Uzasadnienie
Zaskarżoną decyzją z dnia [...] r. nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Częstochowie utrzymało w mocy decyzję Prezydenta Miasta Z. z dnia [...] r. nr [...], wymierzającą Wspólnocie Mieszkaniowej Nieruchomości przy ul. [...] w Z. (skarżący) administracyjną karę pieniężną w wysokości 18 180.00 zł za zniszczenie dwóch lip drobnolistnych o obwodach pnia 161 cm i 142 cm, zlokalizowanych na terenie nieruchomości oznaczonej geodezyjnie jako działka o numerze ewidencyjnym 1 (k.m. [...], obręb [...]) w Z. Wydanie zaskarżonej decyzji poprzedziło postępowanie o następującym przebiegu:
Postępowanie w sprawie zostało wszczęte w związku z telefoniczną interwencją mieszkańca Z. z dnia 7 listopada 2018 r. dotycząca wykonywania cięć na drzewach. W związku z interwencją w tym samym dniu pracownicy organu I instancji przeprowadzili wizję w terenie przy bloku nr [...] przy ul [...] w Z. Na miejscu pracownicy zastali osoby przeprowadzające cięcia w koronach drzew. Właściciel firmy "B" dokonującej przycinki drzew oświadczył, że działa na zlecenie "C" s.c. W dniu 28 listopada 2020 r. pracownicy organu I instancji przeprowadzili kolejną wizję w terenie, podczas której dookreślili gatunki drzew oraz pomierzyli obwody na wysokości 130 cm pnia. W terenie stwierdzono, że cięciom zostały poddane dwie lipy drobnolistne o obwodach: 161 cm i 142 cm zlokalizowane między budynkami położonymi między ul. [...], a ul. [...] w Z. Decyzją z dnia [...] r. nr [...] Prezydent Miasta Z. wymierzył J.K. oraz D.L. prowadzącym działalność gospodarczą w formie spółki cywilnej "C" s.c. administracyjną karę pieniężną w wysokości 18 180.00 zł za zniszczenie dwóch lip drobnolistnych o obwodach pnia 161 cm i 142 cm, zlokalizowanych na terenie nieruchomości oznaczonej geodezyjnie jako działka o numerze ewidencyjnym 1 w Z. Decyzją z dnia [...]r. nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławczego w Częstochowie uchyliło w całości decyzję z dnia [...]r. i przekazało sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi I instancji.
Stwierdziło, że w realiach rozpatrywanej sprawy nie zaistniał stan wyższej konieczności. Natomiast konieczność przycięcia gałęzi drzew pojawiła się po raz pierwszy w dniu 5 marca 2018 r., a wykonanie nastąpiło w dniu 7 listopada 2028 r., zatem nie można mówić o bezpośrednim niebezpieczeństwie, skoro stan ten trwał 8 miesięcy. Podniosło, że rozstrzygnięcie sprawy wymaga uzupełnienia postępowania w znacznej części, a także ustalenia w sposób jednoznaczny, kto wydał polecenie wycinki drzew.
Materiał dowodowy został uzupełniony przez organ I instancji i ponownie przeanalizowany. Ustalenia gatunków drzew oraz stopnia redukcji koron drzew zostały dokonane przez pracowników Wydziału Ochrony Środowiska Urzędu Miejskiego w Z. posiadających odpowiednią wiedzę teoretyczną oraz doświadczenie zawodowe. W celu zobrazowania stopnia redukcji koron drzew zestawiono w protokole z dnia [...] r. zdjęcia drzew z roku 2012, z dnia 3 października 2018 r. oraz z dnia 23 listopada 2018 r. Widoczne jest usunięcie gałęzi w wymiarze przekraczającym 50% korony, które rozwinęły się w całym okresie rozwoju drzew. W toku postępowania strony nie wykazały, że zlecenie wykonania cięcia drzew wynikało z konieczności usunięcia gałęzi obumarłych lub nadłamanych, utrzymywania uformowanego kształtu korony drzewa lub wykonania specjalistycznego zabiegi celem przywrócenia statyki drzewa. Organ I instancji stwierdził ponadto, że cięcia nie zostały wykonane zgodnie ze sztuką dendrologiczną.
