Uzasadnienie
Decyzją nr [...] z dnia [...] r. Prezydent Miasta Z. przyznał B. L. (dalej strona, skarżąca) prawo do świadczenia pielęgnacyjnego w związku z opieką nad M. L.. Decyzja ta była następnie zmieniana kolejnymi decyzjami w związku ze zmianą wysokości przyznanego świadczenia.
Postanowieniem Nr [...] z dnia [...] r. Prezydent Miasta Z. wznowił z urzędu postępowanie administracyjne w sprawie ustalenia stronie prawa do świadczenia pielęgnacyjnego, a następnie decyzją nr [...] z dnia [...] r., działając na podstawie art. 17, art. 17b ustawy z dnia 28 listopada 2003 r. o świadczeniach rodzinnych (t.jedn. Dz.U. z 2020 r., poz. 111) oraz art. 104 i art. 151 § 1 pkt 2 Kodeksu postępowania administracyjnego orzekł o uchyleniu własnej decyzji z dnia [...] r. przyznającej skarżącej prawo do świadczenia pielęgnacyjnego w związku z opieką nad synem M. w okresie od 1 października 2016 r. do 30 listopada 2018 r. i po ponownym rozpatrzeniu wniosku z dnia 6 grudnia 2016 r. odmówił stronie prawa do świadczenia pielęgnacyjnego na syna w tym okresie. W uzasadnieniu organ wyjaśnił, że po wydaniu decyzji przyznającej stronie świadczenie uzyskał informację, że jest ona właścicielką gospodarstwa rolnego.
Wezwana do oświadczenia się w sprawie zainteresowana przyznała, że weszła w posiadanie gospodarstwa rolnego w roku 2016 r. i odprowadza z tego tytułu składki do Kasy Rolniczego Ubezpieczenia Społecznego. Informacja o tym, że strona jest rolnikiem nie była znana organowi. W związku z powyższym organ postanowieniem wznowił postępowanie w sprawie, a następnie, po przeprowadzeniu postępowania i zapoznaniu z dokumentami strony, orzekł jak w sentencji.
W wyniku odwołania skarżącej, rozpatrujące sprawę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Katowicach, decyzją dnia [...] r. uchyliło zaskarżoną decyzję organu pierwszej instancji i orzekło o odmowie uchylenia decyzji Prezydenta Miasta Z. z dnia [...] r. w sprawie przyznania stronie prawa do świadczenia pielęgnacyjnego w związku z opieką nad synem w okresie od 12 października 2016 r. do 30 listopada 2018 r. W uzasadnieniu organ potwierdzając zasadność zakwestionowania przyznania świadczenia pielęgnacyjnego skarżącej - odwołując się do zapisów art. 17b ust. 1 ustawy o świadczeniach rodzinnych, nie stwierdził jednak zaistnienia przesłanek uzasadniających wznowienie postępowania w tej sprawie. Orzekający w pierwszej instancji organ odwołał się do przesłanki określonej w art. 145 § 1 pkt 5 Kodeksu postępowania administracyjnego - kiedy w sprawie wyjdą na jaw nowe istotne okoliczności faktyczne lub nowe dowody istniejące w dniu wydania decyzji, nieznane organowi, który wydal decyzję.
W ocenie Kolegium okoliczność, na którą powołuje się organ pierwszej instancji była mu zanana w dacie wydania decyzji przyznającej prawo do świadczenia pielęgnacyjnego. Błędna ocena dowodu, który istniał w dacie orzekania przez organ nie może stanowić przesłanki uzasadniającej wznowienie postępowania. Stąd też Kolegium uznało, że w sprawie nie zaistniała przesłanka wznowieniowa, o której mowa w art. 145 § 1 pkt 5 Kodeksu postępowania administracyjnego.
W tej sytuacji organ pierwszej instancji pismem z dnia [...] r. zwrócił się do Samorządowego Kolegium Odwoławczego wnosząc o rozważenie możliwości stwierdzenia nieważności decyzji przyznającej skarżącej świadczenie pielęgnacyjne.
