Uzasadnienie
Decyzją z dnia [...] r., nr [...] Prezydent Miasta Z., działając na podstawie art. 104 i 107 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz. U. 2018 r., poz. 2096 –dalej "K.p.a."), art.72 ust.1 i ust. 3 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r.- Prawo o ruchu drogowym (t.j. Dz.U. z 2018 r., poz. 1990-dalej "p.r.d.")) odmówił zarejestrowania na rzecz M. S. oraz D. L. pojazdu marki [...]nr VIN [...].
W uzasadnieniu podniósł, że wpis pojazdu do inwentarza muzealiów nie został dokonany w sposób prawidłowy i zgody z przepisami, a tylko taki wpis może stanowić podstawę do rejestracji samochodu jako pojazd zabytkowy. Organ I instancji sprzeciwił się także zarejestrowaniu pojazdu jako zabytkowego z tej przyczyny, że zamontowanie w nim instalacji gazowej nie spełnia wymogu zachowania pojazdu w jego pierwotnym stanie historycznym.
W odwołaniu strona postępowania zarzuciła, że organ I instancji powołuje się na nieaktualne przepisy, dopuścił się wielu naruszeń prawa, nadużycia pozycji w stosunku do stanu faktycznego oraz brak podstaw prawnych do odmowy rejestracji pojazdu, a także proponowanie działań niezgodnych z przepisami. Stwierdziła, że pojazd wpisany do inwentarza muzealiów lub do ewidencji pojazdów zabytkowych zgodnie z art. 2 pkt 39 p.r.d. staje się automatycznie pojazdem zabytkowym. Pozytywne badanie techniczne pojazdu zabytkowego dopuszcza pojazd zabytkowy do ruchu. Zatem proces rejestracji w wydziale komunikacji pojazdu zabytkowego, którego właściciel zgodnie z ustawą dostarczył oba te dokumenty to tylko "pro forma".
Decyzją z dnia [...] r., nr [...], Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Katowicach uchyliło zaskarżoną decyzję i zobowiązało Prezydenta Miasta Z. do wydania decyzji o zarejestrowaniu na rzecz M. S. oraz D. L. wskazanego pojazdu.
W wyniku skargi Prokuratora Rejonowego w Z. na decyzję Kolegium, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach wyrokiem z dnia 10 stycznia 2020 r., sygn. akt II SA/Cl 1298/19, prawomocnym z dniem 5 marca 2020 r., uchylił decyzję Kolegium.
Decyzją z dnia [...] r., nr [...], Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Katowicach utrzymało w mocy decyzję organu I instancji. W uzasadnieniu przedstawiło przebieg postepowania według chronologii zdarzeń. Wyjaśniło, że zgodnie z treścią art. 72 ust. 1 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. Prawo o ruchu drogowym (obecnie Dz. U. z 2020 r., poz. 110 ze zm.), rejestracji dokonuje się na podstawie: 1) dowodu własności pojazdu lub dokumentu potwierdzającego powierzenie pojazdu, o którym mowa w art. 73 ust. 5;
- 2) karty pojazdu, jeżeli była wydana;
- 3) świadectwa zgodności WE albo świadectwa zgodności wraz z oświadczeniem zawierającym dane i informacje o pojeździe niezbędne do rejestracji i ewidencji pojazdu, dopuszczenia jednostkowego pojazdu, decyzji o uznaniu dopuszczenia jednostkowego pojazdu albo świadectwa dopuszczenia indywidualnego WE pojazdu - jeżeli są wymagane;
- 4) zaświadczenia o pozytywnym wyniku badania technicznego pojazdu, jeżeli jest wymagane albo dowodu rejestracyjnego pojazdu lub innego dokumentu wydanego przez właściwy organ państwa członkowskiego, potwierdzającego wykonanie oraz termin ważności badania technicznego;
- 5) dowodu rejestracyjnego, jeżeli pojazd był zarejestrowany;
- 6) dowodu odprawy celnej przywozowej, jeżeli pojazd został sprowadzony z terytorium państwa niebędącego państwem członkowskim Unii Europejskiej i jest rejestrowany po raz pierwszy; 6a) dokumentu potwierdzającego zapłatę akcyzy na terytorium kraju albo dokumentu potwierdzającego brak obowiązku zapłaty akcyzy na terytorium kraju albo zaświadczenia stwierdzającego zwolnienie od akcyzy, w rozumieniu przepisów o podatku akcyzowym, jeżeli samochód osobowy lub pojazd rodzaju "samochodowy inny", podrodzaj "czterokołowiec" (kategoria homologacyjna L7e) lub podrodzaj "czterokołowiec lekki" (kategoria homologacyjna L6e) został sprowadzony z terytorium państwa członkowskiego Unii Europejskiej i jest rejestrowany po raz pierwszy. W myśl art. 72 ust. 3 p.r.d., w stosunku do pojazdów zabytkowych dodatkowo wymaga się dokumentu potwierdzającego spełnienie wymagań, o których mowa w art. 2 pkt 39 tej ustawy.
