Uzasadnienie
Pismem z dnia 19 października 2016 r. skarżący wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego Gliwicach skargę na ww. decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K.. W skardze zawarty został wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Wniosek ten nie został w ogóle przez stronę uzasadniony, pomimo wezwania.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zgodnie z treścią art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r. poz. 718 ze zm., zwanej dalej p.p.s.a.) Sąd może wstrzymać na wniosek strony skarżącej wykonanie aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Uwzględnienie wniosku o udzielenie tymczasowej ochrony w postaci wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu lub czynności jest uwarunkowane uprzednim stwierdzeniem, że spełniona została któraś z przesłanek, określonych w powołanym powyżej przepisie ustawy. Akt, którego wykonanie ma być wstrzymane, powinien kwalifikować się do wykonania, a uprawdopodobnienie okoliczności przemawiających za wstrzymaniem wykonania zaskarżonej decyzji spoczywa na stronie skarżącej.
Jak wynika z brzmienia przepisu art. 61 § 3 P.p.s.a. ustawodawca co prawda nie nałożył na stronę skarżącą obowiązku wykazania, iż zachodzą przewidziane nim przesłanki wstrzymania zaskarżonego aktu, to jednakże uprawdopodobnienie przez stronę skarżącą podstaw złożonego wniosku powinno być rozpatrywane w kategoriach podejmowania działań we własnym procesowym interesie.
Tymczasem skarżący składając wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji nie uprawdopodobnił okoliczności uzasadniających zgłoszone żądanie. Ewentualne uwzględnienie takiego wniosku strony musi być umotywowane szczególnymi względami, pozwalającymi na odstąpienie od zasady wykonalności ostatecznych decyzji administracyjnych. Oznacza to, że na stronie występującej z takim wnioskiem spoczywa obowiązek wykazania okoliczności potwierdzających słuszność jej żądania, czego w niniejszej sprawie nie uczyniono.
Nie bez znaczenia jest również okoliczność, iż wniosek ten dotyczy decyzji o skierowaniu skarżącego na badania psychologiczne w zakresie uprawnień do kierowania pojazdami. Decyzja ta nie pozbawia zatem skarżącego uprawnień do kierowania pojazdami, lecz dopiero niepoddanie się przez niego badanu psychologicznemu, bądź uzyskanie z niego negatywnego wyniku będzie skutkować wszczęciem postępowania w przedmiocie pozbawienia powyższych uprawnień.
Mając na uwadze powołaną wyżej argumentację i działając na zasadzie art. 61 § 3 p.p.s.a., Sąd orzekł jak w sentencji postanowienia.