Uzasadnienie
W dniu [...] r. w miejscowości M. na drodze krajowej nr [...] został zatrzymany do kontroli drogowej samochód ciężarowy marki [...] o nr rej. [...]. Samochód prowadzony był przez kierowcę G. B., który wykonywał w imieniu "A" Sp. z o.o. w R. krajowy niezarobkowy transport drogowy na potrzeby własne. Z kontroli tej sporządzony został protokół, został też przesłuchany jako świadek wymieniony powyżej kierowca. W oparciu o analizę okazanych do kontroli drogowej wykresówek G. B. stwierdzono, iż na wykresówkach we wskazanych dniach kierowca nie zarejestrował swojej aktywności i przejechanej drogi.
Następnie decyzją z dnia [...] r. nr [...] [...] Wojewódzki Inspektor Transportu Drogowego, przywołując w jej podstawie prawnej art. 92a ust. 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (t.jedn. Dz.U. z 2013 r., poz. 1414ze zm.), nałożył na "A" sp. z o.o. R. karę pieniężną w wysokości 5.000,00 zł z tytułu nierejestrowania za pomocą urządzenia rejestrującego lub cyfrowego urządzenia rejestrującego na wykresówce lub karcie kierowcy wskazań w zakresie prędkości pojazdu, aktywności kierowcy i przebytej drogi- lp.6.2.1 załącznika nr 3.
W uzasadnieniu stwierdzono, iż w wyniku analizy przestawionych do kontroli dokumentów, w tym wykresówek z ostatniego miesiąca, ujawniono na wykresówkach z dnia 30/31 sierpnia 2015 r., że kierowca nie zarejestrował 3 km, z dnia 08/09 września 2015 r. nie zarejestrował 2 km, a z dnia 10/11 oraz 15/16 września 2015 r. kierowca nie zarejestrował po 3 km. Przywołując obowiązujące przepisy wskazano, że kierowcy stosują wykresówki lub karty kierowcy w każdym dniu, w którym prowadzą pojazd począwszy od momentu, w którym go przejmują. Nie wyjmuje się wykresówki lub karty kierowcy z urządzenia przed zakończeniem dziennego okresu pracy, chyba, że jej wyjęcie jest dopuszczalne z innych powodów.
Organ podkreślił, iż Spółka nie wskazała w toku postępowania żadnych okoliczności uzasadniających zastosowanie art. 92b lub 92c ustawy o transporcie drogowym.
Decyzję tę utrzymał w mocy Główny Inspektor Transportu Drogowego (decyzją z dnia [...] r. nr [...]), jednak wskutek wniesionej przez "A" Sp. z o.o. w R. skargi, Wojewódzki Sąd Administracyjny wyrokiem z dnia 26 kwietnia 2017 r. sygn. akt II SA/Gl 245/17 uchylił wymienioną powyżej decyzję drugiej instancji. W uzasadnieniu stwierdził, że przeprowadzone badanie zgodności z prawem zaskarżonej decyzji, wykazało, że została ona wydana z naruszeniem zasady prawdy obiektywnej (tj. art. 7 i art. 77 Kodeksu postępowania administracyjnego), której realizacja wymaga by organy administracji publicznej podejmowały wszelkie kroki niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy, mając na względzie interes społeczny i słuszny interes obywateli.
W ocenie Sądu rozstrzygnięcie to było co najmniej przedwczesne, gdyż mimo dołączenia przez Spółkę do odwołania dokumentu zatytułowanego "Zaświadczenie" z dnia [...] r. podpisanego przez J. W. prowadzącego "B", organ odwoławczy nie odniósł się do tego dowodu. Wobec braku analizy tego dokumentu, okoliczności sprawy w tym zakresie nie zostały wszechstronnie zbadane i wyjaśnione, co powoduje konieczność wyeliminowania zaskarżonej decyzji z obrotu prawnego.
Rozpatrując ponownie sprawę Główny Inspektor Transportu Drogowego wezwał "B" do udzielenia odpowiedzi na postawione w piśmie dokładnie sprecyzowane pytania dotyczące dysponowania pojazdem marki [...] [...] o nr rej. [...]. Wezwanie to zostało odebrane przez adresata w dniu 6 września 2017 r., a w dniu [...] r. organ drugiej instancji wydał decyzję, którą utrzymał w mocy kwestionowaną decyzję organu pierwszej instancji. W uzasadnieniu zrelacjonował przebieg postępowania administracyjnego, przywołał wydany w sprawie wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego, przytoczył normy regulujące zasady posługiwania się urządzeniami rejestrującymi, a następnie stwierdził, iż zostało udowodnione na podstawie zgromadzonego materiału dowodowego w postaci protokołu kontroli drogowej oraz skontrolowanych wykresówek, że kierowca G. B. w dniach: 30-31 sierpnia 2015 r. oraz 08-09, 10-11 i 15-16 września 2015 r. nie rejestrował na wykresówkach swojej aktywności, prędkości pojazdu oraz przebytej drogi.