Dla zarejestrowania pojazdu wskazane przesłanki wymagają jednoczesnego zaistnienia, poza przypadkami tych, które w danej sprawie są bezprzedmiotowe (nie są wymagane). Odmowa zarejestrowania pojazdu jest zatem rezultatem braku zaistnienia którejś z wymaganych przesłanek. Podkreśliło za judykaturą, że "art. 72 ustawy Prawo o ruchu drogowym jest przepisem bezwzględnie obowiązującym, który w sposób enumeratywny określa na podstawie jakich dokumentów można dokonać rejestracji pojazdu. Wskazanie w art. 72 ustawy dokumentów, które są niezbędne dla dokonania rejestracji pojazdu oznacza, że postępowanie to ma cechy postępowania sformalizowanego i organ dokonujący rejestracji pojazdu zobowiązany jest wymagać dokumentów wymienionych w tym przepisie. Oznacza to również, że organ dokonujący rejestracji pojazdu nie może czynić własnych ustaleń na okoliczności objęte wymaganymi dokumentami. Organ w ramach prowadzonego postępowania w sprawie rejestracji pojazdu nie może również dokumentów wymienionych w art. 72 ustawy zastąpić innymi dokumentami, pismami.
Tym samym w tym postępowaniu ustawodawca ograniczył możliwości prowadzenia postępowania dowodowego przez organ, wskazując enumeratywnie jakie dokumenty musi przedłożyć wnioskodawca, aby możliwe było zarejestrowanie pojazdu" (wyrok NSA z dnia 26 października 2018 r., I OSK 192/17, LEX nr 2583506; zob. także wyrok WSA w Opolu z dnia 16 maja 2017 r., II SA/Op 186/17, LEX nr 2296283). Powyższe stanowisko judykatury nie oznacza jednak, że organ rejestrujący przyjmuje przedłożone dokumenty bezkrytycznie i nie poddaje ich ocenie w aspekcie ich autentyczności i prawdziwości. Orzecznictwo podkreśla wprost, że "W razie niespełnienia przewidzianych prawem warunków, tj. nieprzedłożenia wymaganych lub przedłożenia niewiarygodnych dokumentów, nie może nastąpić rejestracja pojazdu. Wspomniane dowody muszą być prawdziwe nie tylko w znaczeniu formalnym, czyli sporządzone przez powołane do tego organy lub osoby, lecz także zgodne ze stanem faktycznym - prawdziwe (wyrok NSA z dnia 21 marca 2017 r., I OSK 2573/16, LEX nr 2293547).