Ustalił również, że wniosek dotyczący przycięcia wskazanych drzew został złożony na walnym zgromadzeniu współwłaścicieli Wspólnoty Mieszkaniowej Nieruchomości położonej przy ul. [...] w Z., który następnie został poddany głosowaniu w dniu 5 marca 2018 r. Zarząd Wspólnoty został poinformowany przez Administratora o zleceniu realizacji wniosku przyjętego na zebraniu w dniu 5 marca 2018 r. profesjonalnej firmie wykonującej usługi pielęgnacyjne, t.j. firmie "B".
Organ I instancji przywołał stosowne przepisy ustawy z dnia 16 kwietnia 2004 r. o ochronie przyrody (Dz.U. z 2018 r. poz. 1614 ze zm. – dalej "ustawa o ochronie przyrody") i przedstawił sposób wyliczenia kary administracyjnej. Wyjaśnił również, że w związku z możliwością zachowania żywotności wskazanych drzew zastosowano art. 88 ust. 4 ustawy o ochronie przyrody.
W tak ustalonym stanie faktycznym, decyzją z dnia [...]r. nr [...], Prezydent Miasta Z. wymierzył skarżącej administracyjną karę pieniężną w wysokości 18 180.00 zł za zniszczenie dwóch lip drobnolistnych o obwodach pnia 161 cm i 142 cm, zlokalizowanych na terenie nieruchomości oznaczonej geodezyjnie jako działka o numerze ewidencyjnym 1 (k.m. [...], obręb [...]). Jednocześnie organ odroczył termin płatności 70% kary pieniężnej na okres 5 lat za zniszczenie drzew wymienionych w pkt 1 decyzji (pkt 3 decyzji).
W odwołaniu od powyższej decyzji skarżąca wyraziła niezadowolenie z rozstrzygnięcia. Stwierdziła, że decyzja nie jest zasadna, bowiem to mieszkańcy bloku nr [...] podkreślali konieczność wykonania prac dotyczących przycinki drzew. Sama przycinkę wykonała profesjonalna firma, a karanie Wspólnoty jest sprzeczne z obowiązującymi przepisami. Wniosła o uchylenie decyzji w całości i odstąpienie od wymierzenia kary pieniężnej lub umorzenie postępowania z uwagi na ukaranie podmiotu nie mającego uzasadnienia w przepisach albo uchylenie decyzji i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia organowi I instancji.
W wyniku rozpatrzenia odwołania, Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Częstochowie decyzją z dnia [...]r. utrzymało w mocy zaskarżone rozstrzygnięcie. W uzasadnieniu decyzji Kolegium przedstawiło stan faktyczny sprawy oraz przytoczyło mające zastosowanie w sprawie przepisy ustawy o ochronie przyrody, w tym art. 88 ust. 1 pkt 1-3, pkt 5 i pkt 6, art. 85 ust.
1. Wyjaśniło, że wysokość stawek opłat w ust. 1 i ust. 3 została uregulowana w rozporządzeniu Ministra Środowiska z dnia 3 lipca 2017 r. w sprawie wysokości stawek opłat za usunięcie drzew i krzewów (Dz.U. z 2017 r., poz. 1330). Następnie Kolegium stwierdziło, że organ I instancji dokonał prawidłowej oceny stanu faktycznego przyjmując, iż odpowiedzialność za zniszczenie drzew należy przypisać skarżącej. Wskazało, że zgodnie z art. 6 ustawy z dnia 24 czerwca 1994 r. o własności lokali (tj. Dz.U. z 2020 r., poz. 1910 – dalej "u.w.l."). to ogół właścicieli, których lokale wchodzą w skład określonej nieruchomości tworzy wspólnotę mieszkaniową. Wspólnota mieszkaniowa może nabywać prawa i zaciągać zobowiązania, pozywać i być pozywana. Wyjaśniło też, że przycięcie drzew zostało dokonane za zgodą mieszkańców. Stwierdziło, że kwestie dotyczące stanu wyższej konieczności zostały wyjaśnione w decyzji Kolegium z dnia [...]r. Wskazało, że wykonanie przycinki drzew przez profesjonalną firmę nie może skutkować uchyleniem decyzji organu I instancji.
