Uzasadnienie
W dniu 19 czerwca 2017 r. do Prezydenta Miasta G. wpłynęło pismo z Komendy Miejskiej Policji w G. z dnia 15 czerwca 2017 r., informujące, iż R. P. w dniu 15 czerwca 2017 r. kierował samochodem osobowym marki [...] o numerze rejestracyjnym [...] z prędkością 112km/h w obszarze zabudowanym, przekraczając dopuszczalną prędkość o 52 km/h. Powiadomiono także, że na podstawie art. 135 ust. 1 pkt1a lit.a zatrzymano prawo jazdy kat. B o numerze [...], seria i nr blankietu [...] wydane przez Prezydenta Miasta G. W związku z powyższym w dniu 23 czerwca 2017 r. Prezydent Miasta zawiadomił o wszczęciu z urzędu postępowania administracyjnego w sprawie wydania decyzji w sprawie zatrzymania posiadanego przez R. P. prawa jazdy, a następnie decyzją z dnia [...] r. Nr [...] zatrzymał R. P. na okres 3 miesięcy (tj. od dnia 15 czerwca 2017 r. do 15 września 2017 r.) dokument prawa jazdy kategorii B nr [...] wydany w dniu [...] r. na druku serii [...] nr [...] przez Prezydenta Miasta G., nadając jednocześnie decyzji rygor natychmiastowej wykonalności na podstawie art. 108 § 1 Kodeksu postępowania administracyjnego.
W podstawie prawnej decyzji przywołany został art. 102 ust. 1 pkt 4, art. oraz ust. 1c ustawy z dnia 5 stycznia 2011 r. o kierujących pojazdami (t.jedn. Dz.U. z 2017 r. poz. 9780 oraz art. 135 ust. 1 pkt 1a lit.a - ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. - Prawo o ruchu drogowym (t.jedn. Dz.U. z 2017 r., poz. 1260) oraz art. 104 i art. 108 Kodeksu postępowania administracyjnego. W uzasadnieniu organ odwołał się do wymienionej powyżej informacji o przekroczeniu przez R. P. dozwolonej prędkości w obszarze zabudowanym o 52km/h, a następnie stwierdził, że analiza przesłanych danych wykazała, że spełnione zostały przesłanki określone w art. 102 ust. 1 pkt 4 ustawy o kierujących pojazdami niezbędne do wydania decyzji o zatrzymaniu prawa jazdy (w przypadku gdy kierujący pojazdem przekroczył dopuszczalną prędkość o więcej niż 50km/h na obszarze zabudowanym) oraz do nadania jej na podstawie art.102 ust. 1c tej ustawy rygoru natychmiastowej wykonalności.
Niezadowolony z powyższego rozstrzygnięcia R. P., działając przez pełnomocnika, złożył odwołanie, domagając się zmiany powyższej decyzji poprzez zwrócenie odwołującemu wymienionego powyżej dokumentu prawa jazdy, względnie z ostrożności procesowej - uchylenia zaskarżonej decyzji i przekazania sprawy do ponownego rozpoznania organowi pierwszej instancji. Zaskarżonej decyzji zarzucił naruszenie przepisów art. 7, art. 77 § 1, art. 80 Kodeksu postępowania administracyjnego oraz art. 102 ust. 1 pkt 4 ustawy o kierujących pojazdami poprzez błędną wykładnię i przyjęcie, iż organ administracji nie ma uprawnień do badania, czy kierujący pojazdem istotnie przekroczył dopuszczalną prędkość o więcej niż 50km/h na obszarze zabudowanym i że jest on związany informacją otrzymaną z Policji, a tym samym nie może odstąpić od wydania decyzji i nie może podjąć innego rozstrzygnięcia w sprawie, a także naruszenia art. 107 § 3 Kodeksu postępowania administracyjnego poprzez jego niezastosowanie i niewskazanie jednoznacznie podstawy prawnej o nadaniu rygoru natychmiastowej wykonalności.