Decyzją nr [...] z dnia [...] r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Katowicach, wskazując w podstawie prawnej art. 156 § 1 pkt 2 Kodeksu postępowania administracyjnego stwierdziło nieważność decyzji wydanej przez Zastępcę Kierownika Działu Świadczeń Rodzinnych Miejskiego Ośrodka Pomocy Społecznej w Z. z dnia [...] r. nr [...] w sprawie przyznania skarżącej prawa do świadczenia pielęgnacyjnego w związku z opieką nad synem w okresie od 12 października 2016 r. do 30 listopada 2018 r. W uzasadnieniu organ stwierdził, że przedmiotowa decyzja wydana została z rażącym naruszeniem prawa - tj. przepisu art. 17b ustawy o świadczeniach rodzinnych.
Rozpatrując ponownie wniosek skarżącej o przyznanie przedmiotowego świadczenia Prezydent Miasta Z. decyzją nr [...] z dnia [...] r., przywołując w podstawie prawnej art. 17 i art. 17b ustawy o świadczeniach rodzinnych oraz art. 105, art. 151 § 1 pkt 1 Kodeksu postępowania administracyjnego odmówił skarżącej prawa do świadczenia pielęgnacyjnego w związku z opieką nad synem M. w wymienionym powyżej okresie (1października 2016 r. do 30 listopada 2018 r.). W uzasadnieniu po zrelacjonowaniu dotychczasowego przebiegu postępowania odwołał się do złożonego przez stronę pod rygorem odpowiedzialności karnej oświadczenia, iż weszła w posiadanie gospodarstwa rolnego w 2016 r. i odprowadza z tego tytułu składki do Kasy Rolniczego Ubezpieczenia Społecznego. Z pisma KRUS z dnia [...] r. wynika, że skarżąca figuruje w ewidencji Placówki Terenowej w R. jako osoba podlegająca ubezpieczeniu społecznemu rolników z mocy ustawy i od 26 kwietnia 2016 r. do 16 maja 2016 r. opłacała składki w zakresie emertytalno- rentowym oraz wypadkowym, chorobowym i macierzyńskim jako rolnik, natomiast w okresie od 18 maja 2016 r. do nadal w zakresie emerytalno- rentowym oraz wypadkowym, chorobowym i macierzyńskim jako rolnik sprawujący opiekę na dzieckiem.
Zgodnie więc z przepisami ustawy z dnia 20 grudnia 1990 r. o ubezpieczeniu społecznym rolników (t.jedn. Dz.U. 2019 r., poz. 299) podstawą objęcia danej osoby ubezpieczeniem z KRUS jest posiadanie statusu rolnika (lub domownika). Rolnikiem jest z kolei pełnoletnia osoba fizyczna zamieszkująca i prowadząca na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, osobiście i na własny rachunek działalność rolniczą w pozostającym w jej posiadaniu gospodarstwie rolnym (art. 6, pkt 1 ustawy). Prowadzenie gospodarstwa rolnego jest zatem podstawową przesłanką ubezpieczenia w KRUS.
W myśl art. 17b ust. 1 ustawy o świadczeniach rodzinnych w przypadku, gdy o świadczenie pielęgnacyjne ubiegają się rolnicy, małżonkowie rolników (...), świadczenia te przysługują tym osobom w przypadku zaprzestania prowadzenia przez nich gospodarstwa rolnego, co potwierdza się stosownym oświadczeniem złożonym pod rygorem odpowiedzialności karnej.
Stąd należało orzec jak w sentencji decyzji.
Odwołanie od powyższej decyzji złożyła skarżąca. Wyjaśniła, że nie miała świadomości, że powinna złożyć oświadczenie i informację dotyczącą gospodarstwa rolnego, które przejęła w 2016 r. po matce (jego zbycie było warunkiem uzyskania przez matkę świadczeń z KRUS). W związku z posiadaniem gospodarstwa rolnego o powierzchni większej niż 1ha, na mocy przepisów o ubezpieczeniu społecznym rolników została uznana za rolnika i objęta obowiązkowym ubezpieczeniem społecznym rolników. Dodała jednak, że fakt objęcia ubezpieczeniem przez KRUS nie jest równoznaczny z tym, że zajmowała się prowadzeniem gospodarstwa rolnego. Od 18 maja 2016 r. objęta była ubezpieczeniem "jako rolnik sprawujący opiekę nad dzieckiem". Dodała, że z powodu opieki nad dzieckiem nie zajmuje się prowadzeniem gospodarstwa, gdyż syn jest niepełnosprawny i wymaga nieustającej opieki. Dlatego też złożyła wniosek o przyznanie świadczenia pielęgnacyjnego, które został jej przyznane.