W skardze na powyższą decyzję skarżąca zarzuciła mające wpływ na wynik sprawy naruszenie przepisów prawa procesowego, w tym art. 7 K.p.a., art. 77 § 1 K.p.a. w związku z art. 78 § 1 K.p.a. poprzez nieuwzględnienie przedstawionych dowodów, a także niezebranie w sposób wyczerpujący materiału dowodowego i brak ustalenia wszystkich okoliczności faktycznych sprawy oraz brak obiektywnej oceny, na której powinno być oparte rozstrzygnięcie. Wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji organu I instancji, a także zasądzenie na rzecz skarżącej zwrotu kosztów postępowania.
W motywach skargi skarżąca stwierdziła, że stanowisko Kolegium wskazujące na usunięcie gałęzi w wymiarze przekraczającym 50% nie znajduje uzasadnienia w materiale dowodowym, a ustalenia w tym zakresie zostały oparte na jednostronnej ocenie pracowników Urzędu Miejskiego w Z. Kolegium nie podało i nie określiło jakie wykształcenie i doświadczenie zawodowe mają pracownicy organu I instancji. Podkreśliła, że cięcia nie były samowolne, gdyż ustalono i uzgodniono je z większością mieszkańców. Ponadto firma, której zlecono przycięcie drzew wykonuje podobne prace od wielu lat i ma odpowiednie doświadczenie. Organy nie uwzględniły, że cięcie drzew zostało dokonane w stanie wyższej konieczności. Nie zgodziła się z oceną zdjęć drzew dokonanych w roku 2012 i 2018. Zdaniem skarżącej zdjęcia z 2020 r. dołączone do skargi potwierdzają, że cięcia były uzasadnione i wykonane w sposób profesjonalny w rozumieniu art. 87a ust. 2 ustawy o ochronie przyrody. Zdaniem skarżącej wymierzenie kary nie było uzasadnione.
W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Częstochowie wniosło o jej oddalenie. Odnosząc się do zarzutów skargi wskazało, że nie dopuściło się naruszenia wymienionych tam przepisów, bowiem dokonało oceny całego zebranego w sprawie materiału dowodowego.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył, co następuje
Zgodnie z art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz. U. z 2019 r. poz. 2167 ze zm.) w związku z art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2019 r. poz. 2325 ze zm.- dalej "p.p.s.a.") sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej, stosując środki określone w ustawie. Kontrola sądu polega na zbadaniu, czy przy wydawaniu zaskarżonego aktu nie doszło do rażącego naruszenia prawa dającego podstawę do stwierdzenia jego nieważności, naruszenia prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania, naruszenia prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy oraz naruszenia przepisów postępowania administracyjnego w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Badana jest zatem wyłącznie legalność aktu administracyjnego, czyli prawidłowość zastosowania przepisów prawa do zaistniałego stanu faktycznego, trafność wykładni tych przepisów oraz prawidłowość zastosowania przyjętej procedury. Sąd nie ma zatem możliwości merytorycznego orzekania w sprawie rozstrzygniętej przez organy administracji publicznej aktami administracyjnymi poddanymi jego kontroli.
Na zasadzie art. 145 § 1 pkt 1 p.p.s.a., uwzględnienie skargi na decyzję następuje w przypadku naruszenia prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy (lit. a), naruszenia prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego (lit. b) lub innego naruszenia przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy (lit. c). Natomiast w razie nieuwzględnienia skargi sąd ją oddala zgodnie z art. 151 p.p.s.a.