Kontrolujący stwierdzili, że w wymienionych dniach wykonywana była jazda bez włożonej do tachografu wykresówki kierowcy, co wynika z zapisów okazanych do wglądu wykresówek (brak zachowania ciągłości - rysika rejestrującego przebytą drogę). Dalej organ stwierdził, że oświadczenie firmy "B" nie jest wiarygodne. Po pierwsze przedłożone zostało dopiero w odwołaniu, czyli już po wydaniu decyzji przez organ pierwszej instancji, co jest o tyle dziwne, że przedmiotowa kontrola miała miejsce we wrześniu 2015 r., i strona mająca dokument świadczący na jej korzyść winna przedstawić go już w postępowaniu pierwszoinstanyjnym, czego nie uczyniła.
Po drugie Przedsiębiorstwo "A" nie udowodniło, że we wskazanych dniach, kiedy stwierdzono wykonywanie jazdy bez włożonej wykresówki pojazd poruszał się po zamkniętym terenie, na którym kierowca nie był zobligowany do rejestrowania swojego czasu na wykresówce.
Mając na względzie całokształt zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego organ odwoławczy stwierdził, iż organ pierwszej instancji dokonał prawidłowej oceny stanu faktycznego i słusznie nałożył na stronę karę pieniężną w wysokości 5.000,00 złotych za nierejestrowanie za pomocą urządzenia rejestrującego lub cyfrowego urządzenia rejestrującego na wykresówce lub na karcie kierowcy wskazań w zakresie prędkości pojazdu, aktywności kierowcy i przebytej drogi.
W opinii organu postępowanie w pierwszej instancji zostało przeprowadzone z poszanowaniem przepisów Kodeksu postępowania administracyjnego. Organ pierwszej instancji działał na podstawie przepisów prawa, podejmując wszelkie kroki niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy, mając na względzie interes społeczny i słuszny interes obywateli, a także czyniąc zadość obowiązkowi zebrania i rozpatrzenia całego materiału dowodowego w sposób wyczerpujący. Organ odwoławczy podkreślił, że błędnym jest podgląd, iż to wyłącznie na organie administracji publicznej spoczywa obowiązek zgromadzenia dowodów, które świadczą na korzyść strony i mogą być podstawą do zmniejszenia lub uchylenia kary pieniężnej. Zasada oficjalności postępowania dowodowego nie oznacza, że w jego toku strona może zachowywać się biernie, ponieważ to na stronie spoczywa obowiązek wskazania pewnych faktów i zdarzeń, z których wywodzi się określone, korzystne dla siebie skutki prawne.
Odnośnie odmowy przez organ pierwszej instancji powołania biegłych z zakresu znajomości zasad rejestracji wykresówek nie doszło do naruszenia art. 78 § 1 Kodeksu postępowania administracyjnego. Inspektorzy Transportu Drogowego są osobami prawidłowo przygotowanymi do samodzielnego odczytywania wykresówek, tym samym nie zaistniała konieczność wyjaśniania wątpliwości.
Nadto w przedmiotowej sprawie brak było podstaw do zastosowania art. 92b ustawy o transporcie drogowym, bowiem ustawodawca daje możliwość zastosowania tegoż zapisu tylko w przypadku gdy podczas kontroli zostały stwierdzone naruszenia dotyczące czasu pracy kierowców. W niniejszej sprawie takie naruszenia nie miały miejsca.
Dodatkowo w sprawie brak jest także podstaw zastosowania art. 92c ust. 1 cytowanej ustawy ze względu na fakt, iż do wskazanych wyżej naruszeń doszło w okolicznościach, które przedsiębiorca powinien przewidzieć i nie dopuścić do ich zaistnienia.