W uzasadnieniu rozwinął postawione zarzuty. Nawiązując do wyroku Trybunału Konstytucyjnego z dnia 11 października 2018 r. sygn. akt K 24/16 podniósł, iż organ zobowiązany jest do dokładnego zbadania okoliczności zdarzenia w sytuacji kwestionowania pomiaru prędkości.
Zaskarżoną decyzją z dnia [...] r. Nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze w K. utrzymało zaskarżoną decyzję organu pierwszej instancji w mocy, uznając ją za zgodną z prawem i zasadną. Przytoczyło i omówiło przepisy art. 102 ust. 1 pkt 4 ustawy o kierujących pojazdami oraz art. 135 ust. 1 ustawy Prawo o ruchu drogowym, wskazując następnie, iż w rozpatrywanej sprawie wystąpiła przesłanka zatrzymania prawa jazdy a podstawą tego zatrzymania (zgodnie z art. 7 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 20 marca 2015 r. o zmianie ustawy Kodeks karny o niektórych innych ustaw) jest informacja o zatrzymaniu prawa jazdy na podstawie art. 135 ust. 1 pkt 1a ustawy Prawo o ruchu drogowym (obowiązujący, po zmianie, do dnia 3 czerwca 2018 r.). Według tej regulacji "policjant zatrzyma prawo jazdy za pokwitowaniem w przypadku ujawnienia czynu polegającego na kierowaniu pojazdem z prędkością przekraczającą dopuszczalną o więcej niż 50km/h na obszarze zabudowanym".
Pismem z dnia 15 czerwca 2017 r. Komendant Miejski Policji w G. poinformował Prezydenta Miasta G. o zatrzymaniu w dniu 15 czerwca 2017 r. R. P. z powodu przekroczenia prędkości o więcej niż o 50 km/h na obszarze zabudowanym. W warstwie dowodowej wskazany wniosek (informacja) organu Policji jest dokumentem urzędowym (w myśl art. 76 § 1 Kodeksu postępowania administracyjnego stanowi dowód tego, co zostało w nim urzędowo stwierdzone). Wymieniona informacja - w świetle wskazanej powyżej regulacji- jest wystarczającą przesłanką do wydania decyzji o zatrzymaniu prawa jazdy.
Opisana powyżej sytuacja wypełnia zatem przesłankę zatrzymania prawa jazdy, nakładając na organ obowiązek wydania decyzji o tej treści. Kolegium podkreśliło, iż redakcja przepisu "starosta wydaje decyzję administracyjną o zatrzymaniu prawa jazdy" przesądza, iż rozstrzygnięcie w tej sprawie ma charakter aktu związanego. W ocenie Kolegium organ pierwszej instancji prawidłowo określił także datę początkową - tj. dzień zatrzymania dokumentu w dniu 15 czerwca 2017 r. i końcową zatrzymania prawa jazdy - tj. 15 września 2017 r.
W odpowiedzi na argumenty odwołania Kolegium wyjaśniło, że z uwagi na przesłankę zatrzymania, a jest nią wyłącznie przekroczenie dopuszczalnej prędkości, organy administracji publicznej nie są właściwe do oceny innych okoliczności związanych z zatrzymaniem dokumentu prawa jazdy, w szczególności wyników dokonanego pomiaru prędkości (o ile pomiar wykonano urządzeniem posiadającym świadectwo legalizacji), warunków technicznych drogi, na której dokonano pomiaru i stopnia zagrożenia w ruchu drogowym czy też wpływu zatrzymania prawa jazdy na status zawodowy i osobisty kierującego.
Kolegium nie dopatrzyło się uchybień organu pierwszej instancji w zakresie przeprowadzonego postępowania dowodowego w sprawie.