Sposób rozpoznania sprawy przez sąd administracyjny regulują dwa przepisy: art. 134 oraz art. 135 p.p.s.a. Stosownie do treści art. 134 § 1 p.p.s.a., sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz wskazaną podstawą prawną, z zastrzeżeniem art. 57a, który nie miał w sprawie zastosowania. Przy czym, przeprowadzając kontrolę, sąd bierze pod uwagę stan faktyczny oraz stan prawny istniejący w momencie podejmowania przez organ administracji kontrolowanego aktu administracyjnego. Natomiast zgodnie z art. 135 p.p.s.a., sąd stosuje przewidziane ustawą środki (w odniesieniu do decyzji sankcję wzruszalności lub sankcję nieważności) w celu usunięcia naruszenia prawa w stosunku do aktów lub czynności wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach sprawy, której dotyczy skarga, jeżeli jest to niezbędne dla końcowego jej załatwienia.
Przeprowadzona przez Sąd, w granicach tak określonej kognicji, kontrola legalności zaskarżonej decyzji wykazała, że decyzja ta nie narusza prawa w stopniu uzasadniającym jej uchylenie. Sąd nie stwierdził nieprawidłowości zarówno co do ustalenia stanu faktycznego sprawy, jak i w zakresie zastosowania do niego przepisów prawa.
Materialnoprawną podstawę zaskarżonej decyzji stanowiły przepisy ustawy z dnia 16 kwietnia 2004 r. o ochronie przyrody (obecnie Dz. U. z 2020 r. poz. 55 ze zm.- dalej "ustawa o ochronie przyrody") oraz rozporządzenia Ministra Środowiska z dnia 3 lipca 2017 r. w sprawie wysokości stawek opłat za usunięcie drzew i krzewów (Dz. U. z 2017 r. poz. 1330).
Zgodnie z brzmieniem art. 88 ust. 1 ustawy o ochronie przyrody wójt, burmistrz lub prezydent miasta wymierza administracyjną karę pieniężną za:
- 1) usunięcie drzewa lub krzewu bez wymaganego zezwolenia;
- 2) usunięcie drzewa lub krzewu bez zgody posiadacza nieruchomości;
- 3) zniszczenie drzewa lub krzewu;
- 4) uszkodzenie drzewa spowodowane wykonywaniem prac w obrębie korony drzewa;
- 5) usunięcie drzewa pomimo sprzeciwu organu, o którym mowa w art. 83f ust. 8, i bez zezwolenia, o którym mowa w art. 83f ust. 16;
- 6) usunięcie drzewa bez dokonania zgłoszenia, o którym mowa w art. 83f ust. 4, lub przed upływem terminu, o którym mowa w art. 83f ust. 8.
Kara, o której mowa w ust. 1, jest nakładana na posiadacza nieruchomości, albo właściciela urządzeń, o których mowa w art. 49 § 1 Kodeksu cywilnego, albo na inny podmiot, jeżeli działał bez zgody posiadacza nieruchomości (ust. 2). Uiszczenie kary następuje w terminie 14 dni od dnia, w którym decyzja w sprawie wymierzenia kary stała się ostateczna (ust. 3). Termin płatności kar wymierzonych na podstawie ust. 1 pkt 3 odracza się na okres 5 lat, jeżeli stopień zniszczenia drzewa lub krzewu nie wyklucza zachowania jego żywotności (ust. 4). W przypadku, o którym mowa w ust. 4, odroczenie terminu płatności kar wymierzonych za zniszczenie korony drzewa dotyczy 70% wysokości kary (ust. 5).
Powyższy przepis jednoznacznie wskazuje, że istotne znaczenie ma to, z jakiego powodu rozważana jest administracyjna kara pieniężna w odniesieniu do drzew, gdyż czym innym jest usunięcie drzewa, a czym innym jego zniszczenie. W analizowanym stanie faktycznym bezspornie mamy do czynienia z karą pieniężną z tytułu zniszczenia drzew, a nie ich usunięcia.
