Uzasadnienie
Na druku urzędowego formularza wniosku o przyznanie prawa pomocy skarżący M. S. zwrócił się o zwolnienie od kosztów sadowych i ustanowienie adwokata z urzędu. Wniosek swój umotywował trudną sytuacją materialną oraz złym stanem zdrowia. Z treści formularza wynika, że wnioskodawca prowadzi gospodarstwo domowe wraz z żoną i pełnoletnią, lecz niepracująca córką. W skład majątku skarżącego wchodzi budynek mieszkalny o pow. [...] m2 (niewykończony), dom drewniany o pow. około [...] m2 oraz nieruchomość rolna o pow. [...]ha. Skarżący zadeklarował, że nie posiada żadnych oszczędności, papierów wartościowych ani też przedmiotów, których wartość przekraczałaby 3.000 euro. Źródłem utrzymania się rodziny M. S. jest uzyskiwana przezeń emerytura – w wysokości [...] zł oraz emerytura jego małżonki – w wysokości [...] zł.
Rozpoznając wniosek o przyznanie prawa pomocy zważono co następuje:
Przepis art. 199 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz.1270 ze zm. – zwana dalej P.p.s.a.) konstytuuje zasadę odpłatności postępowania sądowoadministracyjnego. Wyjątkiem od niej jest możliwość przyznania prawa pomocy, które stosownie do treści art. 245 § 1 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi może zostać przyznane stronie w zakresie całkowitym lub częściowym.
Przyznanie prawa pomocy w postaci zwolnienia od kosztów sądowych i ustanowienia fachowego pełnomocnika z urzędu może nastąpić wobec osoby fizycznej, która wykaże że nie jest w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania sądowego (art. 246 § 1 pkt 1 P.p.s.a.).
W rozpoznawanej sprawie brak jest dostatecznych podstaw do przyjęcia, że zaistniały okoliczności wskazane w przywołanym przepisie, co mogłoby stanowić podstawę do uwzględnienia wniosku.
Przede wszystkim wskazać przyjdzie, że rodzina skarżącego posiada stałe źródło dochodu w postaci świadczeń emerytalnych samego wnioskodawcy jak i jego małżonki. Skarżący nie powołał przy tym jakichkolwiek okoliczności, które wskazywałyby, iż ponosi on wyższe od przeciętnych wydatki. Cytowany wyżej przepis art. 246 § 1 pkt 1 P.p.s.a. przewiduje ewentualne przyznanie prawa pomocy w zakresie całkowitym wówczas, gdy wnioskodawca, nawet przy najdalej idących wysiłkach nie będzie wstanie zgromadzić środków na ten cel.
W skład majątku skarżącego wchodzą dwie nieruchomości budynkowe oraz nieruchomość gruntowa. M. S. nie powołał się na jakąkolwiek wiarygodną okoliczność, która usprawiedliwiałaby rezygnację ze świadczeń z funduszy wspólnotowych. Nie podał również w jaki sposób wspomniana nieruchomość gruntowa jest zagospodarowana i czy przynosi jakikolwiek dochód. Ograniczył się jedynie do lakonicznego stwierdzenia (vide rubryka nr 9 formularza), że grunty nie przynoszą dochodu, a jedynie wymagają wkładu finansowego. Stąd też powstaje pytanie o zasadność utrzymywania w majątku składnika generującego koszty. Co prawda strona ma prawo swobodnego dysponowania swoim majątkiem, ale wskazana wyżej okoliczność nie może uzasadniać przychylenia się do złożonego wniosku.
W rozpoznawanej sprawie skarżący w żaden sposób nie uprawdopodobnił, że nie będzie go stać na poniesienie jakichkolwiek kosztów postępowania. Mając zaś na względzie wysokość dochodu, uzyskiwanego w jego rodzinie, nie można przyjąć, że jego sytuacja materialna jest szczególnie ciężka, co uzasadnia oddalenie wniosku.
Z powyższych względów, w oparciu o art. 245 § 1 i § 2 P.p.s.a. w zw. z art. 246 § 1 pkt 1 tej ustawy, działając na podstawie art. 258 § 1 i § 2 pkt 7 P.p.s.a. w związku z § 3 tego przepisu orzeczono jak w sentencji postanowienia.