Nie była świadoma, iż koliduje to z ubezpieczaniem w KRUS. Podniosła nadto, że od [...] stycznia 2017 r. posiadane grunty zostały oddane w dzierżawę, co udokumentowała załączoną umową. Potwierdza to tylko fakt, że nie prowadzi gospodarstwa rolnego.
Po rozpoznaniu odwołania, Samorządowe Kolegium Odwoławcze zaskarżoną decyzją z dnia [...] r. Nr [...], działając jako organ drugiej instancji, utrzymało w mocy decyzję organu pierwszej instancji.
W uzasadnieniu organ odwoławczy stwierdził, że po pogłębionej analizie akt sprawy już po wydaniu pierwszej decyzji przyznającej skarżącej wnioskowane świadczenie organ pierwszej instancji doszedł do wniosku, iż skarżąca jest właścicielką gospodarstwa rolnego od 2016 r. i z tego tytułu odprowadza składki do Kasy Rolniczego Ubezpieczenia Społecznego. Zgodnie z przepisami o ubezpieczeniu społecznym rolników podstawą objęcia danej osoby ubezpieczeniem społecznym jest posiadanie statusu rolnika (art. 6 pkt 1 ustawy). W myśl art. 17b ustawy o świadczeniach rodzinnych, gdy o świadczenia ubiegają się rolnicy, małżonkowie rolników lub domownicy świadczenia te przysługują w przypadku zaprzestania prowadzenia przez nich gospodarstwa rolnego albo wykonywania przez nich pracy w gospodarstwie, co w przypadku strony skarżącej nie nastąpiło. Stąd po ponownym rozpoznaniu sprawy organ pierwszej instancji zasadnie odmówił stronie wnioskowanego świadczenia.
Po obszernym zacytowaniu obowiązujących w sprawie przepisów ustawy o świadczeniach rodzinnych oraz art. 1 ust. 1 i art. 6 pkt 1 ustawy o ubezpieczeniu społecznym rolników organ odwoławczy potwierdził, że wnioskowane świadczenie stronie się nie należy, ponieważ nie zaprzestała ona prowadzenia gospodarstwa rolnego, co wynika z deklaracji strony z dnia 6 grudnia 2016 r., gdzie wskazała na posiadanie gospodarstwa rolnego.
Organ odwoławczy pozytywnie ocenił ustalenia organu pierwszej instancji, potwierdzając, że strona odziedziczyła gospodarstwo rolne i jest właścicielem tego gospodarstwa oraz jest osobą ubezpieczoną w KRUS. Ma zatem status rolnika posiadającego gospodarstwo i prowadzącego w nim działalność rolniczą. Prowadzenie działalności rolniczej to nie tylko fizyczne wykonywanie pracy, ale również zarządzanie, współdecydowanie o działalności gospodarczej. Organ podkreślił, że według orzecznictwa rolnik może prowadzić poprzez zarządzanie gospodarstwo rolne i jednocześnie sprawować opiekę na osobą niepełnosprawną. Odwołując się do art. 17b ustawy Kolegium podkreśliło, że niezaprzestanie prowadzenia gospodarstwa rolnego przez rolnika jest negatywną przesłankę do przyznania świadczenia pielęgnacyjnego.
Kolegium potwierdziło, że w przypadku skarżącej brak jest podstaw do przyznania jej świadczenia pielęgnacyjnego w związku z opieką na synem. Zatem decyzja organu pierwszej instancji jest w pełni zasadna i prawidłowa.
