Uzasadnienie
Pismem z dnia [...] r. [...] Sp. z o.o. zgłosiła zamiar wykonania robót budowlanych polegających na wykonaniu przyłącza energetycznego zasilania w energię elektryczną stacji bazowej telefonii komórkowej [...].
Do zgłoszenia dołączono dokumentację wykazującą zakres prac objętych zgłoszeniem oraz podano, że prace zostaną rozpoczęte w dniu [...] r.
Decyzją z dnia [...] r. Starosta Powiatu Z. w oparciu o art. 30 ust. 6 pkt 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. – Prawo budowlane (Dz. U. nr 156, poz. 1118 z 2006 r. – tekst jednolity, dalej powoływane jako "Prawo budowlane") wniósł sprzeciw w stosunku do dokonanego zgłoszenia.
W uzasadnieniu organ podał, że załączona do wniosku dokumentacja techniczna została sporządzona dla stacji telefonii komórkowej "[...]"[...], której budowa została rozstrzygnięta decyzją odmowną ze względu na niezgodność inwestycji z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego gminy O. W związku z brakiem zgodności zamierzenia inwestycyjnego z obowiązującym planem zagospodarowania przestrzennego, zasadne było zgłoszenie sprzeciwu wobec rozwiązania objętego wnioskiem z dnia [...] r.
Wojewoda [...] – po rozpoznaniu odwołania [...] Sp. z o.o. w W. decyzją z dnia [...] r. – na podstawie art. 138 § 2 uchylił decyzję organu I instancji i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia wskazując na brak wykazania przez organ I instancji, że inwestycja polegająca na budowie przyłącza elektroenergetycznego narusza ustalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego.
Starosta Powiatowy w Z. decyzją z dnia [...] r. ponownie zgłosił sprzeciw w stosunku do zgłoszenia z dnia [...] r. [...] Sp. z o.o.
Organ podał, że dokonując analizy sprawy oraz planu zagospodarowania przestrzennego gminy O. ustalił, że projektowane zamierzenie przewidziane jest do realizacji na terenach oznaczonych symbolem R – tereny rolnicze, w których dopuszcza się realizację niezbędnych urządzeń infrastruktury technicznej. Przyłącze energetyczne zasilania w energię elektryczną stacji bazowej telefonii komórkowej nie może być uznane za inwestycję niezbędną dla terenów rolniczych. Z tych względów zgłoszenie sprzeciwu znajduje podstawę w art. 30 ust. 6 pkt 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. – Prawo budowlane (t.j. Dz. U. nr 156, poz. 1118 z 2006 r., dalej "Prawo budowlane").
Na skutek kolejnego odwołania [...] Sp. z o.o. – Wojewoda [...] decyzją z dnia [...] r. utrzymał w mocy decyzję organu I instancji podzielając ustalenia faktyczne i kwalifikację prawną dokonaną przez ten organ.
Skargę na powyższą decyzję złożyła [...] Sp. z o.o. zarzucając, że zaskarżona decyzja została wydana z naruszeniem art. 30 ust. 6 pkt 2 Prawa budowlanego; § 10 ust. 1 i § 17 miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego oraz art. 2 pkt "5" ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym poprzez uznanie, że inwestycja nie ma charakteru inwestycji celu publicznego.
Odpowiadając na skargę organ odwoławczy wniósł o jej oddalenie powołując się na argumentację zaskarżonej decyzji.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Sądy administracyjne dokonują kontroli zaskarżonych do nich aktów i czynności pod względem zgodności z prawem, a sprawując tę kontrolę zgodnie z art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1270 z zm., dalej powoływana jako ppsa) nie są związane zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, a jedynie granicami danej sprawy.
Kierując się tą regułą – skład orzekający stwierdził, że zaskarżona decyzja jest niezgodna z prawem – i to niezależnie od zarzutów skargi.
Stosownie do art. 30 ust. 1 Prawa budowlanego zgłoszeniu właściwemu organowi podlegają budowy i roboty budowlane wymienione w tym przepisie. Zgłoszenia należy dokonać przed terminem zamierzonego rozpoczęcia robót budowlanych, a do wykonania robót można przystąpić, jeżeli w terminie 30 dni od dnia doręczenia zgłoszenia właściwy organ nie wniesie w drodze decyzji, sprzeciwu (art. 30 ust. 5 Prawa budowlanego).
Termin określony w art. 30 ust. 5 Prawa budowlanego jest terminem wyznaczonym przez ustawodawcę dla organu administracji publicznej do podjęcia decyzji o sprzeciwie. Jest to termin prawa materialnego, od którego zależy kompetencja tego organu do podjęcia decyzji o sprzeciwie. Jeśli termin ten upłynął to organ traci kompetencje do wydania decyzji, a wszczęte postępowanie administracyjne staje się bezprzedmiotowe i z tego powodu podlega umorzeniu. Oznacza to, że postępowanie wszczęte na skutek wniesienia sprzeciwu, podlega umorzeniu jeżeli upłynie termin do wniesienia sprzeciwu.
Taka sytuacja wystąpiła w niniejszej sprawie bowiem organ odwoławczy uchylił decyzję o sprzeciwie i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi I instancji, ten zaś nie miał już kompetencji (art. 30 ust. 5), gdyż upłynął termin 30 dni.
Ponieważ nie budzi żadnych wątpliwości, że zgłoszenie inwestora wpłynęło do organu I instancji w dniu [...] r. to termin 30 dniowy przewidziany art. 30 ust. 5 Prawa budowlanego upłynął w dniu [...] r. Decyzja podjęta po tej dacie przez organ I instancji to jest w dniu [...] r., została podjęta przez organ nie posiadający kompetencji do jej wydania, a jej utrzymanie zaskarżoną decyzją narusza art. 138 § 1 pkt 1 kpa w związku z art. 30 ust. 5 Prawa budowlanego. Organ odwoławczy może bowiem jedynie utrzymać w mocy decyzję zgodną z prawem procesowym i materialnym.
Mając na uwadze powyższe Wojewódzki Sąd Administracyjny na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i c w związku z art. 135 ppsa uchylił decyzje obu instancji.
W związku z uwzględnieniem skargi Sąd w oparciu o art. 152 ppsa orzekł o niewykonalności zaskarżonej decyzji do czasu uprawomocnienia wyroku i na podstawie art. 200 ppsa o kosztach postępowania.
SJ/