Podstawowy problem sporny w niniejszej sprawie dotyczy wymogu wskazanego w art. 72 ust. 3 p.r.d. czyli spełnienia obligatoryjnej (formuła "dodatkowo wymaga się") przesłanki rejestracji pojazdu zabytkowego w postaci przedłożenia dokumentu potwierdzającego spełnienie wymagań, o których mowa w art. 2 pkt 39 p.r.d. Zgodnie z tym ostatnim przepisem, pojazd zabytkowy to pojazd, który na podstawie odrębnych przepisów został wpisany do rejestru zabytków lub znajduje się w wojewódzkiej ewidencji zabytków, a także pojazd wpisany do inwentarza muzealiów, zgodnie z odrębnymi przepisami. W wyroku WSA w Gliwicach z dnia 10 stycznia 2020 r., sygn. akt II SA/Gl 1298/19, którego wskazania wiążą organ odwoławczy, Sąd przyjął, że z przepisu wynika domniemanie własności muzeum, a nie współwłasności. Uznał dalej, że daleko idąca i trwała ingerencja w muzealium wymaga posiadania pełnej własności rzeczy, zaś współwłasność nie pozwala na realizację przez Muzeum ustawowych celów odnośnie eksponatu. W rezultacie Sąd przyjął, że nie można uznać, że wpis do inwentarza muzealiów został dokonany w sposób prawidłowy i zgodny z przepisami.
Po ponownym rozpatrzeniu sprawy, zgodnie w wytycznymi WSA Kolegium doszło do przekonania, że strony postępowania nie przedłożyły dokumentu potwierdzającego prawidłowe wpisanie pojazdu do inwentarza muzealiów zgodnie z odrębnymi przepisami, a tym samym nie spełniły wymogu wynikającego z przepisu art. 72 ust. 3 p.r.d.
W piśmie z dnia 17 lipca 2020 r. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach zatytułowanym odwołanie M.S. (skarżąca) wyraziła swoje niezadowolenie z podjętego rozstrzygnięcia. Opisała dokładnie stan faktyczny sprawy wyrażając swoje zdziwienie dla faktu uchylenia przez sąd w ww. wyroku poprzedniej decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Katowicach, którą pierwotnie uchylono decyzję Prezydenta Miasta Z. o odmowie zarejestrowania pojazdu. Podkreśliła, że inne pojazdy były zarejestrowane w tym samym urzędzie, co nie zostało podważone przez Sąd. Nadto stwierdziła, iż stanowisko Muzeum Motoryzacji w B. potwierdza, że wystawiony dokument potwierdzający wpis do inwentarza został wystawiony poprawnie, zgodnie z obowiązującym prawem oraz zgodnie z indywidualnymi interpretacjami instytucji nadzorującej Muzeum – NIMOZ.
W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Katowicach wniosło o jej oddalenie. W ocenie Kolegium wskazane w skardze argumenty nie wnoszą do sprawy nowych elementów, tym samym nie prowadzą do zmiany stanowiska wyrażonego w zaskarżonej decyzji podyktowanej wyrokiem sądu administracyjnego z uwagi na fakt związania oceną prawną i wskazaniami co do dalszego postępowania wyrażonymi w orzeczeniu sądu (art. 153 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2019 r., poz. 2325 ze zm.).
W piśmie z dnia 27 grudnia 2020 r zatytułowanym "wniosek o kasację" pełnomocnik skarżącej wniósł o dołączenie pisma do akt sprawy, bowiem twierdzenia w nim zawarte wskazują na brak "spójności prawnej w decyzji sądu w stosunku do wszystkich innych urzędów w kraju". Nie zgodził się ze sposobem procedowania przy próbie rejestracji wskazanego pojazdu. Stwierdził również ze stwierdzeniem (zawartym w wyroku tut. Sądu z dnia 10 stycznia 2020 r – dopisek Sądu), że pojazd zabytkowy w Z. nie może mieć współwłaściciela nie można się zgodzić. Stwierdził, że w wyroku zostały naruszone podstawowe prawa, a także podważono opinię instytucji, pod którą podlegają muzea. Wniósł o kasację wyroku.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach, zważył, co następuje
Z godnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 30 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (j.t. Dz. U. z 2021 r., poz. 137), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod kątem zgodności z prawem (legalności), jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Sądy administracyjne, kierując się wspomnianym kryterium legalności, dokonują oceny zgodności treści zaskarżonego aktu oraz procesu jego wydania z normami prawnymi – ustrojowymi, proceduralnymi i materialnymi – przy czym ocena ta jest dokonywana według stanu prawnego i zasadniczo na podstawie akt sprawy istniejących w dniu wydania zaskarżonego aktu.