Pismem z dnia 3 sierpnia 2020 r. skarżąca złożyła skargę na powyższą decyzję do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach wnosząc o jej uchylenie. Powtórzyła co do zasady swojej stanowisko zaprezentowane w odwołaniu. Pokreśliła, że nie złożyła wymaganego oświadczenia na temat rezygnacji z prowadzenia gospodarstwa rolnego, bo nie wiedziała, że powinna takie złożyć. We wniosku jednak znajdowała się informacja, że posiada gospodarstwo rolne, ale mimo to organ tego nie uwzględnił. Wyjaśniła, że podlega obowiązkowemu ubezpieczeniu KRUS, gdyż posiadając gospodarstwo rolne i nie mając żadnego innego ubezpieczenia dotyczył ją ten obowiązek. Wyjaśniła, że nigdy nie zajmowała się prowadzeniem gospodarstwa rolnego, a od [...] stycznia 2017 r. oddala je w dzierżawę. Dodała, że nikt jej nie poinformował o kolidowaniu ubezpieczenia KRUS z otrzymaniem wnioskowanego świadczenia. Pokreśliła, że w związku z wstrzymaniem jej wypłaty świadczenia pielęgnacyjnego została pobawiona środków do życia, gdyż ze względu na stan zdrowia syna nie jest w stanie podjąć żadnego zatrudnienia.
Dołączyła pismo Prezesa Kasy Rolniczego Ubezpieczenia Społecznego z dnia [...] r. informujące o wyłączeniu jej z ubezpieczenia społecznego rolników ze względu na podleganie innemu ubezpieczeniu społecznemu.
W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wniósł o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasową argumentację.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Skarga jest uzasadniona.
Przedmiotem zaskarżonej decyzji jest odmowa przyznania skarżącej świadczenia pielęgnacyjnego z tytułu rezygnacji z zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej w związku z opieką nad synem w okresie od dnia 1 października 2016 r. do 30 listopada 2018 r.
Materialnoprawną podstawę zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji organu pierwszej instancji stanowiły przepisy ustawy z dnia 28 listopada 2003 r. o świadczeniach rodzinnych (t.jedn. Dz.U. z 2020, poz. 111).
Zgodnie z art. 17 ust. 1 tej ustawy świadczenie pielęgnacyjne z tytułu rezygnacji z zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej przysługuje m.in.
- 1) matce albo ojcu,
- 2) opiekunowi faktycznemu dziecka,(......)
- - jeżeli nie podejmują lub rezygnują z zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej w celu sprawowania opieki nad osobą legitymującą się orzeczeniem o znacznym stopniu niepełnosprawności albo orzeczeniem o niepełnosprawności łącznie ze wskazaniami: konieczności stałej lub długotrwałej opieki lub pomocy innej osoby w związku ze znacznie ograniczoną możliwością samodzielnej egzystencji oraz konieczności stałego współudziału na co dzień opiekuna dziecka w procesie jego leczenia, rehabilitacji i edukacji.
Definiując w art. 3 pkt 22 omawianej ustawy pojęcie zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej ustawodawca wskazał, iż oznacza ono wykonywanie pracy na podstawie stosunku pracy, stosunku służbowego, umowy o pracę nakładczą oraz wykonywanie pracy lub świadczenie usług na podstawie umowy agencyjnej, umowy zlecenia, umowy o dzieło albo w okresie członkostwa w rolniczej spółdzielni produkcyjnej, spółdzielni kółek rolniczych lub spółdzielni usług rolniczych, a także prowadzenie pozarolniczej działalności gospodarczej.
Rozpoznając przedmiotową sprawę organ pierwszej instancji stwierdził, iż skarżąca jest właścicielem gospodarstwa rolnego, z racji czego podlega ubezpieczeniu w Rolniczej Kasie Ubezpieczeń Społecznych, a to stanowi negatywną przesłankę przyznania świadczenia pielęgnacyjnego. W całej rozciągłości podzielił to stanowisko organ odwoławczy.
Skarżąca podnosząc w odwołaniu od decyzji organu pierwszej instancji, iż nie była świadoma, iż ubezpieczenie w KRUS koliduje z możliwością uzyskania wnioskowanego świadczenia, a samo podleganie temu ubezpieczeniu, które jest obowiązkowe, nie jest równoznaczne z prowadzeniem gospodarstwa rolnego, pokreśliła, iż rezygnuje z zatrudnienia w związku z opieką nad niepełnosprawnym synem. Podkreśliła przy tym, że od dnia 18 maja 2016 r. objęta jest ubezpieczeniem obowiązkowym "jako rolnik sprawujący opiekę nad dzieckiem", a o tym, że nie prowadzi gospodarstwa rolnego świadczy dołączona do akt sprawy umowa dzierżawy tego gospodarstwa.
