Uzasadnienie
Decyzją z dnia [...] r., nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze w K. utrzymało w mocy decyzję Starosty [...] z dnia [...] r., nr [...], uchylającą w wyniku wznowienia postępowania decyzję własną z dnia [...]r., nr [...] o zarejestrowaniu na rzecz T. M. pojazdu marki [...], dla którego wydano dowód rejestracyjny serii [...] i odmawiającą rejestracji ww. pojazdu.
Rozstrzygnięcie to zostało zaskarżone do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach przez T. M. reprezentowanego przez pełnomocnika w osobie radcy prawnego. W skardze zawarty został również wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. W uzasadnieniu wniosku wskazano, że wykonanie zaskarżonej decyzji spowoduje unieruchomienie samochodu do czasu zakończenia postępowania w sprawie, tymczasem pojazd został nabyty w dobrej wierze.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył, co następuje
Zgodnie z treścią art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), zwanej dalej P.p.s.a, wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Jednakże w myśl art. 61 § 3 P.p.s.a. sąd, na wniosek skarżącego, może wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części zaskarżonego aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków z wyjątkiem przepisów prawa miejscowego, które weszły w życie, chyba, że ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania.
Przede wszystkim wskazać należy, że wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu lub czynności przez sąd może nastąpić wyłącznie na wniosek skarżącego, co oznacza, że to na wnioskodawcy spoczywa obowiązek przedstawienia okoliczności, które pozwolą sądowi na dokonanie oceny, czy spełnione zostały przesłanki uzasadniające wstrzymanie wykonania aktu lub czynności. Na stronie skarżącej spoczywa zatem obowiązek szczególnie wnikliwego uzasadnienia wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu, tak aby przekonać sąd o zasadności zastosowania ochrony tymczasowej. Twierdzenia skarżącego powinny być natomiast poparte dokumentami źródłowymi, które pozwoliłyby na weryfikację twierdzeń faktycznych podnoszonych przez wnioskodawcę (zob. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 6 marca 2012 r., sygn. akt I OZ 116/12, dostępne na stronie internetowej Centralnej Bazy Orzeczeń Sądów Administracyjnych).
Niewskazanie we wniosku okoliczności uzasadniających twierdzenie, że zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków oznacza brak przesłanek udzielenia ochrony tymczasowej przez sąd (J. P. Tarno, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Komentarz, LexisNexis, Warszawa 2006 r., s. 189).
Biorąc po uwagę powyższe uznać należy, że wniosek skarżącego o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji nie zasługuje na uwzględnienie. Zdaniem Sądu skarżący nie uprawdopodobnił dostatecznie, że wykonanie zaskarżonej decyzji może spowodować dla niego znaczną szkodę lub trudne do odwrócenia skutki. Nie wykazał między innymi, że użytkowanie objętego postępowaniem pojazdu jest konieczne w jego życiu codziennym, na przykład przy dojazdach do pracy, w przypadku kiedy brak jest możliwości skorzystania z innych środków komunikacji, czy też przy wykonywaniu działalności zawodowej. Wprawdzie odmowa rejestracji pojazdu oraz zobowiązanie skarżącego do zwrotu dowodu rejestracyjnego, tablic rejestracyjnych oraz karty pojazdu, skutkuje niemożnością korzystania przez skarżącego z konkretnego auta, co niewątpliwie może się przyczynić do pewnych utrudnień związanych z codziennym funkcjonowaniem, jednakże nie można przyjąć, iż powyższa okoliczność spowoduje niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody bądź będzie miała charakter nieodwracalny. Tym bardziej, że samochód może zostać ponownie zarejestrowany po spełnieniu wynikających z przepisów warunków, wówczas może on odzyskać wartość wynikającą z jego funkcji i przeznaczenia.
Wobec powyższego Wojewódzki Sąd Administracyjny, działając na podstawie przywołanego wyżej art. 61 § 3 i 5 P.p.s.a. postanowił orzec jak w sentencji postanowienia.