Pismem z dnia 27 października 2017 r. "A" Sp. z o.o. w R., reprezentowane przez pełnomocnika, wniosło skargę na powyższą decyzję do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach. Zaskarżonej decyzji zarzuciło naruszenie przepisów prawa materialnego tj.:
- - art. 8 pkt 1 w związku z przepisem art. 8 ust. 6 ustawy z dnia 3 kwietnia 1993r. Prawo o miarach w związku z § 9 rozporządzenia Ministra Gospodarki w sprawie rodzajów przyrządów pomiarowych podlegających prawnej kontroli metrologicznej oraz zakresu tej kontroli z dnia 27 grudnia 2007 r., w związku z § 18 zarządzenia nr 158 Prezesa Głównego Urzędu Miar z dnia 12 grudnia 1995 r. poprzez ich niezastosowanie - tzn. że organ przyjmuje fikcję istnienia prawa, bez względu na okoliczność, iż w stanach faktycznych przyjmowanych przez organ, przepisy prawa wprost stwierdzając, że dane zdarzenia są prawnie irrelewantne,
- - przepisu art. 4 pkt 22 lit.a w związku z przepisem art. 92u ust. 1 ustawy i transporcie drogowym poprzez ich błędną wykładnię i zastosowanie w związku z art. 32 ust. 3, art. 34 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady WE nr 561/2006 poprzez jego niezastosowanie.
- - przepisu art. 4 ustawy poprzez przyjęcie, że skarżący wykonywał transport drogowy w dniach 30/31 sierpnia 2015 r., oraz 7/9, 10/11 i 15/16 września 2015 r. na terenie zamkniętym palcu manewrowego, podlegający ewidencji i wykazaniu na wykresówce w tachografie.
oraz naruszeniu przepisów prawa procesowego, tj.:
- - art. 92c ust. 1 pkt 3 cytowanej ustawy poprzez zaniechanie organu i nie umorzenie postępowania, mimo, iż od dnia ujawnienia rzekomego naruszenia minął okres 2 lat;
- - art. 6 Kodeksu postępowania administracyjnego poprzez wydanie decyzji z pominięciem przepisów prawa powszechnie obowiązującego;
- - art. 7 Kodeksu postępowania administracyjnego Kodeksu postępowania administracyjnego poprzez zaniechanie podjęcia wszelkich czynności zmierzających do dokładnego wyjaśnienia sprawy, w tym m.in. wyniku postępowania wykroczeniowego przez Sądem Rejonowym w J., w którym uniewinniono kierowcę do czynu tożsamego z czynem wskazanym jako podstawę faktyczną rozstrzygnięcia;
- - art. 8 Kodeksu postępowania administracyjnego poprzez działanie, które w sposób oczywisty budzi wątpliwość co do zachowania przez organ zasady pogłębiania zaufania;
- - art. 10 Kodeksu postępowania administracyjnego zgodnie z którym organy administracji publicznej obowiązane są zapewnić stronom czynnym udział w postępowaniu, a przed wydaniem decyzji umożliwić wypowiedzenie się co do zebranych w sprawie dowodów;
- - art. 24 w związku z przepisem art. 75 i w związku z art. 84 Kodeksu postępowania administracyjnego poprzez zaniechanie dopuszczenia dowodu z opinii biegłego z powołaniem się na wiedzę specjalną posiadaną przez organ, podczas gdy zarzut nieprawidłowego postępowania dotyczy właśnie organu;
- - przepisu art. 35 Kodeksu postępowania administracyjnego poprzez zaniechanie wyjaśnienia sprawy w rozsądnym terminie;
- - przepisu art. 75 w związku z art. 84 Kodeksu postępowania administracyjnego poprzez odmowę dopuszczenia dowodu w opinii biegłego z zakresu budowy i działania tachografów w zakresie, w jakim należało ustalić odległość przejechaną przez pojazd marki [...] o nr rej. [...];
- - art. 77 Kodeksu postępowania administracyjnego poprzez zaniechanie wyczerpującego zebrania i rozpatrzenia materiału dowodowego;
- - art. 78 Kodeksu postępowania administracyjnego poprzez nieuwzględnienie wniosków dowodowych strony zmierzających do dokonania ustaleń istotnych do rozstrzygnięcia sprawy;
- - art. 80 Kodeksu postępowania administracyjnego poprzez przekroczenie zasady swobodnej oceny materiału dowodowego i dokonanie tej oceny w sposób dowolny;
- - art. 84 Kodeksu postępowania administracyjnego poprzez zaniechanie badania tachografu przez biegłego;
- - art. 85 Kodeksu postępowania administracyjnego poprzez zaniechanie dokonania oględzin miejsca przejazdu pojazdu w datach wskazanych w decyzjach;
- - art. 107 Kodeksu postępowania administracyjnego poprzez zaniechanie sporządzenia uzasadnienia decyzji zgodnie z przepisami prawa powszechnie obowiązującego;
W konsekwencji Spółka wniosła o uchylenie decyzji obu instancji w całości i umorzenie postępowania z uwagi na upływ czasu (gdyż od ujawnienia naruszenia upłynęły dwa lata) oraz o zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych. W uzasadnieniu skargi szeroko rozwinięto wymienione powyżej naruszenia. W pierwszej kolejności Spółka podniosła, że stwierdzenia organu pierwszej instancji o rzekomym przebyciu co najmniej 2,5 km w danych wymienionych dniach, nie zostało poparte żadnymi dowodami, a nadto organ ten nie wziął pod uwagę ewentualnego błędu w odczycie, czy pomiarze drogi. Nie uwzględnił też faktu, że taka odległość możliwa jest do pokonania na placu manewrowym w R., co wykazał Sąd Rejonowy w J..
