Uzasadnienie
Przepis art. 250 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity: Dz. U. z 2017 r. poz. 1369 – zwanej dalej P.p.s.a.) stanowi, że wyznaczony adwokat, radca prawny, doradca podatkowy albo rzecznik patentowy otrzymuje wynagrodzenie odpowiednio według zasad określonych w przepisach o opłatach za czynności adwokatów, radców prawnych, doradców podatkowych albo rzeczników patentowych w zakresie ponoszenia kosztów nieopłaconej pomocy prawnej oraz zwrotu niezbędnych i udokumentowanych wydatków.
W niniejszej sprawie radca prawny P. B. został pełnomocnikiem skarżącego na mocy postanowienia referendarza sądowego z dnia 24 maja 2017 r.
Stosowanie do treści § 21 ust. 1 pkt 1 lit. c rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 3 października 2016 r. w sprawie ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego z urzędu (Dz. U. poz. 1715) wynagrodzenie radcy prawnego "w innej sprawie" wynosi 240 zł. Z kolei z treści § 21 ust. 1 pkt 2 lit. d cyt. rozporządzenia wynika, że wynagrodzenia za udział w postępowaniu zażaleniowym wynosi 120 zł.
Ustanowiony w niniejszej sprawie pełnomocnik brał udział w postępowaniu przed sądem pierwszej instancji, a ustanowiony przezeń pełnomocnik substytucyjny w rozprawie przed sądem. Niezależnie od tego pełnomocnik strony sporządził i wniósł zażalenie, które okazało się skuteczne. Stąd też uznano, iż zaistniały przesłanki do przyznania wynagrodzenia zarówno za postępowanie przed sądem pierwszej instancji jak i za postępowanie zażaleniowe. Stosownie zaś do treści § § 4 ust. 3 rozporządzenia – wynagrodzenie to podlega powiększeniu o należną stawkę podatku od towarów i usług.
Niezależnie od powyższego uwzględniono również wniosek pełnomocnika o przyznanie zwrotu kosztów dojazdu do Sądu z siedziby kancelarii w wysokości 183,86 zł.
Odległość pomiędzy kancelarią pełnomocnika a Sądem wynosi 110 km w obie strony. Zaznaczyć trzeba, że najpierw w Sądzie stawił się pełnomocnik strony celem zapoznania się z aktami sprawy (w dniu 14 czerwca 2017 r.), następnie zaś w rozprawie przed sądem uczestniczył jego substytut. Oznacza to, że zasadnym było przyznanie zwrotu kosztów dwukrotnej podróży do Sądu w obie strony, w oparciu o stawkę określoną j w § 2 pkt 1 lit. b) rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 25 marca 2002 r. w sprawie warunków ustalania oraz sposobu dokonywania zwrotu kosztów używania do celów służbowych samochodów osobowych, motocykli i motorowerów niebędących własnością pracodawcy (Dz. U. nr 27, poz. 271 ze zm.). Stawka ta wynosi 0,8358 zł dla samochodów o pojemności skokowej pow. 900 cm3 (pełnomocnik podał, że należący doń pojazd ma silnik o pojemności 1,9 l). Podróż do Sądu uznać zaś należało w okolicznościach sprawy za uzasadnioną.
Stawka ta, jako określona w przepisie rozporządzenia ma charakter obiektywny i uzasadnione jest odwoływanie się do niej także w przypadku zasądzania kosztów przejazdu stron, co wynika z art. 205 § 3 p.p.s.a., który odsyła do zasad określonych w przepisach działu tytułu III ustawy z dnia 28 lipca 2005 r. o kosztach sądowych w sprawach cywilnych (Dz. U. z 2010 r., nr 90, poz. 594 ze zm.).
Mając powyższe na względzie orzeczono jak w sentencji postanowienia w oparciu o przepis art. 250 P.p.s.a., w związku z art. 258 § 2 pkt. 8 tej ustawy.