Uzasadnienie
Zarządzeniem Przewodniczącego Wydziału z dnia 7 października 2010 r. R. S. został wezwany do uiszczenia wpisu od skargi w kwocie 200 zł – zgodnie z treścią § 2 ust. 6 rozporządzenia Rady Ministrów, z dnia 16 grudnia 2003 r. w sprawie wysokości oraz szczegółowych zasad pobierania wpisu w postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 221, poz. 2193 ze zm.).
Na druku urzędowego formularza wniosku o przyznanie prawa pomocy skarżący zwrócił się o zwolnienie od kosztów sądowych, podnosząc, że z uzyskiwanego wynagrodzenia utrzymuje całą rodzinę, a dodatkowym wydatkiem jest koszt rejestracji pojazdu. Z treści formularza wynika, że wnioskodawca prowadzi gospodarstwo domowe wraz z żoną, synem oraz córką żony z pierwszego małżeństwa. Skarżący podał, że nie posiada żadnych nieruchomości, papierów wartościowych ani też oszczędności lub przedmiotów, których wartość przekraczałaby 3.000 euro. R. S. uzyskuje wynagrodzenie z tytułu zatrudnienia w kwocie 3000 zł brutto, jego małżonka przebywa obecnie na urlopie wychowawczym i nie uzyskuje żadnego dochodu.
Na wezwanie referendarza sądowego wnioskodawca, w piśmie procesowym z dnia [...] r. wyjaśnił, że wraz z rodziną zamieszkuje w budynku należącym do teściów – zajmując całe piętro. Rachunki związane z użytkowaniem tego budynku są wystawione na jego teścia, jednakże skarżący partycypuje w kosztach utrzymania (w ½). Skarżący co miesiąc przeznacza około 350 zł na paliwo z tytułu dojazdu do pracy, zaś ze względu na sezon grzewczy koniecznym było zakupienie opału kwocie 4600 zł, w którym to zakupie skarżący również partycypował w 1/2. Córka żony z pierwszego małżeństwa uzyskuje alimenty od ojca w wysokości 300 zł miesięcznie. Do wspomnianego pisma dołączone zostało potwierdzenie przelewu opłaty za energię elektryczną (opiewające na kwotę 176 zł), potwierdzenie przelewu opłaty za paliwo gazowe w kwocie 187 zł, potwierdzenie wysokości alimentów, opłata za dostawy wody i odbiór ścieków oraz zaświadczenie o wysokości zarobków skarżącego – wystawione przez jego pracodawcę.
Rozpoznając wniosek o przyznanie prawa pomocy zważono co następuje:
Przepis art. 199 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz.1270 ze zm. – zwana dalej P.p.s.a.) konstytuuje zasadę odpłatności postępowania sądowoadministracyjnego. Wyjątkiem od niej jest możliwość przyznania prawa pomocy, które stosownie do treści art. 245 § 1 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi może zostać przyznane stronie w zakresie całkowitym lub częściowym.
Przyznanie prawa pomocy w postaci zwolnienia od kosztów sądowych może nastąpić wobec osoby fizycznej, która wykaże że nie jest w stanie ponieść kosztów postępowania sądowego bez uszczerbku w utrzymaniu swoim oraz swojej rodziny (art. 246 § 1 pkt 2 P.p.s.a.).
Okoliczności dotyczące stanu majątkowego skarżącego nie pozwalają przyjąć, że jego sytuacja materialna jest na tyle ciężka, aby uzasadnione było przyznanie mu prawa pomocy we wnioskowanym zakresie.
W pierwszej kolejności zauważyć trzeba, że wnioskodawca dysponuje stałym źródłem dochodu w wysokości 2235 zł netto miesięcznie. Dodatkowo dochód jego rodziny jest powiększony o świadczenie alimentacyjne na rzecz jego pasierbicy. Trzeba przy tym zaznaczyć, że na obecnym etapie postępowania koszty sądowe sprowadzają się do wpisu od skargi w wysokości 200 zł. Skarżący wskazał co prawda, że partycypuje w kosztach utrzymania budynku (w 50%), w którym zamieszkuje jego rodzina, nie mniej jednak przedstawione rachunki świadczą o tym, że nie są to wydatki na tyle znaczące aby uzasadnionym było zwolnienie go od kosztów sądowych. Dodatkowo wskazać trzeba, że wnioskodawca nie wykazał aby prowadził odrębne od teściów gospodarstwo domowe i aby Ci nie byli w stanie udzielić mu ewentualnego wsparcia materialnego, gdyby okazało się, że poniesienie kosztów postępowania przekracza jego możliwości.
Z powyższych względów, w oparciu o art. 245 § 1 i § 3 P.p.s.a. w zw. z art. 246 § 1 pkt 2 tej ustawy, działając na podstawie art. 258 § 1 i § 2 pkt 7 P.p.s.a. w związku z § 3 tego przepisu orzeczono jak w sentencji postanowienia.