Organ odwoławczy rozpatrując odwołanie skarżącej w uzasadnieniu swojej decyzji nie odniósł się w ogóle do twierdzeń skarżącej. Nie odniesiono się w ogóle do jej twierdzenia, że nie prowadzi gospodarstwa rolnego, nie uwzględniono też, że podlegając ubezpieczeniu społecznemu w KRUS wskazano, że od 26 kwietnia 2016r. do 16 maja 2016 r. opłacała składki w zakresie emertytalno- rentowym oraz wypadkowym, chorobowym i macierzyńskim jako rolnik, natomiast w okresie od 18 maja 2016 r. w zakresie emerytalno- rentowym oraz wypadkowym, chorobowym i macierzyńskim jako rolnik sprawujący opiekę na dzieckiem.
Podnieść w tym miejscu należy, że w uzasadnieniu decyzji tak organu pierwszej, jaki i drugiej instancji brak przedstawienia argumentacji przemawiającej za utożsamieniem posiadania gospodarstwa rolnego z jego prowadzeniem.
Jest to zaś okoliczność istotna dla sprawy, albowiem nawet przy przyjęciu, iż prowadzenie gospodarstwa rolnego przez rolnika stanowi negatywną przesłankę do przyznania tej osobie świadczenia pielęgnacyjnego na podstawie art. 17 ust. 1 w związku z art. 3 pkt 22 ustawy o świadczeniach rodzinnych, uznać należy, iż samo posiadanie lub własność gospodarstwa nie mogą być kwalifikowane, jako jego prowadzenie, jeżeli nie wiąże się z tym wykonywanie określonej działalności rolniczej (zob. wyrok Sądu Najwyższego z dnia 29 września 2005 r., sygn. akt I UK 16/05, publ. OSNP 2006, nr 17-18, poz. 278, a także uchwałę Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 11 grudnia 2012r., sygn. I OPS 5/12).
Zauważyć w tym miejscu należy, iż z analizy akt sprawy wynika, że twierdzenia skarżącej odnośnie nie prowadzenia gospodarstwa rolnego nie były przez organy administracji w żaden sposób weryfikowane. Organy administracji publicznej nie poczyniły także żadnych ustaleń w kwestii zróżnicowanej formy ubezpieczenia w KRUS czy formy niepodjęcia lub rezygnacji z zatrudnienia albo innej pracy zarobkowej przez skarżącą. Nie ustalono, czy skarżąca np. zamieszkuje na terenie gospodarstwa rolnego, czy w ogóle bierze jakiegokolwiek udziału w pracach w tym gospodarstwie rolnym. Trudno przy takich ustaleniach automatycznie wykluczyć możliwość uzyskania świadczenia pielęgnacyjnego, skoro w istocie nie doszło do zweryfikowania sytuacji faktycznej skarżącej i nie poddano w ogóle analizie i ocenie w rozpatrywanej sprawie jej twierdzeń.
Jak stwierdził Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 30 października 2020r. sygn. I OSK 1273/20 przesłanka pozwalającą na przyznanie rolnikowi świadczenia pielęgnacyjnego nie opiera się o domniemanie prowadzenia gospodarstwa rolnego, lecz wynika z rzeczywistego stanu rzeczy. Podobnie należy uznać, że odmowa przyznania takiego świadczenia także nie może opierać się na domniemaniu prowadzenia takiego gospodarstwa rolnego, lecz na wykazaniu rzeczywistej sytuacji skarżącej.
