Uzasadnienie
W piśmie z dnia 9 kwietnia 2014 r. J. K. prowadzący działalność pod firmą "A" zgłosił zamiar wykonania robót budowlanych polegających na montażu lekkiej konstrukcji wsporczej o wysokości 20 metrów z odciągami linowymi na dachu zespołu szkół, oraz instalacji telekomunikacyjnych urządzeń nadawczo-odbiorczych do radiowego dostępu do szerokopasmowego Internetu na dz. nr [...],[...],[...] ul. [...], K. Do wniosku dołączono m. in. projekt budowlany i opis techniczny objętym zgłoszeniem robót.
Decyzją z dnia [...] r. nr [...] wydaną na podstawie art. 30 ust. 6 pkt 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. – Prawo budowlane (Dz. U. z 2013 r., poz. 1409 ze zm., zwanej dalej Prawem budowlanym) oraz art. 104 kpa Starosta [...] zgłosił sprzeciw co do zamiaru wykonania przedmiotowych robót. W uzasadnieniu stwierdził, że przy realizacji objętych zgłoszeniem robót wymagane jest zgodnie z rozporządzeniem Ministra Infrastruktury z dnia 19 listopada 2001 r. w sprawie rodzajów obiektów budowlanych, przy których realizacji jest wymagane ustanowienie inspektora nadzoru inwestorskiego (Dz. U. Nr 138, poz. 1554, zwanego dalej rozporządzeniem z dnia 19 listopada 2001 r.), co jest możliwe zgodnie z § 4 tego rozporządzenia wyłącznie w pozwoleniu na budowę. Starosta powołał się na treść § 3 pkt 1a rozporządzenia zgodnie z którym to przepisem ustanowienie inspektora nadzoru inwestorskiego jest wymagane przy realizacji obiektów budowlanych lub ich części, które zawierają elementy konstrukcyjne o rozpiętości 12 m i większej, wysięgu 3 m i większym lub o wysokości jednej kondygnacji 6 m i większej.
W odwołaniu od tej decyzji J. K. wniósł o jej uchylenie jako wydanej przy błędnym ustaleniu, że objęte zgłoszeniem roboty budowlane dotyczą obiektu budowlanego. Zgodnie natomiast z treścią § 3 pkt 2 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 października 2005 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać telekomunikacyjne obiekty budowlane i ich usytuowanie (Dz. U. Nr 219, poz. 1864 ze zm., zwanego dalej rozporządzeniem z dnia 26 października 2005 r.) telekomunikacyjny obiekt budowlany stanowi "wolno stojące konstrukcje wsporcze anten i urządzeń radiowych, w tym wolno stojące maszty antenowe i wolno stojące wieże antenowe". Zgodnie zaś z treścią § 3 pkt 9 tego rozporządzenia wolno stojący maszt antenowy to wolno stojąca konstrukcja wsporcza anten i urządzeń radiowych bez odciągów. Objęta zgłoszeniem konstrukcja wsporcza ma być montowana na dachu budynku, nie jest zatem konstrukcją wolno stojącą, w wyniku czego nie stanowi telekomunikacyjnego obiektu budowlanego.
Jej realizacja nie wymaga uzyskania pozwolenia na budowę, a to zgodnie z treścią art. 29 ust. 2 pkt 15 ustawy Prawo budowlane. Zgodnie z art. 30 ust. 1 pkt 3b tego Prawa jej realizacja wymaga jedynie zgłoszenia.
Wojewoda [...] odwołania tego nie uwzględnił i zaskarżoną decyzją z dnia [...] r. nr [...] wydaną na podstawie art. 138 § 1 kpa utrzymał decyzję Starosty [...] w mocy. W uzasadnieniu tego rozstrzygnięcia stwierdził, że nie sposób zgodzić się z argumentacją odwołującego, iż przedmiotowa konstrukcja wsporcza o wysokości 20 m z odciągami linowymi, przewidziana dla instalacji telekomunikacyjnych urządzeń nadawczo-odbiorczych do radiowego dostępu do szerokopasmowego Internetu, nie stanowi telekomunikacyjnego obiektu budowlanego. W sprawie mamy bowiem do czynienia z wolno stojącą konstrukcją wsporczą anten i urządzeń radiowych, z odciągami, o jakiej mowa w § 3 pkt 2 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 października 2005 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać telekomunikacyjne obiekty budowlane i ich usytuowanie.
Dalej organ odwoławczy podkreślił, że zamiarem inwestora jest posadowienie na dachu dwukondygnacyjnego budynku konstrukcji wsporczej (masztu antenowego) z odciągami linowymi o wysokości 20 m, a więc konstrukcji o znacznych rozmiarach, której wysokość przekracza znacznie wysokość samego budynku. Rozmiar przedmiotowej inwestycji przesądza więc o konieczności uwzględnienia w tym zakresie kwestii bezpieczeństwa i zastosowania się do wymagań rozporządzeń wykonawczych. Zgodnie zaś z § 3 pkt 2 lit. a rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 19 listopada 2001 r. w sprawie rodzajów obiektów budowlanych, przy których realizacji jest wymagane ustanowienie inspektora nadzoru inwestorskiego, wśród inwestycji obowiązkowo wymagających ustanowienia przez organ administracji architektoniczno - budowlanej inspektora nadzoru inwestorskiego wymieniono m. in. obiekty budowlane zawierające elementy konstrukcyjne o wysokości jednej kondygnacji 6 m i więcej.
