Uzasadnienie
W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach skarżący zawarł wniosek o przyznanie prawa pomocy.
Na podstawie zarządzenia Przewodniczącego Wydziału II z dnia 15 listopada 2017 r. przesłano skarżącemu urzędowy druk "PPF" celem jego wypełnienia i zwrotu do Sądu w terminie 7 dni, pod rygorem pozostawienia wniosku o przyznanie prawa pomocy bez rozpoznania. Wezwanie to zostało skutecznie doręczone skarżącemu w dniu 27 listopada 2017 r. Wyznaczony termin upłynął bezskutecznie.
Na podstawie tych okoliczności starszy referendarz sądowy zarządzeniem z dnia 22 grudnia 2017 r. pozostawił bez rozpoznania w/w wniosek skarżącego.
W uzasadnieniu tego zarządzenia wskazał, że mimo upływu siedmiu dni skarżący nie nadesłał do Sądu urzędowego formularza wniosku. Tymczasem wymóg ten wynika z treści art. 252 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2017 r. poz. 1369 ze zm., dalej zwanej Ppsa).
W ustawowym terminie skarżący wniósł od tego zarządzenia sprzeciw, wskazując na swoją sytuację osobistą i materialną oraz ponawiając wniosek o przyznanie prawa pomocy. Skarżący zaznaczył, że nie może uzupełnić formularza wniosku.
Rozpoznając sprzeciw skarżącego od w/w zarządzenia referendarza Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył:
Stosownie do treści art. 260 § 1 Ppsa, sąd rozpatrując sprzeciw od zarządzenia referendarza wydaje postanowienie, w którym zaskarżone zarządzenie zmienia albo utrzymuje w mocy. Zgodnie z § 2 tego przepisu, wniesienie sprzeciwu od zarządzenia wstrzymuje jego wykonalność, a sąd orzeka jako sąd drugiej instancji, stosując odpowiednio przepisy o zażaleniu.
Z kolei, jak słusznie podał referendarz, art. 252 § 2 Ppsa wskazuje, że wniosek o przyznanie prawa pomocy składa się na urzędowym formularzu. Jednocześnie, jak wynika z art. 257 Ppsa, wniosek o przyznanie prawa pomocy, który nie został złożony na urzędowym formularzu pozostawia się bez rozpoznania.
W rozpatrywanej sprawie bezspornym jest fakt, że wezwanie do złożenia wniosku na formularzu wraz z urzędowym drukiem "PPF" zostało skutecznie doręczone skarżącemu. Skarżący mimo prawidłowego wezwania, z jednoczesnym pouczeniem o konsekwencjach prawnych niezłożenia wniosku na urzędowym formularzu, nie dopełnił jednak tego obowiązku. Tym samym referendarz w sposób prawidłowy pozostawił jego wniosek o przyznanie prawa pomocy bez rozpoznania. Bez wpływu na to rozstrzygnięcie pozostają okoliczności wskazane przez skarżącego w sprzeciwie z dnia 4 stycznia 2018 r. Ustawodawca nie przewidział bowiem żadnych możliwości zwolnienia wnioskodawcy z obowiązku wypełnienia urzędowego druku wniosku o przyznanie prawa pomocy.
W świetle powyższych okoliczności Sąd, działając na podstawie art. 260 Ppsa, orzekł o utrzymaniu zaskarżonego zarządzenia w mocy.