Uzasadnienie
Sąd Rejonowy w Gliwicach III Wydział Karny wyrokiem z dnia [...] r. sygn. akt [...] uznał P. C. za winnego prowadzenia pojazdu w stanie po użyciu alkoholu.
Po doręczeniu tego wyroku Prezydent Miasta G. wszczął z urzędu postępowanie administracyjne. W jego wyniku decyzją nr [...] z dnia [...] r. skierował P. C. na badania lekarskie w celu ustalenia istnienia lub braku przeciwwskazań zdrowotnych do kierowania pojazdami.
Od powyższej decyzji strona złożyła odwołanie. W odwołaniu strona podniosła, że odwołujący nie cierpi na żadną chorobę oraz jest w pełni sprawny fizycznie oraz psychicznie, a ponadto że środek karny w postaci zakazu prowadzenia pojazdów został juz wykonany.
W wyniku odwołania Samorządowe Kolegium Odwoławcze w K. decyzją z dnia [...] r. nr [...] utrzymało w mocy decyzję I instancji. Uzasadniając decyzję organ wskazał, na treść art. 99 ust. 1 pkt 2 lit. a oraz art. 135a ustawy z dnia 5 stycznia 2011 r. o kierujących pojazdami (t.j. Dz. U. 2014. poz. 600) Z przepisów tych wynika obowiązek skierowania na badania lekarskie w przypadku kierującego pojazdem w stanie nietrzeźwości. Skierowanie następuje na podstawie przesłanego do organu wyroku skazującego.
Organ podkreślił, że kierowanie pojazdem w stanie nietrzeźwości, w stanie po użyciu alkoholu lub środka działającego podobnie do alkoholu nakłada na starostę (prezydenta miasta na prawach powiatu) obowiązek skierowania na badania lekarskie. Decyzja o skierowaniu jest bowiem postacią aktu związanego, co oznacza, że w przypadku zaistnienia określonych przesłanek organ ma obowiązek wydać decyzję o określonej treści.
Powyższą decyzję strona zaskarżyła do WSA w Gliwicach. W skardze z dnia 14 sierpnia 2014 r. skarżący zarzucił organowi naruszenie art. 7 k.p.a. w zw. z art. 77 k.p.a. poprzez ograniczenie postępowania dowodowego jedynie do wyroku sądu rejonowego oraz naruszenie art. 99 ust. 1 pkt 3 lit a poprzez nieuzasadnione przyjęcie, że skarżący kwalifikuje się na badania lekarskie. Zdaniem skarżącego okolicznością pominiętą w postępowaniu dowodowym jest dobry jego stan zdrowia psychicznego i fizycznego. Ponadto skarżący wskazał, że skierowanie na badania stanowi ograniczenie jego wolności a także jest kolejną sankcją, mimo odbycia kary orzeczonej w wyroku karnym. Zdaniem skarżącego ze względu na dotychczasowe bezkolizyjne prowadzenie pojazdów, bezpieczeństwo innych uczestników ruchu nie jest zagrożone.
W odpowiedzi na skargę organ podtrzymał swoje stanowisko z zaskarżonej decyzji i uznał że podniesione w skardze zarzuty stanowią powtórzenie zarzutów odwołania, a te były już przedmiotem oceny organu odwoławczego.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył, co następuje
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach doszedł do wniosku, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Zaskarżona decyzja (a także poprzedzająca ją decyzja organu I instancji) została wydana w zgodzie z prawem materialnym i procesowym.
Zaskarżona decyzja została wydana na podstawie art. 99 ust. 1 pkt 2 "a" w związku z art. 75 ust. 1 pkt 4 i art. 135a ustawy z dnia 5 stycznia 2011 roku o kierujących pojazdami (Dz. U. z 2011 roku, nr 30, poz. 151 ze zm.).
Zgodnie z art. 99 ust. 1 pkt 2 "a" oraz art. 135a ustawy z 5 stycznia 2011 roku starosta (prezydent miasta na prawach powiatu – tu Prezydent Miasta G.) wydaje decyzję o skierowaniu kierowcy na badania lekarskie, jeżeli kierował pojazdem w stanie nietrzeźwości, w stanie po użyciu alkoholu lub innego środka działającego podobnie do alkoholu. Skierowanie następuje na podstawie wyroku przesłanego przez Sąd w trybie art. 182 § 1 kkw.
Nadto art. 75 ust. 1 pkt 4 ustawy stanowi, że badaniu lekarskiemu przeprowadzonemu w celu ustalenia istnienia lub braku przeciwwskazań zdrowotnych do kierowania pojazdami podlega kierujący pojazdem silnikowym, jeżeli kierował pojazdem w stanie nietrzeźwości, w stanie po użyciu alkoholu lub środka działającego podobnie jak alkohol.
Akta sprawy wykazują, że organ I instancji otrzymał od Sądu Rejonowego w G. przy piśmie z dnia 5 grudnia 2013 roku prawomocny wyrok wydany w sprawie [...], którym skarżący został skazany za prowadzenie w dniu 24 czerwca 2013 roku samochodu "[...]" w stanie po użyciu alkoholu.
Oznacza to, że zaistniały ustawowe przesłanki do wydania zaskarżonej decyzji (podobnie jak decyzji organu I instancji). Trzeba też podkreślić, że decyzja o skierowaniu na badania lekarskie, po stwierdzeniu zaistnienia przesłanek jej wydania, jest decyzją związaną. Oznacza to, że jeżeli do organu wpłynie skierowany przez Sąd odpis wyroku z którego wynika, że skarżący został uznany za winnego prowadzenia pojazdu w stanie po użyciu alkoholu starosta (prezydent miasta)) ma obowiązek wydania decyzji o której mowa w art. 99 ust. 1 pkt 2 "a" ustawy.
Z tego względu zarzuty skargi są nieuzasadnione. Organ orzekający był bowiem uprawniony, a nawet zobowiązany do wydania zaskarżonej decyzji w oparciu o wyrok SR w G. z dnia [...] roku, a więc zobowiązany był do wydania decyzji nie uwzględniając faktu bezkolizyjnej dotychczas jazdy skarżącego i jego faktycznego stanu zdrowia (tak twierdzi skarżący).
Zaskarżona decyzja nie przesądza o stanie zdrowia skarżącego. Zawiera ona bowiem skierowanie na badania lekarskie, które dopiero ustalą istnienie lub brak przeciwwskazań zdrowotnych do kierowania pojazdami.
Z tych względów na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2002 roku, nr 153, poz. 1270 ze zm.) Sąd, oddalił skargę.
sw