Uzasadnienie
Zaskarżoną decyzją z dnia [...] r., nr [...] Komendant [...] Oddziału Straży Granicznej w R. utrzymał w mocy decyzję Komendanta Placówki Straży Granicznej w C. z dnia [...] r., nr [...] nakładającą na [...] Sp. z o.o. w S. karę pieniężną w kwocie [...] zł za wykonanie przywozu drogowego (wwozu) odpadów na terytorium kraju bez wymaganego zezwolenia.
Na powyższe rozstrzygnięcie Spółka złożyła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach skargę wraz z wnioskiem o wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu.
Pełnomocnik skarżącej uzasadniając przedmiotowy wniosek wskazał, iż orzeczona kara pieniężna jest bardzo wysoka, co w wypadku wykonania zaskarżonego rozstrzygnięcia może przysporzyć Skarżącej znaczną szkodę w postaci utraty środków pieniężnych niezbędnych do prowadzenia przez nią przedsiębiorstwa. W dalszej części argumentacji powołał się na skomplikowany charakter sprawy, zarówno ze względu na okoliczności faktyczne, jak i złożoną regulację prawną.
Organ odwoławczy mimo takiej możliwości nie ustosunkował się co do wniosku.
Wojewódzki Sąd Administracyjny rozpoznając przedmiotowy wniosek zważył, co następuje
Na wstępie należy nadmienić, że Strona skarżąca jest reprezentowana przez profesjonalnego pełnomocnika – adwokata, zaś wykonanie decyzji polega na zapłacie określonej kwoty pieniędzy.
Stosownie do treści art. 61 § 1 i § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), dalej zwanej p.p.s.a., wniesienie skargi do sądu nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Jednakże sąd może na wniosek strony skarżącej wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części zaskarżonego aktu lub czynności jeżeli zaistnieją szczególne okoliczności uzasadniające takie orzeczenie, tj. gdy zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Uwzględnienie wniosku o udzielenie tymczasowej ochrony w postaci wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu lub czynności, co stanowi odstępstwo od zasady wyrażonej w art. 61 § 1 p.p.s.a., jest zatem uwarunkowane uprzednim stwierdzeniem, że spełniona została co najmniej jedna z określonych powyżej przesłanek (okoliczności faktycznych o charakterze nadzwyczajnym).
Jak wynika z brzmienia przepisu art. 61 § 3 p.p.s.a. ustawodawca co prawda nie nałożył na stronę skarżącą obowiązku wykazania, iż zachodzą przewidziane nim przesłanki wstrzymania zaskarżonego aktu lub czynności, to jednakże uprawdopodobnienie przez stronę skarżącą podstaw złożonego wniosku powinno być rozpatrywane w kategoriach podejmowania działań we własnym procesowym interesie. W orzecznictwie utrwalił się pogląd, iż warunkiem uwzględnienia wniosku o wstrzymanie wykonania aktu lub czynności jest wskazanie przez stronę okoliczności uzasadniających możliwość wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków (por. uchwała siedmiu sędziów Naczelnego Sadu Administracyjnego z dnia 16 kwietnia 2007 r., sygn. akt I GPS 1/07, LEX 261365). Podkreślić należy, że jest to jedynie obowiązek uprawdopodobnienia, nie zaś udowodnienia wystąpienia powołanych przesłanek. Uzasadnienie wniosku winno odnosić się do konkretnych zdarzeń świadczących o tym, że w stosunku do wnioskodawcy wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu lub czynności jest zasadne (vide: B. Dauter [w:] B. Dauter, B. Gruszczyński, A. Kabat, M. Niezgódka - Medek, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Zakamycze 2005, s. 168).
W świetle powyższego wskazać należy, że choć nałożona zaskarżoną decyzją kara pieniężna jest wysoka, to Strona skarżąca nie wykazała, że w wyniku jej wykonania może powstać znaczna szkoda lub trudne do odwrócenia skutki. Podnoszony we wniosku argument, iż wykonanie zaskarżonego rozstrzygnięcia może spowodować utratę środków finansowych niezbędnych do prowadzenia działalności gospodarczej nie zasługuje na uwzględnienie. Spowodowanie bowiem przez wykonanie tego rodzaju aktu znacznej szkody nie jest oczywiste. Podkreślenia wymaga, że przesłanką wstrzymania wykonania jest ocena zmiany sytuacji strony skarżącej, na skutek wykonania zaskarżonego aktu. Możliwość pogorszenia sytuacji finansowej Skarżącej spółki spowodowana wykonaniem zaskarżonej decyzji nie stanowi przesłanki z art. 61 § 3 p.p.s.a. Konieczność uregulowania kary pieniężnej w każdym przypadku, niezależnie od zamożności strony, łączy się z obniżeniem dochodu, a nawet ewentualnymi trudnościami w sferze majątkowej.
Nie oznacza to jednak automatycznie powstania szkody i to znacznych rozmiarów lub trudnych do odwrócenia skutków, którym zapobiec może jedynie wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu. Strona skarżąca nie powołała żadnych okoliczności wskazujących na jej sytuację finansową, a tym samym nie można uznać, aby wykazała, że wykonanie zaskarżonego aktu dotyczącego świadczenia pieniężnego, mogłoby doprowadzić do wyrządzenia znacznej szkody lub trudnych do odwrócenia skutków. Dodać należy, że świadczenia pieniężne nie powodują nieodwracalnego skutku, gdyż w przypadku uwzględnienia przez sąd skargi i uchylenia decyzji strona skarżąca może otrzymać zwrot uiszczonej kwoty, przy czym jej wysokość i zasady zwrotu są możliwe do ustalenia.
Zasadności wniosku nie można również upatrywać w skomplikowanym charakterze sprawy, czy też ewentualnej wadliwości zaskarżonego aktu. Nie jest to bowiem ustawowa przesłanka w oparciu o którą Sąd może wstrzymać jego wykonanie. Nadto o naruszeniu prawa i skutkach prawnych tego naruszenia, o ile istnieją, sąd rozstrzyga w orzeczeniu kończącym postępowanie sądowe.
Zatem, wnoszący o wstrzymanie wykonania powinien był wykazać w jaki sposób zapłata orzeczonej kary pieniężnej spowoduje okoliczności uzasadniające, według treści powołanego art. 61 § 3 p.p.s.a., wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Skoro tego nie uczyniono, to wniosek o wstrzymanie wykonania aktu nie mógł być uwzględniony, gdyż twierdzenia zawarte we wniosku o skutkach wykonania nie są wiarygodne.
Wobec powyższego Wojewódzki Sąd Administracyjny, działając na podstawie przywołanego wyżej art. 61 § 3 i 5 p.p.s.a. postanowił orzec jak w sentencji.