W świetle art. 3 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (j.t. Dz. U. z 2019 r., poz. 2325 ze zm. - dalej p.p.s.a.), kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje m.in. orzekanie w sprawach skarg na decyzje administracyjne. Stosownie do art. 134 § 1 p.p.s.a. sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną w niej podstawą prawną. Oznacza to, że bierze pod uwagę wszelkie naruszenia prawa, a także wszystkie przepisy, które powinny znaleźć zastosowanie w rozpoznawanej sprawie, niezależnie od żądań i wniosków podniesionych w skardze – w granicach sprawy, wyznaczonych przede wszystkim rodzajem i treścią zaskarżonego aktu.
Z kontrolowanej sprawie zasadnicze znaczenie ma fakt, że wcześniej zapadł w niej prawomocny wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z dnia 10 stycznia 2020 r. sygn. akt II SA/Gl 1298/19. Zgodnie zaś z art. 153 p.p.s.a. ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania wyrażone w orzeczeniu sądu wiążą w sprawie organy, których działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania było przedmiotem zaskarżenia, a także sądy, chyba że przepisy prawa uległy zmianie. Utrata mocy wiążącej takich ocen i wytycznych następuje jedynie wyjątkowo: w razie wzmiankowanej w cytowanym art. 153 p.p.s.a. zmiany stanu prawnego, powodującej, że pogląd sądu stanie się nieaktualny, a ponadto w razie zmiany, po wydaniu orzeczenia sądowego, istotnych okoliczności faktycznych, bądź też na skutek wzruszenia orzeczenia zawierającego ocenę prawną w przewidzianym do tego trybie (por. A. Kabat [w:] B. Dauter, A. Kabat, M. Niezgódka-Medek, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, LEX 2016, uw. 9 do art. 153).
Ponieważ nie zaszła żadna z wymienionych okoliczności, zatem zarówno Wojewódzki Sąd Administracyjny w składzie rozpoznającym niniejszą sprawę jak i organy administracji pozostały związane wyrokiem II SA/Gl 1298/19.
Z tych przyczyn, dokonując oceny legalności zaskarżonej decyzji, na skutek ponownego rozpatrzenia sprawy Wojewódzki Sąd Administracyjny, w składzie obecnie rozpoznającym sprawę, był zobligowany przede wszystkim skontrolować, czy organy administracji prawidłowo uwzględniły ocenę prawną i wytyczne co do dalszego postępowania zawarte w wyroku II SA/Gl 1298/19. Należy jednocześnie podkreślić, że wobec niezakwestionowania oceny prawnej i wytycznych, poprzez zaskarżenie tego orzeczenia, kwestie ocenione w prawomocnym wyroku nie mogą zostać ocenione odmiennie ani przez organy ani przez WSA.
Natomiast wniosek o kasację wyroku zawarty w piśmie z dnia 27 grudnia 2020 r. jest spóźniony. Związanie wojewódzkiego sądu administracyjnego w rozumieniu art. 153 p.p.s.a. oznacza, że nie może on formułować nowych ocen prawnych – sprzecznych z wyrażonym wcześniej poglądem, a zobowiązany jest do podporządkowania się mu w pełnym zakresie oraz konsekwentnego reagowania poprzez treść nowego wyroku. (tak: NSA w wyroku z 25 kwietnia 2018 r., I FSK 985/16; dostępne w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych, http://orzeczenia.nsa.gov.pl).
