Uzasadnienie
Skarżąca została wezwana do uiszczenia wpisu od skargi w wysokości 100 zł, a w odpowiedzi, na druku urzędowego formularza zwróciła się o zwolnienie od kosztów sadowych akcentując, że nie posiada obecnie żadnego majątku, zamieszkuje wraz ze swoim partnerem życiowym (chłopakiem) w lokalu mieszkalnym należącym do jego matki, gdzie partycypuje w kosztach utrzymania w kwocie około 300 zł miesięcznie. Nadto spłaca zaciągnięty kredyt bankowy. Do druku formularza strona dołączyła kopię umowy zlecenia, w oparciu o którą jest zatrudniona.
Pismem z dnia 18 lutego 2016 r. referendarz sądowy zobowiązał stronę do uprawdopodobnienia okoliczności podniesionych we wniosku o przyznanie prawa pomocy poprzez:
- - udokumentowanie wysokości dochodu z ostatnich trzech miesięcy,
- - nadesłanie oświadczenia osoby posiadającej tytuł prawny do lokalu, w którym zamieszkuje, potwierdzającego, że partycypuje w kosztach jego utrzymania,
- - nadesłanie kopii umowy zaciągniętego kredytu wraz z harmonogramem spłat rat,
- - podanie miesięcznej kwoty przeznaczanej na pozostałe koszty utrzymania.
Wezwanie to pozostało bez odpowiedzi, albowiem przesyłka skierowana na wskazany przez skarżącą adres, pomimo dwukrotnego awizowania nie została przez nią odebrana.
Rozpoznając wniosek o przyznanie prawa pomocy zważono co następuje:
Przepis art. 199 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity: Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm. – zwana dalej P.p.s.a.) konstytuuje zasadę odpłatności postępowania sądowoadministracyjnego. Wyjątkiem od niej jest możliwość przyznania prawa pomocy, które stosownie do treści art. 245 §1 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi może zostać przyznane stronie w zakresie całkowitym lub częściowym.
Przyznanie prawa pomocy w formie zwolnienia od kosztów sądowych może nastąpić wobec osoby fizycznej, która wykaże że nie jest w stanie ponieść kosztów postępowania sądowego bez uszczerbku w utrzymaniu swoim i swojej rodziny (art. 246 § 1 pkt 2 P.p.s.a.).
Przedmiotem badania przy analizie wniosku o przyznanie prawa pomocy jest całokształt okoliczności związanych z sytuacją materialną wnioskodawcy. Może to nastąpić jedynie wówczas, gdy brak jest zasadniczych wątpliwości odnośnie rzeczywistej sytuacji majątkowej osoby ubiegającej się o przyznanie prawa pomocy. W realiach niniejszej sprawy brak jest podstaw do uznania, iż zasadnym byłoby przyznanie prawa pomocy, ponieważ istnieje zbyt wiele wątpliwości odnośnie rzeczywistego stanu majątkowego strony.
Przede wszystkim wskazać trzeba, że wnioskodawczyni nie podała nawet orientacyjnej wysokości uzyskiwanego dochodu, a nadesłana kopia umowy zlecenia, w oparciu o którą dochód ten jest ustalany, w najmniejszym stopniu nie pozwala na ustalenie tej okoliczności. Jest to zaś kwestia o fundamentalnym znaczeniu dla wydania rozstrzygnięcia w niniejszej sprawie, albowiem ocena zdolności finansowej strony dokonywana jest poprzez porównane dochodu, ewentualnych wydatków oraz wysokości wymaganego wpisu i ewentualnych innych kosztów sądowych. Skoro jednak w realiach niniejszej sprawy brak jest dostatecznych informacji na ten temat, to zarazem nie można bezkrytycznie przyjąć, że spełnione zostały przesłanki warunkujące przyznanie prawa pomocy.
Z powyższych względów, w oparciu o art. 245 § 1 i § 3 P.p.s.a. w zw. z art. 246 § 1 pkt 2 tej ustawy, działając na podstawie art. 258 § 1 i § 2 pkt 7 P.p.s.a. w związku z § 3 tego przepisu orzeczono jak w sentencji postanowienia.