Uzasadnienie
Postanowieniem referendarza sądowego z dnia 7 października 2010 r. ustanowiono dla skarżącej radcę prawnego z urzędu.
Pełnomocnik strony, postanowieniem Sądu z dnia 23 lutego 2011 r. otrzymał zwrot kosztów z tytułu nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu w postępowaniu przed sądem pierwszej instancji.
W skardze kasacyjnej od wyroku Wojewódzkiego Sadu Administracyjnego w Gliwicach z dnia 4 lutego 2011 r. pełnomocnik strony zawarł wniosek o zasądzenie na jego rzecz kosztów nieopłaconej pomocy prawnej świadczonej z urzędu w postępowaniu kasacyjnym.
Rozpoznając ten wniosek zważono co następuje:
Przepis art. 250 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity: Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm. – zwanej dalej P.p.s.a.) stanowi, że wyznaczony adwokat, radca prawny, doradca podatkowy albo rzecznik patentowy otrzymuje wynagrodzenie odpowiednio według zasad określonych w przepisach o opłatach za czynności adwokatów, radców prawnych, doradców podatkowych albo rzeczników patentowych w zakresie ponoszenia kosztów nieopłaconej pomocy prawnej oraz zwrotu niezbędnych i udokumentowanych wydatków.
Zgodnie z treścią § 14 ust. 2 pkt 2 lit. b rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu (Dz. U. nr 163, poz. 1349 ze zm.) stawka minimalna za sporządzenie skargi kasacyjnej albo za sporządzenie opinii o braku podstaw do wniesienia skargi kasacyjnej - 50 % stawki minimalnej określonej w pkt 1, a jeżeli nie prowadził sprawy ten sam radca prawny w drugiej instancji - 75 % tej stawki, w obu przypadkach nie mniej niż 120 zł. W rozpoznawanej sprawie ten sam radca prawny, który sporządził skargę kasacyjną, reprezentował stronę w postępowaniu przed sądem pierwszej instancji. Ponieważ udział pełnomocnika strony ograniczył się do sporządzenia skargi kasacyjnej, to należało mu przyznać wynagrodzenie w kwocie 120 zł powiększone o kwotę należnego podatku od towarów i usług, tj. 27,6 zł.
Wziąwszy pod uwagę wskazane wyżej okoliczności pełnomocnikowi skarżącego należało przyznać wynagrodzenie we wskazanej wyżej kwocie, w oparciu o przepis art. 250 P.p.s.a., w związku z art. 258 § 2 pkt. 8 tej ustawy.