Z uzasadnienia wyroku o sygn. akt II SA/Gl 1298/19 wynikało, że WSA w ramach oceny prawnej stwierdził m. in. że:
- - zgodnie z rozporządzeniem Ministra Kultury z dnia 30 sierpnia 2004 r. w sprawie zakresu, form i sposobu ewidencjonowania zabytków w muzeach (Dz. U. z 2004 r., Nr 202, poz. 2073) i wg jego § 6 ust. 1 i 2 muzealium wpisane do księgi inwentarzowej otrzymuje zawsze, gdy to jest możliwe, nieusuwalne oznakowanie, składające się z oznaczenia właściciela (a nie "oznaczenia właścicieli" – przyp. Sądu) i numeru z księgi inwentarzowej. (...) Zatem tak daleko idąca i trwała ingerencja w muzealium wymaga posiadania pełnej własności rzeczy. Jeśli muzeum (a w przypadku muzeum prywatnego - założyciel tego muzeum) nie jest jej właścicielem, może ewentualnie uzyskać prawo do tzw. depozytu (zob. §1 ust. 2 pkt 3 rozporządzenia Ministra Kultury z dnia 30 sierpnia 2004 r. w sprawie zakresu, form i sposobu ewidencjonowania zabytków w muzeach).W przedmiotowej sprawie współwłasność założyciela Muzeum w pojeździe stanowi jedynie 0,5%. Nie pozwala to na realizację przez Muzeum ustawowych celów odnośnie eksponatu (co dotyczy perspektywy lat i konieczności dbałości o pojazd, wymogu dokonywania nakładów, zważywszy na możliwą kolizję interesów ze współwłaścicielem, itp.), a tym samym nie można uznać, że wpis do inwentarza muzealiów został dokonany w sposób prawidłowy i zgodny z przepisami. Jednocześnie należy mieć na uwadze, że nie każdy przedmiot eksponowany w muzeum i tam ewidencjonowany stanowi jednocześnie zabytek. Mogą to być także inne przedmioty, np. współczesne repliki. Do zakwalifikowania przedmiotu jako zabytkowego konieczne jest spełnienie szczegółowych przesłanek (zob. m. in. art. 3 pkt 1 u.o.z.).
- - zwrócił uwagę na treść rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 27 września 2003 r. w sprawie szczegółowych czynności organów w sprawach związanych z dopuszczeniem pojazdu do ruchu oraz wzorów dokumentów w tych sprawach (j.t. Dz. U. z 2019 r., poz. 2130). (...)Zarówno załącznik ten, jak i docelowe rozwiązania przewidziane w ustawie – Prawo o ruchu drogowym, świadczą o konieczności weryfikowania danych zawartych w dokumentacji przedkładanej przez stronę w postępowaniach dotyczących rejestracji pojazdu. (...)Podobne rozwiązania, służące weryfikacji danych podlegających wpisowi do centralnej ewidencji pojazdów, przewiduje m. in. 80bb ust. 2, art. 80bd p.r.d.
Formułując wskazania co do ponownego postępowania WSA nakazał organowi dokonanie weryfikacji dokumentacji w kontekście obowiązujących przepisów, w tym odrębnych i dokonanie ich wykładni.
Ponownie rozpatrując sprawę Kolegium wskazało w szczególności, że z normy § 2 ust. 7 rozporządzenia Ministra Infrastruktury i Budownictwa z dnia 11 grudnia 2017 r. w sprawie rejestracji i oznaczania pojazdów oraz wymagań dla tablic rejestracyjnych (Dz.U. z 2017 r., poz. 2355 ze zm.) wynika, że w przypadku zgłoszenia do pierwszej rejestracji pojazdu zabytkowego, do wniosku o rejestrację właściciel pojazdu dołącza:
- 1) uwierzytelnioną kopię decyzji w sprawie wpisania pojazdu do rejestru zabytków lub dokument potwierdzający ujęcie pojazdu w wojewódzkiej ewidencji zabytków albo potwierdzający wpisanie pojazdu do inwentarza muzealiów, zgodnie z odrębnymi przepisami;
- 2) zaświadczenie o przeprowadzonym badaniu co do zgodności z warunkami technicznymi pojazdu zabytkowego oraz protokół oceny stanu technicznego pojazdu zabytkowego, o których mowa w przepisach wydanych na podstawie art. 81 ust. 16 p.r.d.
