Uzasadnienie
Wnioskiem złożonym w siedzibie Urzędu Miasta K. w dniu [...] r., S. P., jako pełnomocnik "A" Sp. z o.o. Sp. k, z siedzibą w W., zgłosił zamiar montażu siatek winylowych z nadrukiem reklamowym wraz z oświetleniem, na trzech elewacjach budynku biurowego przy [...] w K. Następnie w dniu [...] r. do Wydziału Budownictwa UM w K. wpłynęło pismo z dnia [...] r., w którym S. P. oświadczył, że zastępuje w/w zgłoszenie z dnia [...] r. zgłoszeniem dotyczącym montażu ekranów LED na dachu budynku przy [...] w K., na całej długości elewacji z trzech stron, o wysokości 3 m, zgodnie z załączoną wizualizacją. Postanowieniem z dnia [...] r., organ I instancji nałożył na inwestora obowiązek uzupełnienia nowego zgłoszenia, w terminie do [...] r., o szkice, rysunki i opis dotyczące konstrukcji wsporczej ekranów, a także o pełnomocnictwo dla S. P. do występowania w imieniu inwestora w sprawie montażu przedmiotowych ekranów ledowych (złożone z pierwotnym wnioskiem pełnomocnictwo dotyczyło zgłoszenia wyłącznie montażu reklamowych siatek winylowych) oraz o oświadczenie o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane, zawierające wykazanie zgody właściciela obiektu na montaż ekranów ledowych.
W dniu [...] r. do Wydziału Budownictwa UM w K. wpłynęło pismo z dnia [...] r., którym S. P. wycofał zmianę swojego zgłoszenia z dnia [...] r. i poinformował, że Spółka "A" posiada pozwolenie właściciela nieruchomości przy [...] w K. do dysponowania wyłącznie elewacją budynku w zakresie montażu siatek reklamowych, a on sam dysponuje wyłącznie pełnomocnictwem do zgłoszenia montażu tychże siatek. Wobec powyższego zwrócił się o rozpatrzenie treści zgłoszenia z dnia [...] r., dotyczącego "montażu siatki winylowej z nadrukiem reklamowym wraz z oświetleniem na 3 stronach elewacji budynku biurowego, tzw. miękki montaż przy użyciu kotew i pasów, na budynku przy [...] w K.".
W tym stanie rzeczy Prezydent Miasta K. decyzją z dnia [...] r. nr [...] na podstawie art. 30 ust. 6 pkt 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (tekst jednolity - Dz. U. z 2013 r. poz. 1409) wniósł sprzeciw wobec zamiaru zamontowania reklam wielkoformatowych w formie siatek reklamowych na konstrukcji na 3 elewacjach budynku przy [...] w K. zgłoszonego przez S. P. reprezentującego firmę "A" Sp. z o.o. Sp. k. w dniu [...] r., zmienionym na zamiar montażu ekranów ledowych w dniu [...] r., zmienionym po raz kolejny z powrotem na montaż reklamy siatkowej w dniu [...] r.
Zdaniem organu, budowa lub wykonywanie robót budowlanych objętych zgłoszeniem narusza ustalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego.
Dla terenu na którym znajduje się przedmiotowy budynek został opracowany i uchwalony uchwałą nr [...] Rady Miasta K. z dnia [...] r. miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego obszaru w rejonie [...] w K. Zgodnie z rozdziałem 2 tekstu planu pt. Ustalenia obowiązujące dla całego obszaru objętego planem w ust. 4 dotyczącym umieszczania nośników reklamowych i szyldów, w pkt 3 wprowadzono zakaz lokalizowania nośników reklamowych i szyldów na elewacjach budynków powyżej I i II kondygnacji naziemnej, przy czym zapis ten nie dotyczy dachów budynków oraz powierzchni elewacji wyznaczonych w projekcie architektonicznym budynku dla umieszczania nośników reklamowych zgodnie z ustaleniami szczegółowymi dla terenów 1UM, 2UM, 3UM i U. W § 23, który zawiera ustalenia szczegółowe dla terenu o symbolu "U" w ust. 2 pkt 2 ppkt "i", zawarty został nakaz wskazania w projekcie architektonicznym budynku powierzchni wyznaczonych dla umieszczenia nośników reklamowych.