Podnieść w tym miejscu należy, iż poczynienia odpowiednich ustaleń faktycznych w tym zakresie nie może zastąpić stwierdzenie, iż skarżąca podlega ubezpieczeniu społecznemu rolników. Z kolei samo posiadanie lub własność gospodarstwa rolnego nie mogą być kwalifikowane, jako jego prowadzenie, jeżeli nie wiąże się z nimi wykonywanie określonej działalności rolniczej. Odwołać się w tym miejscu należy do poglądu prawnego zaaprobowanego także w uzasadnieniu przywołanej już powyżej uchwały Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 11 grudnia 2012 r., sygn. akt I OPS 5/12, gdzie wyraźnie nacisk położono na fakt prowadzenia gospodarstwa rolnego przez rolnika. Zgodnie zaś z art. 6 pkt 3 ustawy z dnia 20 grudnia 1990 r. o ubezpieczeniu społecznym rolników przez działalność rolniczą rozumie się działalność w zakresie produkcji roślinnej lub zwierzęcej, w tym ogrodniczej, sadowniczej, pszczelarskiej i rybnej.
Uwzględniając powyższe, fakt, że skarżąca podlega ubezpieczeniu społecznemu rolników nie przekreśla jeszcze możliwości uzyskania przedmiotowego świadczenia. Okoliczność ta jest niewystarczająca do negatywnego załatwienia wniosku o przyznanie świadczenia pielęgnacyjnego.
Reasumując, w niniejszej sprawie ewidentnie brak jest poczynienia przez organy administracji wyczerpujących, jednoznacznych i kompletnych ustaleń, czy skarżąca legitymuje się statusem rolnika oraz czy prowadzi gospodarstwo rolne, wykluczające jej uprawnienie do uzyskania świadczenia pielęgnacyjnego.
Jest to istotne, a te właśnie okoliczności są w sprawie sporne, bowiem skarżąca konsekwentnie wskazuje, iż nie prowadzi gospodarstwa rolnego czego dowodem ma być, w jej ocenie, oddanie tego gospodarstwa w dzierżawę, na podstawie załączonej do akt sprawy umowy. Także w tym zakresie organy nie poczyniły żadnych ustaleń czy sprawdzeń.
Nie ulega zatem wątpliwości, że materiał dowodowy zgromadzony w aktach sprawy okazał się niewystarczający do wydania rozstrzygnięcia, a orzeczenie wydane w takich okolicznościach musi być uznane za przedwczesne. Takie działanie organów administracji publicznej stanowi naruszenie art. 7 Kodeksu postępowania administracyjnego, zgodnie z którym w toku postępowania organy administracji publicznej stoją na straży praworządności, z urzędu lub na wniosek stron podejmują wszelkie czynności niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy, mając na względzie interes społeczny i słuszny interes obywateli. W niniejszej sprawie doszło ponadto do naruszenia art. 77 § 1 tego Kodeksu, w myśl którego organ administracji publicznej jest obowiązany w sposób wyczerpujący zebrać i rozpatrzyć cały materiał dowodowy, oraz art. 80 Kodeksu według którego organ administracji publicznej ocenia na podstawie całokształtu materiału dowodowego, czy dana okoliczność została udowodniona.
Powyższe naruszenia uzasadniają uchylenie zaskarżonej decyzji jako wydanej z naruszeniem szeregu przepisów postępowania administracyjnego, co mogło mieć wpływ na wynik sprawy, albowiem prawidłowe zastosowanie przepisów prawa materialnego może nastąpić jedynie wtedy, gdy postępowanie przeprowadzone zostało zgodnie z obowiązującą procedurą, a okoliczności sprawy nie budzą wątpliwości.
Sprawa została rozpoznana w trybie uproszczonym na posiedzeniu niejawnym (art. 119 pkt 2 w związku z art. 120 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi) na wniosek organu odwoławczego przy jednoczesnym braku żądania przeprowadzenia rozprawy przez stronę skarżącą.
Mając na względzie powyżej przedstawioną argumentację Wojewódzki Sąd Administracyjny uchylił decyzje organów obydwu instancji jako wydane z naruszeniem przepisów prawa procesowego do mogło mieć wpływ na wadliwe zastosowanie przepisów prawa materialnego na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit.a i lit.c oraz art. 135 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.jedn. Dz.U. z 2019 r. poz. 2325 ze zm.).
Przy ponownym rozpatrzeniu sprawy organ orzekający będzie miał na uwadze poczynione powyżej ustalenia.