orzeczeń NSA na stronie: http://orzeczenia.nsa.gov.pl.