W zakresie zarzutu odwołania związanego z wyrokiem Trybunału Konstytucyjnego z dnia 11 października 2016 r. Kolegium stwierdziło, iż wyrok ten nie zmienił stanu prawnego wiążącego organy administracji publicznej. Za niezasadny Kolegium uznało więc zarzut naruszenia przepisów postępowania - tj. art. 7, art. 77 i art. 80 Kodeksu postępowania administracyjnego oraz art. 102 ust. 1 pkt 4 ustawy o kierujących pojazdami.
Prawidłowo też w decyzji organ pierwszej instancji wskazał podstawę nadania decyzji rygoru natychmiastowej wykonalności.
Pismem z dnia 18 października 2017 r. R. P., reprezentowany przez pełnomocnika, wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach skargę na powyższą decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego. Zarzucając jej naruszenie art. 7, art. 77 i art. 80 Kodeksu postępowania administracyjnego oraz art. 102 ust. 1 pkt 4 ustawy o kierujących pojazdami poprzez błędną wykładnię i przyjęcie, że organ administracji nie ma uprawnień do badania czy kierujący pojazdem istotnie przekroczył prędkość o więcej niż 50km/h na obszarze zabudowanym i że jest on związany informacją otrzymaną z Policji, a tym samym nie może odstąpić od wydania decyzji i nie może podjąć innego rozstrzygnięcia w sprawie oraz naruszenia art. 11 Kodeksu postępowania administracyjnego poprzez niewyjaśnienie skarżącemu przesłanek jakimi kierował się przy załatwieniu sprawy oraz poprzez brak ustosunkowania się do twierdzeń, które skarżący uznaje za istotne dla sprawy, wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji i zasądzenie kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa według norm przepisanych. Zarzucił wadliwość decyzji Kolegium, uznając, iż została wydana z naruszeniem prawa. W dalszej części powtórzył argumentację zaprezentowaną już w odwołaniu.
W odpowiedzi na skargę Kolegium wniosło o jej oddalenie podtrzymując argumenty, które zawarło w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Kolegium nie znalazło podstaw do zmiany swego stanowiska w sprawie.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył, co następuje
W myśl art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.jedn. Dz.U. z 2017 r., poz. 2188) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości m.in. przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym zgodnie z § 2 tegoż artykułu kontrola, o której mowa, jest sprawowana pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Sąd rozpoznaje sprawę rozstrzygniętą w zaskarżonej decyzji ostatecznej bądź w postanowieniu z punktu widzenia legalności, tj. zgodności z prawem całego toku postępowania administracyjnego i prawidłowości zastosowania przepisów prawa materialnego. Stosownie zaś do treści art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.jedn. Dz.U. z 2017 r., poz. 1369 ze zm.) sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związanym zarzutami i wnioskami skargi oraz wskazaną podstawą prawną.
Przeprowadzone w określonych wyżej ramach badanie zgodności z prawem zaskarżonej decyzji wykazało, że nie jest ona dotknięta uchybieniami uzasadniającymi jej wzruszenie, odpowiada obowiązującemu prawu, a tym samym przedmiotowa skarga, zdaniem składu orzekającego, nie może zostać uwzględniona. Trafnie bowiem zaskarżoną decyzją Kolegium utrzymało w mocy decyzję organu pierwszej instancji, w zgodzie z prawem orzekającą o zatrzymaniu prawa jazdy. W sposób przekonujący, poparty dowodami Kolegium wykazało zaistniałe w sprawie przesłanki powodujące konieczność wydania przez Prezydenta Miasta G. omawianej decyzji, a wydana przez organ odwoławczy decyzja została szczegółowo uzasadniona i zdaniem Sądu nie budzi wątpliwości co do ustaleń okoliczności faktycznych i prawnych.
W pierwszej kolejności wskazać trzeba, iż niewątpliwym jest, że w dniu 19 czerwca 2017 r. do Prezydenta Miasta G. wpłynęła informacja z Komendy Miejskiej Policji w G. z dnia 15 czerwca 2017 r. o popełnieniu przez R. P. czynu polegającego na przekroczeniu dopuszczalnej prędkości o więcej niż 50 km/h na obszarze zabudowanym.