Tak więc, wysokość planowanego przez inwestora obiektu przesądza o obowiązku ustanowienia przez organ przy jego realizacji inspektora nadzoru inwestorskiego, co jest możliwe wyłącznie w decyzji o pozwoleniu na budowę. Dodatkowo, zgodnie z rozporządzeniem Ministra Infrastruktury z dnia 23 czerwca 2003 r. w sprawie informacji dotyczącej bezpieczeństwa i ochrony zdrowia oraz planu bezpieczeństwa i ochrony zdrowia (Dz. U. Nr 120, poz. 1126) roboty, przy których wykonywaniu występuje ryzyko upadku z wysokości ponad 5,0 m, stanowią szczególnie wysokie ryzyko powstania zagrożenia bezpieczeństwa i zdrowia ludzi (§ 6 pkt 1b), co uzasadnia również konieczność nadzorowania przedmiotowej inwestycji przez kierownika budowy oraz sporządzenia planu bezpieczeństwa i ochrony zdrowia.
W skardze do sądu administracyjnego na powyższą decyzję Wojewody [...] J. K. wniósł o jej uchylenie wraz z poprzedzającą ją decyzją Starosty [...] oraz o zasądzenie kosztów postępowania. Zarzucił, że decyzje te zostały wydane z naruszeniem art. 29 ust. 2 pkt 15 Prawa budowlanego przez jego niezastosowanie oraz z naruszeniem art. 30 ust. 6 pkt 1 tej ustawy przez jego błędne zastosowanie. W uzasadnieniu skargi podtrzymano zarzuty sformułowane wcześniej w odwołaniu. Dodatkowo w odniesieniu do motywów decyzji organu odwoławczego skarżący stwierdził, że wymogi wynikające z powołanego przez ten organ rozporządzenia MI z dnia 23 czerwca 2003 r. odnoszą się jedynie do tych kategorii budów i robót budowlanych, które zgodnie z Prawem budowlanym wymagają uzyskania pozwolenia na budowę a nie jedynie zgłoszenia. Rozporządzenie wykonawcze nie może bowiem modyfikować katalogu inwestycji zwolnionych z uzyskania pozwolenia na budowę, wymienionych w ustawie.
Nadto zdaniem skarżącego objęta zgłoszeniem inwestycja nie posiada parametrów określonych w § 3 pkt 2a rozporządzenia MI z dnia 19 listopada 2001 r., gdyż jak wynika z opisu technicznego projektowanych robót (dołączonego do zgłoszenia) konstrukcja wsporcza składać się będzie z "elementów (kondygnacji), z których każdy wynosi tylko 4 m, a więc niewątpliwie mniej niż 6 m", nie będzie posiadał także elementów konstrukcyjnych o rozpiętości co najmniej 12 m. Odciągi linowe nie są natomiast w ogóle elementami konstrukcyjnymi.
W odpowiedzi na skargę Wojewoda [...] wniósł o jej oddalenie podtrzymując stanowisko zawarte w decyzji zaskarżonej.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył, co następuje
Skarga nie zasługuje na uwzględnienie albowiem zaskarżona decyzja pomimo częściowo niedostatecznego uzasadnienia odpowiada obowiązującemu prawu. W konsekwencji brak jest dostatecznych podstaw do jej wyeliminowania z obrotu prawnego. W pierwszej kolejności należy podnieść, że Wojewoda [...] ustalając, że objęta zgłoszeniem skarżącego z dnia 9 kwietnia 2014 r. konstrukcja wsporcza przewidziana do realizacji na dachu budynku zespołu szkół w K. stanowi telekomunikacyjny obiekt budowlany o jakim mowa w § 3 pkt 9 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 października 2005 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać telekomunikacyjne obiekty budowlane i ich usytuowanie, ustalenia tego w odniesieniu do tego przepisu nie uzasadnił. W szczególności nie odniósł się do sformułowanego już w odwołaniu zarzutu, że objęte zgłoszeniem roboty nie dotyczą telekomunikacyjnego obiektu budowlanego w rozumieniu § 3 pkt 9 w zw. z pkt 2 tego rozporządzenia, a to z tego względu, iż projektowany maszt antenowy nie jest obiektem wolno stojącym w rozumieniu tego przepisu.
W tym względzie zaskarżona decyzja została zatem wydana z naruszeniem art. 107 § 3 kpa. Brak jest bowiem wystarczających argumentów do podważenia stanowiska, że za wolno stojącą konstrukcję wsporczą anten i urządzeń radiowych nie może być uznana konstrukcja zamontowana na dachu istniejącego już budynku, z którą to sytuacją mamy do czynienia w niniejszej sprawie. Przemawia za tym nadto treść § 3 pkt 3 rozporządzenia z dnia 26 października 2005 r. Konstatacja ta odnosi się jednak do samej konstrukcji wsporczej bez anten i urządzeń radiowych, co uszło uwadze skarżącego.