Tym samym zakwalifikowanie zdarzeń wskazanych przez organ jako naruszenia zasad wykonywania transportu drogowego, podczas gdy mieszczą się one w granicy błędu, nie jest zasadne. W zakresie naruszenia przepisów procedury administracyjnej Spółka powtórzyła swoje dotychczasowe stanowisko, podkreślając brak działania organu w celu wyjaśnienia podnoszonych wątpliwości, w szczególności brak pozytywnego rozpatrzenia zgłaszanych wniosków dowodowych (przedłożenia opinii biegłego, oględzin miejsca przejazdu pojazdu, itp.). Jednocześnie zarzuciła, iż organ nie uwzględnił w toku postępowania wyroku Sądu Rejonowego w J. uniewinniającego kierowcę skarżącej od popełnienia czynu tożsamego z czynem wskazanym jako podstawa w niniejszej sprawie.
W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie podtrzymując argumenty, które sformułowało było w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach rozpatrując sprawę zważył, co następuje
W myśl art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tjedn. Dz. U. z 2017 r., poz. 2188) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości m.in. przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym zgodnie z § 2 tegoż artykułu kontrola, o której mowa, jest sprawowana pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Sąd rozpoznaje sprawę rozstrzygniętą w zaskarżonej decyzji ostatecznej bądź w postanowieniu z punktu widzenia legalności, tj. zgodności z prawem całego toku postępowania administracyjnego i prawidłowości zastosowania przepisów prawa materialnego. Stosownie zaś do treści art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.jedn. Dz.U. z 2017 r., poz. 1369 ze zm.) sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związanym zarzutami i wnioskami skargi oraz wskazaną podstawą prawną.
Przystępując do rozważań w pierwszej kolejności podkreślić należy, iż sprawa powyższa nie jest rozpatrywana pierwszy raz, lecz była już przedmiotem wyrokowania tutejszego Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego, który w wyroku z dnia 26 kwietnia 2017 r. sygn. akt II SA/Gl 245/17 uchylił decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego wskazując na dostrzeżone uchybienia i precyzując sposób ich usunięcia w ponownym postępowaniu.
Trzeba w tym miejscu przypomnieć, że przepis art. 153 powołanej na wstępie ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi stanowi, że ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania wyrażone w orzeczeniu sądu wiążą w sprawie ten sąd oraz organ, którego działanie lub bezczynność była przedmiotem zaskarżenia. Dokonując oceny postępowania organu, które doprowadziło do wydania zaskarżonej decyzji należy więc dokonać oceny, czy orzekające w sprawie organy odniosły się do wskazań zawartych w wymienionym wyroku i wyjaśniły wszystkie podnoszone w sprawie wątpliwości.
Uwzględniając powyższe stwierdzić przyjdzie, że w ponownym postępowaniu przeprowadzonym po uchyleniu poprzedniego rozstrzygnięcia organ drugiej instancji nie do końca zastosował się on do wskazań Sądu i nie wyjaśnił sprawy w sposób jednoznaczny i nie budzący wątpliwości.
Nie do odparcia zatem pozostaje nadal zarzut skarżącej strony wydania decyzji z naruszeniem zasady prawdy obiektywnej (art. 7 i art. 77 Kodeksu postępowania administracyjnego), której realizacja wymaga by organy administracji publicznej podejmowały wszelkie kroki niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy, mając na względzie interes społeczny i słuszny interes obywateli. W konsekwencji ponowne postępowania zakończone przedmiotowym rozstrzygnięciem nie doprowadziło, w ocenie składu orzekającego, do wykonania wskazań Sądu i wszechstronnego wyjaśnienia sprawy.