W art. 87a ust. 2 ustawy o ochronie przyrody wskazano, jakie prace w obrębie korony drzewa są dopuszczalne. W świetle więc tego przepisu, nie mogą one prowadzić do usunięcia gałęzi w wymiarze przekraczającym 30% korony, która rozwinęła się w całym okresie rozwoju drzewa, chyba że mają na celu: usunięcie gałęzi obumarłych lub nadłamanych (pkt 1); utrzymywanie uformowanego kształtu korony drzewa (pkt 2); wykonanie specjalistycznego zabiegu w celu przywróceniu statyki drzewa (pkt 3). Równocześnie w art. 87a ust. 4 ustawy o ochronie przyrody ustawodawca postanowił, że usunięcie gałęzi w wymiarze przekraczającym 30% korony, która rozwinęła się w całym okresie rozwoju drzewa, w celu innym niż określony w ust. 2, stanowi uszkodzenie drzewa, a zatem podlega karze określonej w powołanym art. 88 ust. 1 pkt 4 ustawy o ochronie przyrody.
Możliwość wymierzenia administracyjnej kary pieniężnej została wyłączona w przypadkach, w których usunięcia albo zniszczenia drzewa lub krzewu, albo uszkodzenia drzewa dokonano w okolicznościach uzasadnionych stanem wyższej konieczności (art. 89 ust. 7 ustawy o ochronie przyrody).
Odnosząc powyższe do ustaleń poczynionych przez organy administracji wskazać należy, że z zebranego materiału dowodowego wynika, iż w dniu 7 listopada października 2018 r. firma "B" dokonywała cięcia koron dwóch drzew położonych przy ul. [...] w Z. na działce o nr ewid 1 działając na zlecenie Prezesa "C" s.c. Z umowy zawartej w dniu 1 grudnia 2010 r. pomiędzy Wspólnotą Mieszkaniową w Z. przy ul [...], a firmą "C" s.c w Z. wynika, iż zlecono zarządzanie nieruchomością współwłaścielom wskazanej firmy (zarządcy). Ponadto jak wynika z protokołu z zebrania właścicielskiego lokali we Wspólnocie Mieszkaniowej przy ul. [...] w Z. z dnia [...] r. załączonego do pisma zarządcy z dnia 24 kwietnia 2019 r. wynika, iż to na tym zebraniu zgłoszono wniosek o przycięcie drzew. To zarządca ostatecznie zlecił wykonanie przycięcia drzew firmie "B". Wskazane okoliczności nie są sporne.
W orzecznictwie sądowoadministracyjnym dominuje stanowisko, że kara za wycięcie drzew, (a także ich zniszczenie) może być wymierzona właścicielowi lub posiadaczowi nieruchomości, gdy sam dokonał wycięcia drzew bez zezwolenia, bądź zlecił dokonanie takiej wycinki osobie trzeciej albo też wiedział o zamiarze wycinki przez osobę trzecią i godził się na taką ewentualność.
Fakt zniszczenia drzew, wbrew zarzutom skargi, jednoznacznie wynika z dokumentacji zdjęciowej. Stan drzew odpowiednio w 2012 r., w dniu 3 października 2018 i w dniu 23 listopada 2018 r. dokumentują zdjęcia znajdujące się między innymi w protokole z analizy akt sprawy z dnia [...]r. (k. 18 akt adm.) Trudno uznać, by pozbawienie drzew koron - bo do tego sprowadzały się "przycięcia", nie nosiły znamion jego zniszczenia, skoro przeczy temu brzmienie art. 87a ust. 2 ustawy o ochronie przyrody. Przepis ten prowadzi do ogólnego wniosku, zgodnie z którym wykonywanie zabiegów pielęgnacyjnych w obrębie korony drzewa w zakresie nieprzekraczającym 30% korony drzewa nie jest objęte ograniczeniami.