Natomiast zgłoszenie obejmowało nie tylko montaż wolnostojącej konstrukcji wsporczej ale także instalacji na niej telekomunikacyjnych urządzeń nadawczo-odbiorczych do radiowego dostępu do szerokopasmowego internetu. Roboty te należało zatem traktować łącznie i w konsekwencji miały one polegać nie tylko na instalowaniu konstrukcji wsporczej anten i urządzeń radiowych, o jakiej mowa w § 3 pkt 2 i 9 rozporządzenia z dnia 26 października 2005 r. i art. 29 ust. 1 pkt 15 Prawa budowlanego ale na realizacji obiektu budowlanego w rozumieniu art. 3 pkt 3 tej ustawy.
W konsekwencji dla takiej ich kwalifikacji nie mogło mieć istotnego znaczenia, że sama konstrukcja wsporcza nie była wolno stojącą, co podkreśla strona skarżąca. Przy zakwalifikowaniu objętych zgłoszeniem robót jako polegających na realizacji obiektu budowlanego (budowli w rozumieniu art. 3 pkt 3 Prawa budowlanego) zasadne było zatem powołanie się przez organy obu instancji na wynikający z § 3 pkt 2a i § 4 rozporządzenia z dnia 19 listopada 2001 r. wymóg nałożenia w pozwoleniu na budowę obowiązku ustanowienia inspektora nadzoru inwestorskiego.
Co do kwalifikacji objętych zgłoszeniem robót budowlanych należy dodatkowo stwierdzić, że nie polegały one na realizacji urządzenia budowlanego w rozumieniu art. 3 pkt 9 Prawa budowlanego, a to w sytuacji gdy nie było ono związane w rozumieniu tego przepisu z obiektem budowlanym, na którym miało być wykonane. Trudno zgodzić się przy tym ze skarżącym, że projektowane roboty budowlane nie dotyczyły elementów konstrukcyjnych o wysokości jednej kondygnacji 6 m i większej. Za taką odrębną kondygnację nie można bowiem traktować każdego z 5-ciu segmentów projektowanej konstrukcji po 4 m długości. Konstrukcja ta, gdy chodzi o odniesienie do użytego w tym przepisie określenia "kondygnacja", stanowi bowiem z uwagi na jej specyfikę jedną kondygnację.
Zasadnie też powołał się Wojewoda [...] na treść § 6 pkt 1b rozporządzenia MI z dnia 23 czerwca 2003 r. Z przepisu tego w związku z treścią art. 21a ust. 1, ust. 1a pkt 1 Prawa budowlanego wynika, że objęte zgłoszeniem roboty budowlane są robotami przy których wykonaniu występuje szczególnie wysokie ryzyko zagrożenia bezpieczeństwa i ochrony zdrowia. Uzasadnia to nadzorowanie przedmiotowej inwestycji przez kierownika budowy, którego obowiązek ustanowienia występuje jedynie w związku z robotami realizowanymi w oparciu o pozwolenie na budowę. Ponieważ w/w rozporządzenie zostało wydane zgodnie z delegacją z art. 21a ust. 4 Prawa budowlanego i w bezpośrednim odniesieniu do treści art. 21a ust. 1, 1a i 2 tego aktu to nie można podzielić poglądu skarżącego, że nie może ono modyfikować katalogu robót budowlanych zwolnionych z obowiązku uzyskania pozwolenia na budowę.
Nawet gdyby jednak przychylić się do zarzutów sformułowanych w skardze, to orzeczenie w rozpatrywanej sprawie sprzeciwu znajdowałoby oparcie w treści art. 30 ust. 6 pkt 1 w zw. z ust. 7 pkt 1 Prawa budowlanego. Skoro bowiem w związku z treścią § 6 pkt 1b rozporządzenia MI z dnia 23 czerwca 2003 r. realizacja objętych zgłoszeniem robót budowlanych stwarza szczególnie wysokie ryzyko powstania zagrożenia bezpieczeństwa i zdrowia ludzi, to obowiązkiem organu architektoniczno-budowlanego było nałożenie na inwestora obowiązku uzyskania na wykonanie spornych robót budowlanych pozwolenia na budowę. Zasadnie zwrócił uwagę w tym przedmiocie Wojewoda [...], że objęty zgłoszeniem obiekt swoją wysokością (20 m) przekracza znacznie wysokość budynku na którym ma być zamontowany i jego realizacja na tak znacznej wysokości wymaga zachowania szczególnych wymogów bezpieczeństwa. Z obowiązujących przepisów nie wynika przy tym w dostateczny sposób aby wyrzeczenie w tym względzie musiało być zawarte już w decyzji o sprzeciwie, co mogłoby stanowić samodzielną przesłankę uwzględnienia skargi.
Z powyższych względów Sąd uznał, że zaskarżona decyzja odpowiada obowiązującemu prawu, co skutkowało oddaleniem skargi na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.).
mw