Uzasadnienie
Postanowieniem z dnia 8 stycznia 2009 r., sygn. akt II SA/GL 1115/08 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach odrzucił skargę D. M. i W. M. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie warunków zabudowy terenu, uznając, że została wniesiona z uchybieniem terminu do jej złożenia.
Odpis tego orzeczenia wraz z uzasadnieniem został doręczony obojgu skarżącym w dniu [...] r.
W piśmie procesowym nadanym w Urzędzie Pocztowym B. w dniu [...] r. skarżący wnieśli o przywrócenie terminu do wniesienia skargi. W uzasadnieniu wniosku wskazali przede wszystkim, iż skarga została przez nich sporządzona i przekazana osobie trzeciej do wysyłki w dniu [...] r. Osoba, która podjęła się nadania skargi listem poleconym w tym samym dniu, nie wywiązała się jednak z powierzonego jej zadania. O odrzuceniu skargi z powodu wniesienia jej z uchybieniem terminu skarżący dowiedzieli się na skutek otrzymania postanowienia Sądu z dnia [...] r. Nadto wskazali, że osoba, której zlecono nadanie przesyłki, nie poinformowała ich, że wspomniane pismo zostało fatycznie nadane dopiero w dniu [...] r. Do wniosku o przywrócenie terminu skarżący dołączyli także oświadczenie tej osoby zawierające wyjaśnienie przyczyn z powodu których nie zachowano terminu. W oświadczeniu tym wskazano przede wszytskim, iz nadanie przez nią listu w dniu [...] r. było niemożliwe z powodu nałożenia się jej obowiązków zawodowych. Wobec powyższego list ten został przez nią nadany dopiero dnia następnego, tj. [...] r.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zgodnie z treścią art. 86 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), zwanej dalej p.p.s.a., jeżeli strona nie dokonała w terminie czynności w postępowaniu sądowym bez swojej winy, sąd na jej wniosek postanowi o przywróceniu terminu. Stosownie natomiast do art. 87 § 1, 2 i 4 p.p.s.a., pismo z wnioskiem o przywrócenie terminu wnosi się do sądu, w którym czynność miała być dokonana, w okresie siedmiu dni od czasu ustania przyczyny uchybienia terminu. W piśmie tym należy uprawdopodobnić okoliczności wskazujące na brak winy w uchybieniu terminu. Równocześnie też z wnioskiem strona powinna dokonać czynności, której nie dokonała w terminie.
Z powołanych wyżej przepisów wynika, iż instytucja przywrócenia terminu ma charakter wyjątkowy i może być zastosowana jedynie wtedy, gdy wszystkie określone w nich przesłanki zostaną spełnione łącznie. Samo wniesienie wniosku przez zainteresowanego we wskazanym terminie oraz dokonanie czynności, dla której zakreślony był termin, nie jest wystarczającą przesłanką przywrócenia uchybionego terminu do dokonania czynności procesowej. Konieczne jest bowiem uprawdopodobnienie przez wnioskodawcę, że nie ponosi on winy w niedochowaniu terminu. W tym miejscu należy zważyć, iż brak winy w uchybieniu terminu winien być oceniany w sposób uwzględniający obiektywny miernik staranności, jakiej można wymagać od osoby dbającej należycie o swoje interesy. Od strony postępowania można bowiem oczekiwać i wymagać szczególnej staranności w zakresie prowadzenia swych spraw. Dopuszczenie się przez stronę choćby lekkiego niedbalstwa daje podstawę do przyjęcia jej zawinienia w uchybieniu terminu i odmowy jego przywrócenia.
O braku winy w uchybieniu terminu można natomiast mówić jedynie wtedy, gdy strona (lub jej pełnomocnik) nie mogła usunąć zaistniałej przeszkody nawet przy użyciu największego w danych warunkach wysiłku (por. postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 21 lutego 2006 r., sygn. akt I SAB/Wa 78/05, Lex nr 192260). Pojęcie winy strony w uchybieniu terminu w postępowaniu sądowym obejmuje także swym zakresem winę osób trzecich, które strona upoważniła do dokonania określonej czynności (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 12 kwietnia 2002 r., sygn. akt I SA/Gd 1676/99, POP 2002, z. 12, poz. 148). W konsekwencji nie tylko wina strony, lecz również osób trzecich wyłącza możliwość przywrócenia terminu.
Mając na względzie powyższe, Sąd uznał, iż wbrew temu co twierdzą skarżący, ponoszą oni winę w uchybieniu terminu. Sąd podziela bowiem stanowisko ugruntowane w judykaturze, zgodnie z którym zaniedbania osób trzecich, którymi posłużył się skarżący obciążają jego samego, a tym samym nie uwalniają one strony od winy w niezachowaniu terminu (por. postanowienie SN z dnia 15 marca 2000 r., sygn akt II CKN 554/00, Lex nr 51986; postanowienie SN z dnia 12 marca 1999 r., sygn. akt I PKN 76/99, publ. OSNP 2000/11/431). Tym samym skarżący nie mogą usprawiedliwiać się tym, że winę ponosi osoba, której zlecono nadanie skargi na poczcie, skoro skarżący byli odpowiedzialni za działanie tej osoby, którą dobrowolnie posłużyli się w celu wysłania pisma.
Wobec powyższego, Sąd działając na podstawie art. 86 (1 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji postanowienia.