Uzasadnienie
Przy skardze z dnia 3 grudnia 2012 r. J. M. nadesłał wypełniony druk urzędowego formularza wniosku o przyznanie prawa pomocy wnosząc o zwolnienie od kosztów sądowych. Uzasadniając wniosek skarżący wskazał, że jest biedny, jedynym źródłem utrzymania się jest świadczenie emerytalne uzyskiwane w kwocie 1016 zł netto miesięcznie, a z jedynym synem nie utrzymuje kontaktów. Z treści formularza wynika, że wnioskodawca nie posiada żadnych oszczędności, papierów wartościowych ani też przedmiotów o wartości przekraczającej 3.000 euro, zaś jedynym składnikiem jego majątku jest nieruchomość rolna o pow. 1,4890 ha.
Pismem z dnia 16 stycznia 2013 r. referendarz sądowy zobowiązał skarżącego do:
- - wskazania powierzchni budynku, w którym zamieszkuje,
- - udokumentowania wysokości otrzymywanej emerytury oraz zasiłku pielęgnacyjnego,
- - udokumentowania wydatków związanych z utrzymaniem się, tj. opłat za energię elektryczną, dostawy gazu, wody, usługi telekomunikacyjne itp.
W odpowiedzi J.M. oświadczył, w piśmie z dnia 23 stycznia 2013 r. że zamieszkuje część parterowego budynku mieszkalnego o pow. 41 m2, a w budynku tym nie ma wc i bieżącej wody. Do wspomnianego pisma dołączono kopię faktury za energię elektryczną opiewającej na kwotę 136 zł, będącą rozliczeniem za 6 miesięcy oraz kopię decyzji o waloryzacji świadczenia emerytalnego.
Rozpoznając wniosek o przyznanie prawa pomocy zważono co następuje:
Przepis art. 199 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity: Dz. U. z 2012 r. poz. 270 – zwana dalej P.p.s.a.) konstytuuje zasadę odpłatności postępowania sądowoadministracyjnego. Wyjątkiem od niej jest możliwość przyznania prawa pomocy, które stosownie do treści art. 245 §1 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi może zostać przyznane stronie w zakresie całkowitym lub częściowym.
Przyznanie prawa pomocy w postaci zwolnienia od kosztów sądowych może nastąpić wówczas, gdy osoba ubiegająca się o nie wykaże, że nie jest w stanie ponieść tego rodzaju wydatków bez uszczerbku w koniecznym utrzymaniu swoim lub rodziny (art. 246 § 1 pkt 2 P.p.s.a.).
Ocena, czy w konkretnym przypadku sytuacja osoby ubiegającej się o przyznanie prawa pomocy odpowiada hipotezie art. 246 § 1 pkt 2 P.p.s.a. opiera się na informacjach uzyskanych od strony, które zawarte są zarówno w druku formularza PPF jak i uzyskanych na skutek dodatkowego wezwania referendarza. Subiektywne przekonanie strony o braku możliwości poniesienia wydatków na potrzeby postępowania sądowego jest konfrontowane ze zgromadzonym materiałem dowodowym. W realiach niniejszej sprawy, pomimo że dochód skarżącego niewątpliwie jest niski, to nie można stwierdzić, że nie będzie on w stanie ponieść kosztów postępowania sądowego. Jedynym, udokumentowanym wydatkiem strony są koszty związane z dostawami energii elektrycznej, które kształtują się na poziomie około 44 zł miesięcznie. Nawet jeśli weźmie się pod uwagę dochody wnioskodawcy, wspomniany wydatek nie jest na tyle znaczący aby J. M. nie był w stanie wygospodarować, z pozostających do jego dyspozycji środków, kwot na pokrycie kosztów postępowania sądowego.
Z powyższych względów, w oparciu o art. 245 § 1 i § 3 P.p.s.a. w zw. z art. 246 § 1 pkt 2 tej ustawy, działając na podstawie art. 258 § 1 i § 2 pkt 7 P.p.s.a. w związku z § 3 tego przepisu orzeczono jak w sentencji postanowienia.