Okoliczność ta zobowiązywała Prezydenta Miasta G. do wszczęcia i przeprowadzenia postępowania zakończonego wydaniem decyzji o zatrzymaniu skarżącemu prawa jazdy na okres 3 miesięcy oraz do nadania tej decyzji rygoru natychmiastowej wykonalności. Przepis art. 102 ust. 1 pkt 4 ustawy z dnia 5 stycznia 2011 r. o kierujących pojazdami (t.jedn. Dz.U. z 2017 r., poz. 978), stanowi bowiem, że starosta wydaje decyzję administracyjną o zatrzymaniu prawa jazdy, w przypadku, gdy kierujący pojazdem przekroczył dopuszczalną prędkość o więcej niż 50 km/h na obszarze zabudowanym. Czas, na który orzeka się o zatrzymaniu prawa jazdy, określa art. 102 ust. 1c tej ustawy, stanowiąc, że decyzję w powyższym przedmiocie wydaje się na okres 3 miesięcy, nadając jej rygor natychmiastowej wykonalności oraz zobowiązując kierującego do zwrotu prawa jazdy, jeżeli dokument ten nie został zatrzymany w trybie art. 135 ust. 1 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. - Prawo o ruchu drogowym. Z powyższej regulacji wynika, że o zatrzymaniu prawa jazdy organ orzeka obligatoryjnie.
Jak trafnie wskazało Kolegium, ustawodawca jasno sprecyzował, co stanowi źródło ustalenia stanu faktycznego w zakresie stwierdzenia okoliczności przekroczenia dopuszczalnej prędkości w terenie zabudowanym o 50 km/h. Zgodnie z treścią art. 7 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 20 marca 2015 r. o zmianie ustawy Kodeks karny oraz niektórych innych ustaw, obowiązywanie którego przedłużono do dnia 3 czerwca 2018 r., podstawą wydania decyzji, o której mowa w art. 102 ust. 1 pkt 4 i pkt 5 oraz art. 103 ust. 1 pkt 5 ustawy o kierujących pojazdami jest informacja o zatrzymaniu prawa jazdy na podstawie art. 135 ust. 1 pkt 1a ustawy Prawo o ruchu drogowym. Przepis ten jednoznacznie przesądza, że jedyną i wyłączną okolicznością, która obliguje organ do wydania decyzji o zatrzymaniu prawa jazdy, jest wymieniona informacja organu Policji.
W konsekwencji organ wydający decyzję o zatrzymaniu prawa jazdy nie prowadzi własnych ustaleń dotyczących faktu rażącego przekroczenia prędkości, ale z mocy woli ustawodawcy opiera swoje rozstrzygnięcie na przekazanej mu informacji o zatrzymaniu prawa jazdy na podstawie art. 135 ust. 1 pkt 1a lit.a ustawy Prawo o ruchu drogowym. Tym samym organ prowadzący postępowanie w przedmiocie zatrzymania prawa jazdy w trybie art. 102 ust. 1 pkt 4 ustawy o kierujących pojazdami, nie może ani przeprowadzać z urzędu, ani na wniosek zainteresowanych dowodów na okoliczność potwierdzenia, czy też weryfikacji treści zawartych w informacji, o której mowa w art. 7 ust. 1 pkt 2 przywołanej powyżej ustawy. Dlatego też bezzasadne są zarzuty skarżącego, co do zarzutu niewyjaśnienia podnoszonych wątpliwości.
Odnosząc się do zarzutów związanych z treścią wyroku Trybunału Konstytucyjnego z dnia 11 października 2016 r. sygn. akt K 24/15 zasadnie Kolegium stwierdziło, iż nie zmienił on stanu prawnego wiążącego orzekające w sprawie organy administracji publicznej.
W konsekwencji przedstawionych wyżej wywodów Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach nie uwzględnił skargi uznając ją za niezasadną i na podstawie art. 151 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzekł jak w sentencji.