Uzasadnienie
Na podstawie zarządzenia Przewodniczącego Wydziału z dnia 2 stycznia 2006 r. skarżący K. N. W. i M. W. wezwani zostali do uiszczenia należnego od skargi wpisu sądowego w kwocie [...] zł. Dla usunięcia braku wskazany został, w pouczeniu zamieszczonym w wezwaniu, 7-dniowy termin od dnia doręczenia wezwania, pod rygorem odrzucenia skargi.
Wezwanie, wobec nie zastania adresatów, awizowano w dniu [...] r.
W terminie wyznaczonym, który upływał bezskutecznie w dniu [...] r. (tj. we wtorek) skarżący nie uiścili żądanego od nich wpisu od skargi.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje.
Sąd uznał, stosownie do treści art. 73 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), iż wysłane wezwanie zostało skutecznie doręczone. Jednak nawet gdyby, wychodząc naprzeciw stronom postępowania, wziąć pod uwagę podwójne awizo dokonane przez pocztę w dniu [...] r., to termin do uiszczenia wpisu od skargi także upłynął bezskutecznie w dniu [...] r. (w środę).
Z kolei art. 230 wyżej cytowanej ustawy przewiduje, iż od pism wszczynających postępowanie przed sądem administracyjnym w danej instancji pobiera się wpis stosunkowy lub stały (§ 1). Pismami, o których mowa w § 1 są skarga, skarga kasacyjna, zażalenie oraz skarga o wznowienie postępowania.
Z powołanej regulacji wynika, że opłacenie skargi w terminie i w kwocie wskazanej przez Sąd stanowi istotny jej element, którego brak uniemożliwia nadanie jej dalszego biegu. Zgodnie bowiem z art. 220 § 3 ustawy skarga, skarga kasacyjna, zażalenie oraz skarga o wznowienie postępowania, od których mimo wezwania nie został uiszczony należny wpis podlegają odrzuceniu przez Sąd.
Ponieważ w rozpoznawanej sprawie skarżący będąc prawidłowo wezwani do uiszczenia wpisu od skargi w kwocie [...] zł, tj. w wysokości określonej w § 2 ust. 3 pkt 2 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 16 grudnia 2003 r. w sprawie wysokości oraz szczegółowych zasad pobierania wpisu w postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 221, poz. 2193), nie zastosowali się do powyższego – ich skargę należało, stosując w/w przepis art. 220 § 3 ustawy, odrzucić.
W tym stanie sprawy orzeczono jak w sentencji postanowienia.