Natomiast każde działanie w większym zakresie jest możliwe tylko w przypadkach kazuistycznie wymienionych w tym przepisie. Zgodnie z art. 87a ust. 5 ustawy o ochronie przyrody usunięcie gałęzi w wymiarze przekraczającym 50% korony, która rozwinęła się w całym okresie rozwoju drzewa, w celu innym niż określony w ust. 2, stanowi zniszczenie drzewa, które uzasadnia pociągnięcie do odpowiedzialności administracyjnej na podstawie art. 88 ust. 1 pkt 4 ustawy o ochronie przyrody.
W ocenie Sądu, zebrany materiał dowodowy nie budzi wątpliwości, że skarżąca wyraziła zgodę na przycięcie tych drzew "na wysokości bloku od strony południowej". Trafnie również oceniły organy obu instancji, że wbrew twierdzeniem skarżącej, w sprawie tej nie zachodziły przesłanki uzasadniające odstąpienie od wymierzania skarżącej administracyjnej kary pieniężnej za zniszczenie drzew, spowodowanej stanem wyższej konieczności. Zauważyć trzeba, iż w orzecznictwie - z uwagi na brak definicji ustawowej - przyjmuje się, że o stanie wyższej konieczności można mówić wyłącznie w odniesieniu do czynników, których w normalnym stanie nie da się przewidzieć. Stan wyższej konieczności to zaistnienie nagłej, niespodziewanej, niedającej się przewidzieć sytuacji, w której zniszczenie drzew jest jedyną możliwością usunięcia lub odwrócenia bezpośredniego niebezpieczeństwa grożącego zdrowiu i życiu czy też mieniu.
Dodatkowo należy uwzględnić zasadę subsydiarności, zgodnie z którą nie było możliwe uniknięcie niebezpieczeństwa jak tylko przez poświęcenie jakiegoś innego dobra. Dobro poświęcone zaś przedstawia wartość niższą od ratowanego (por. wyrok NSA z dnia 24 stycznia 2020 r. sygn. akt II OSK 4004/19, dostępny na stronie internetowej Centralnej Bazy Orzeczeń Sądów Administracyjnych pod adresem www.orzeczenia.nsa.gov.pl).
Ustalenie, czy w konkretnej sprawie mamy do czynienia ze stanem wyżej konieczności ma istotne znaczenie z punktu widzenia odpowiedzialności finansowej danego podmiotu za usunięcie drzewa, ale, wbrew sugestiom skargi, organ prawidłowo rozważył tę kwestię, co znalazło odzwierciedlenie w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Przy czym Kolegium w oparciu o należycie zebrany i oceniony materiał dowodowy dokonało pełnej analizy okoliczności faktycznych istotnych dla sprawy wywodząc z nich wnioski, które zasługują na akceptację. Zauważyć należy, iż skarżąca poza ogólnym powołaniem się na stan zagrożenia, nie podała żadnych konkretnych faktów za tym przemawiających, jak i nie przedłożyła jakichkolwiek dowodów potwierdzających jej tezę o zagrożeniu wywołanym przez drzewa. W stanie faktycznym sprawy od wyrażenia zgody na przycięcie drzew do dnia wykonania przycinki minęło ponad 8 miesięcy. Skarżąca nie uprawdopodobniła, że przedmiotowe drzewa stanowiły realne niebezpieczeństwo dla dóbr chronionych wyżej, a sama sytuacja wymagała natychmiastowej reakcji w postaci tak drastycznej przycinki koron drzew.