Uzasadniając konieczność wymierzenia kary za naruszenie opisane w lp. 6.2.1. załącznika nr 3 do ustawy o transporcie drogowym organ pierwszej instancji opisał poczynione w trakcie kontroli ustalenia w zakresie wyjmowania przez kierowcę karty z tachografu, wskazał także wyprowadzone z okoliczności tych wnioski. Tezy i oceny organu w dacie wydania decyzji pierwszoinstancyjnej w wymienionym powyżej wyroku z dnia 26 kwietnia 2017 r. sygn. akt II SA/Gl 245/17 Sąd uznał za logiczne i spójne, gdyż w dacie tej Spółka nie przedstawiła żadnych dowodów obalających opisane w protokole pokontrolnym ustalenia.
Zwrócił jednak uwagę w tym wyroku Sąd, że skoro do odwołania od decyzji pierwszoinstancyjnej Spółka dołączyła dokument zatytułowany "Zaświadczenie" z dnia [...] r., w którym J. W. prowadzący "B" oświadczył, że w dniach 30 na 31 sierpnia 2015 r., 8 na 9 r., 10 na 11 i 15 na 16 września 2015 r. przedmiotowy samochód ciężarowy pozostawał w dyspozycji należącej do niego firmy, to oświadczenie takie powinno podlegać rozważeniu, jego prawdziwość powinna zostać zweryfikowana, a poczynione przez organ ustalenia i wnioski powinny zostać zawarte w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.
Zdaniem składu orzekającego w tym zakresie organ odwoławczy nadal nie poczynił wystarczających ustaleń, a przeprowadzona przez organ ocena tego oświadczenia nie została wykonana rzetelnie z uwzględnieniem wszystkich dostępnych w sprawie dowodów i dokumentów. Wręcz przeciwnie pominięto w postępowaniu istotne dostępne dowody. Wyjaśnić bowiem trzeba, że w dniu [...] r. wydany został wyrok Sądu Rejonowego w J. w sprawie o sygnaturze [...], w którym Sąd ten uniewinnił kierowcę strony G. B. od zarzutu nierejestrowania za pomocą urządzenia rejestrującego na wykresówce lub na karcie kierowcy wskazań w zakresie prędkości pojazdu, własnej aktywności. Wprawdzie zgodnie z art. 11 ustawy Prawo o postępowaniu przez sądami administracyjnymi tylko ustalenia wydanego w postępowaniu karnym prawomocnego wyroku skazującego co do popełnienia przestępstwa wiążą sąd administracyjny, czyli a contrario nie wiąże sądu administracyjnego wyrok sądu karnego uniewinniający, ale nie oznacza to wcale, że sąd administracyjny nie powinien uwzględniać tej okoliczności w całokształcie ustaleń faktycznych, gdy bada legalność zaskarżonej doń decyzji administracyjnej (zob. wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 4 września 2013 r. sygn. akt II SA/Kr 1673/12).
W niniejszej sprawie jest to o tyle istotne, iż organ odwoławczy po uchyleniu swojej poprzedniej decyzji zobowiązany był do dokładnego wyjaśnienia sprawy w zakresie złożonego przez stronę skarżącą wraz z odwołaniem "zaświadczenia" podpisanego przez J. W. prowadzącego "B". Wprawdzie organ podjął próbę dokładnego wyjaśnienia tego faktu, kierując do "B" pismo z dnia [...] r. z trzema pytaniami dotyczącymi dysponowania pojazdem marki [...] o nr rejestracyjnym [...], ale nie uzyskawszy odpowiedzi wydał kwestionowaną decyzję. Zupełnie przy tym pominął fakt zakończenia toczącego się przed Sądem Rejonowym postępowania dotyczącego kierowcy strony skarżącej. Organ nie wyjaśnił bowiem, zgodnie z wytycznymi Sądu, treści złożonego wraz z odwołaniem zaświadczeni, a kwestia ta została odkładnie wyjaśniona w toku postępowania karnego, co ostatecznie wpłynęło na treść wymienionego wyroku, uwalniającego kierowcę od popełnienia naruszenia określonego w lp. 13.2 załącznika nr 1 do ustawy o transporcie drogowym, co odpowiada naruszeniu określonemu w załączniku nr 3 lp. 6.2.1. - nierejestrowania za pomocą urządzenia rejestrującego lub cyfrowego urządzenia rejestrującego na wykresówce lub karcie kierowcy wskazań w zakresie prędkości pojazdu, aktywności kierowcy i przebytej drogi.