Do wniosku o rejestrację wskazanego pojazdu strony postępowania przedłożyły dokument z dnia [...] r., nr [...], wystawiony przez Dyrektora Muzeum Motoryzacji (w organizacji) w B. D. L., jednocześnie współwłaściciela pojazdu w 0,5%, w treści którego Muzeum potwierdza, że samochód osobowy marki [...], model [...] z [...] r. o nr identyfikacyjnym [...], ujęty jest w Inwentarzu Muzealiów Muzeum Motoryzacji w B. (karta inwentarzowa ruchomych zabytków techniki nr [...]), jako pojazd kolekcjonerski klasy Futurę - Classic zgodnie z przepisami dotyczącymi ewidencjonowania dóbr kultury w muzeach. Z dokumentu tego wynika, że pojazd kolekcjonerski klasy Futurę - Classic posiada cechy pojazdu zabytkowego, zgodnie z ustawą o ochronie i opiece nad zabytkami.
Dokonując oceny, czy taki dokument spełnia wymagania ustawowe Kolegium wskazało, że zagadnienie wpisu do inwentarza muzealiów, także wpisu pojazdu, regulują przepisy ustawy z dnia 21 listopada 1996 r. o muzeach (Dz. U. z 2018 r., poz. 720 ze zm.). Zgodnie z treścią art. 21 ust. 1a ustawy o muzeach, w przypadku muzeum nieposiadającego osobowości prawnej, muzealiami są rzeczy ruchome i nieruchomości stanowiące własność podmiotu, który utworzył muzeum, oraz wpisane do inwentarza muzealiów. W niniejszej sprawie Muzeum Motoryzacji (w organizacji) w B. jest wpisane do wykazu muzeów prowadzonego w Biuletynie Informacji Publicznej przez ministra właściwego do spraw kultury i ochrony dziedzictwa narodowego (Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego). Z akt sprawy wynika także, że wskazany pojazd jest współwłasnością osoby, która utworzyła Muzeum.
Przechodząc do oceny zaskarżonej decyzji należy stwierdzić, że Kolegium zastosowało się zarówno do oceny prawnej jak i wskazań co do dalszego postępowania sformułowanych w uzasadnieniu wyroku II SA/Gl 1298/19. Z uzasadnienia tego orzeczenia wynikało, że skoro muzealium musi być oznakowane w sposób trwały i nieusuwalny wymaga posiadania pełnej własności. W przedmiotowej sprawie współwłasność założyciela Muzeum w pojeździe stanowi jedynie 0,5%. Nie pozwala to na realizację przez Muzeum ustawowych celów odnośnie eksponatu (co dotyczy perspektywy lat i konieczności dbałości o pojazd, wymogu dokonywania nakładów, zważywszy na możliwą kolizję interesów ze współwłaścicielem, itp.), a tym samym nie można uznać, że wpis do inwentarza muzealiów został dokonany w sposób prawidłowy i zgodny z przepisami.
Zdaniem Sądu Kolegium, uczyniło zadość wskazaniom sformułowanym przez WSA, przeprowadziło postępowanie dowodowe dotyczące kwestii wymogu wynikającego z art. 72 ust. 3 p.r.d. dochodząc do przekonania, że strony postępowania nie przedłożyły dokumentu potwierdzającego prawidłowe wpisanie pojazdu do inwentarza muzealiów zgodnie z odrębnymi przepisami, a tym samym nie spełniły wymogu wynikającego z przywołanego przepisu.
Sąd uznał także pozostałe zarzuty skargi za nieuzasadnione.
Z wszystkich przedstawionych powyżej przyczyn oraz na podstawie art. 151 p.p.s.a., Sąd orzekł jak w sentencji wyroku.
W niniejszej sprawie Sąd orzekał na posiedzeniu niejawnym na podstawie art. 15zzs4 ust. 3 ustawy z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (Dz. U. poz. 374, z późn.zm.). Dopuszczalność rozpoznania przedmiotowej sprawy na posiedzeniu niejawnym na podstawie powołanego wyżej przepisu potwierdza stanowisko Naczelnego Sądu Administracyjnego zawarte w uchwale składu 7 sędziów z dnia 30 listopada 2020 r., sygn. akt II OPS 6/19 (dostępna w CBOSA).