Stan wyżej konieczności musi wynikać z obiektywnego stanu rzeczy, a nie subiektywnego przeświadczenia (odczucia) skarżącej. Zauważyć również trzeba, że w sytuacji, gdy strona z danej okoliczności wywodzi dla siebie określone skutki prawne, to powinna aktywnie uczestniczyć w wyjaśnianiu sprawy i z własnej inicjatywy przedstawiać konkretne fakty oraz ewentualne dowody uzasadniające swoje twierdzenia. Zasada prawdy obiektywnej wyrażona w art. 7 i art. 77 § 1 K.p.a., nie oznacza bowiem nieograniczonego obowiązku poszukiwania przez organ materiałów dowodowych mających potwierdzić okoliczności korzystne dla skarżącej i uwzględnienia wszelkich wniosków strony zgłoszonych w tym zakresie. To organ ocenia na podstawie zebranego materiału dowodowego, czy w sprawie występują wątpliwości, które wymagają podjęcia kolejnych czynności procesowych i jeśli stwierdzi, że takich wątpliwości nie ma, gdyż całokształt okoliczności ujawnionych w sprawie wystarcza do podjęcia rozstrzygnięcia, to nie ma obowiązku dalszego prowadzenia postępowania dowodowego i powoływania dodatkowych dowodów.
Stosownie zatem do art. 88 ust. 1 pkt 3 ustawy o ochronie przyrody organ zobligowany był do wymierzenia skarżącej administracyjnej kary pieniężnej za zniszczenie drzew.
Odnośnie wysokości wymierzonej kary pieniężnej za usunięcie drzewa należy wskazać, że z art. 89 ust. 1 ustawy o ochronie przyrody wynika reguła, że karę pieniężną, o której mowa w art. 88 ust. 1 pkt 1-3. 5 i 6, ustala się w wysokości dwukrotnej opłaty za usunięcie drzewa W rozpoznawanej sprawie, w realiach niniejszej sprawy istniały podstawy do wymierzenia skarżącej kary pieniężnej za zniszczenie dwóch drzew gatunku lipa drobnolistna z uwzględnieniem stawek opłat wynikających z przepisów rozporządzenia Ministra Środowiska z dnia 3 lipca 2017 r. w sprawie wysokości stawek opłat za usunięcie drzew i krzewów. Z załącznika nr 1 do rozporządzenia wynika bowiem, że dla gatunku lipa stawka w zł za 1 cm obwodu pnia drzewa mierzonego na wysokości 130 cm wynosi, w przypadku obwodu pnia powyżej 101 cm – 30 zł. Stawka ta obowiązuje od dnia 17 lipca 2017 r.
Reasumując, Sąd uznał, że w niniejszej sprawie organy obu instancji prawidłowo przeprowadziły postępowanie dowodowe, które odpowiada zasadom wynikającym z dyspozycji przepisów art. 7, art. 77 § 1 oraz art. 80 K.p.a. i na podstawie kompletnego materiału dowodowego zebranego w toku tego postępowania ustaliły stan faktyczny sprawy, w tym w sposób niewątpliwy okoliczności o kluczowym znaczeniu dla zastosowania ustawy, co dawało podstawy do obciążenia jej karą administracyjną. Ponadto Kolegium, stosownie do wymogów art. 107 § 3 K.p.a., wskazało podstawy faktyczne i prawne podjętego rozstrzygnięcia, a wyjaśniając jego motywy, prawidłowo odniosło się do zarzutów odwołania. Z powyższych względów zarzuty skargi dotyczące naruszenia przepisów prawa uznać należało za bezzasadne. Sąd nie dopatrzył się również z urzędu wad postępowania, które mogłyby mieć istotny wpływ na treść zapadłego w sprawie rozstrzygnięcia.
W tym stanie rzeczy Sąd, na podstawie art. 151 p.p.s.a., skargę oddalił.
Sąd orzekł na posiedzeniu niejawnym, w składzie trzech sędziów w trybie przewidzianym w art. 15zzs44 ust. 3 ustawy z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (Dz.U. poz 374, ze zm.), albowiem w związku intensyfikacją rozwoju epidemii przeprowadzenie wymaganej przez ustawę rozprawy mogłoby wywołać nadmierne zagrożenie dla zdrowia osób w niej uczestniczących, a nie można jej przeprowadzić na odległość z jednoczesnym bezpośrednim przekazem obrazu i dźwięku.