Sąd ten bowiem ustalił, co podnoszone było w niniejszym postępowaniu, ale nie zostało w sposób dostateczny wyjaśnione, że kierowca pozostawiał pojazd do dyspozycji J. W., który podjeżdżał nim pod inne hurtownie, podczas gdy kierowca odpoczywał.
Odnosząc się do innych zgłoszonych zarzutów przyznać należy, że organ nie uwzględnił w swoim postępowaniu wskazanych w skardze przepisów ustawy z dnia 3 kwietnia 1993r. Prawo o miarach (art. 8 ust.
6) ani rozporządzenia Ministra Gospodarki w sprawie rodzajów przyrządów pomiarowych podlegających prawnej kontroli metrologicznej. Tym samym nie uwzględnił ewentualnego dopuszczalnego błędu wskazań urządzenia rejestrującego, co przy wskazywanych brakach rejestracji 2-3km mogło być w sprawie istotne. W zakresie jednak zarzutu dotyczącego braku powołania przez organy biegłego, wypowiedział się już Sąd w przywoływanym wyroku, stwierdzając, iż "umiejętność właściwego odczytywania danych z tachografu i karty kierowcy (która to umiejętność wymagana jest także od przedsiębiorcy w ramach kontroli przestrzegania prawa przez pracowników) w pełni wchodzi w zakres kompetencji inspektorów transportu drogowego i zbytecznym jest w tym zakresie w postępowaniu administracyjnym powoływanie dodatkowego biegłego". Dalej jednak Sąd ten stwierdził, że "jeśli zaś strona kwestionuje dokonany odczyt i ustalenia zawarte w protokole pokontrolnym może przedstawiać stosowne przeciwdowody i ekspertyzy". W ponownym postępowaniu strona wskazywała na zapadły w sprawie wyrok i poczynione w postępowaniu przed Sądem Rejonowym ustalenia, które jednak nie zostały w żaden sposób przez organ orzekający w sprawie zauważone, omówione i ocenione.
Takie postępowanie organu pozostaje w sprzeczności ze wskazaniami Sądu w wymienianym wyroku, który stwierdzając, nietrafność zarzutu w poprzedniej skardze niezawieszenia postępowania w oczekiwaniu na zakończenie prowadzenia przez sąd karny sprawy kierowcy, dodał jednak, że "gdyby zaś przyszłe orzeczenie sądu karnego podważało ustalenia dokonane w obecnie kontrolowanym postępowaniu to może to ewentualnie, w zależności od okoliczności, stanowić przesłankę wznowieniową". Tym samym zupełne pominięcie tego wyroku i ustaleń poczynionych w postępowaniu nim zakończonym stanowi o braku wyczerpującego rozpatrzenia i załatwienia niniejszej sprawy. Nie do odparcia zatem pozostają zarzuty skargi dotyczące naruszenia przepisów procedury tj. art. 7, art. 77, art. 80, art. 10 § 1 czy art. 107 § 3 Kodeksu postępowania administracyjnego.
Jednocześnie należy wskazać, że zgodnie z art. 92c ust. 1 pkt 3 ustawy o transporcie drogowym nie wszczyna się postępowania w sprawie nałożenia kary pieniężnej (...), a postępowanie wszczęte w tej sprawie umarza, jeżeli od dnia ujawnienia naruszenia upłynął okres dwóch lat. Taka sytuacja ma miejsce w niniejszej sprawie, gdyż kontrola drogowa w której ujawniono omawiane powyżej naruszenie miała miejsce w dniu [...] r. Z uwagi zatem na upływ w dniu 25 września 2017 r. dwuletniego terminu od dnia ujawnienia naruszenia, nie jest już dopuszczalne wydanie przez organ pierwszej instancji decyzji o wymierzeniu kary pieniężnej.
W świetle przedstawionych wyżej wywodów należało uwzględnić skargę i na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit.c w związku z art. 145 § 3 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzec jak w sentencji. O kosztach postępowania obejmujących wpis od skargi (200,00 zł), wynagrodzenie pełnomocnika (900,00 zł) oraz opłatę skarbową od pełnomocnictwa (17,00 zł) orzeczono na wniosek strony skarżącej na podstawie art. 200, 205 i 209 cytowanej ustawy oraz § 14 ust. 1 pkt 1 lit.c rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie (Dz.U. z 2015 r. poz. 1800).