Ponieważ w projekcie architektonicznym budynku przy [...] nie zostały wyznaczone miejsca na nośniki reklamowe, w ocenie organu w tym przypadku obowiązuje wcześniej przywołany zapis o zakazie lokalizowania reklam powyżej I i II kondygnacji.
W związku z powyższym zamiar przykrycia w całości 3 elewacji budynku reklamą wielkoformatową nie może być zrealizowany jako sprzeczny z prawem.
Od decyzji pismem z dnia [...] r. odwołała się "A" Sp. z o.o. Sp. k. reprezentowana przez pełnomocnika radcę prawnego K. K.-P. Odwołująca się zarzuciła naruszenie:
- – art. 30 ust. 5 Prawa budowlanego poprzez wydanie, nadanie oraz doręczenie decyzji wnoszącej sprzeciw do zgłoszonych robót po upływie 30 dni od dnia dokonania zgłoszenia,
- – art. 30 ust. 6 pkt 2 Prawa budowlanego poprzez jego zastosowanie w stosunku zgłoszonych prac, które nie wymagają ani dokonania zgłoszenia ani uzyskania pozwolenia na budowę,
- – art. 30 ust. 6 pkt 2 Prawa budowlanego poprzez przyjęcie, że zgłoszona inwestycja narusza ustalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, mimo nie zbadania przez organ dokładnego zakresu zgłoszonych prac oraz ustalenia, czy na elewacji istnieje konstrukcja wsporcza, a jeśli tak, to kiedy i w oparciu o jakie dokumenty została zainstalowana,
- – art. 30 ust. 2 Prawa budowlanego poprzez jego niezastosowanie i w konsekwencji wydanie decyzji, pomimo nie wyjaśnienia zakresu zgłoszonych prac,
- – art. 7, 77 oraz 107 kpa poprzez niezebranie i nierozpatrzenie w sposób wyczerpujący całego materiału dowodowego, niepodjęcie wszelkich czynności zmierzających do wyjaśnienia stanu faktycznego,
- – art. 10 §1 kpa poprzez pozbawienie odwołującego się czynnego udziału na każdym etapie postępowania m. in. na skutek nie wezwania go do złożenia wyjaśnień w zakresie charakteru oraz zakresu zgłoszonych robót,
- – art. 105 kpa poprzez jego niezastosowanie i wydanie orzeczenia merytorycznego w sytuacji, gdy z uwagi na przedmiot zgłoszenia nie wymagający ani dokonania zgłoszenia budowlanego, ani uzyskania pozwolenia na budowę, postępowanie było bezprzedmiotowe.
Wobec powyższego odwołująca się wniosła o rozpoznanie odwołania przez organ I instancji i uchylenie zaskarżonej decyzji w trybie art. 132 § 1 kpa, a w przypadku nieuwzględnienia powyższego wniosku o uchylenie zaskarżonej decyzji przez organ II instancji i umorzenie postępowania.
Organ I instancji, nie znajdując podstaw do zastosowania przepisów art. 132 kpa, pismem z dnia [...] r. przekazał odwołanie. Pismem z dnia [...] r. odwołująca się podniosła, że nie znajduje potwierdzenia w faktach stwierdzenie organu I instancji, jakoby wina za uchybienie przez organ obowiązującym terminom leżała wyłącznie po stronie odwołującej się, z powodu dokonywanych zmian zgłoszenia. Odwołująca się wskazała, że dokonywanie zmian zgłoszenia wynika z charakteru prowadzonej przez spółkę działalności i z pewnością nie ma na celu wprowadzania organu w błąd. Zmiany wynikają przykładowo z sytuacji, w których spółka, już po dokonaniu zgłoszenia, zasięga opinii inżynierów i na tej podstawie decyduje się na dostosowanie inwestycji do warunków technicznych budynków.
Jednakże zaskarżoną decyzją odwołania nie uwzględniono. Utrzymując w mocy decyzję organu I instancji, organ odwoławczy w pierwszej kolejności odniósł się do zarzutu odwołania, że organ I Instancji wydał zaskarżoną decyzję z uchybieniem terminu określonego w art. 30 ust. 5 ustawy Prawo budowlane. Zdaniem organu, wycofanie przez uprawnioną osobę dokonanego wcześniej zgłoszenia uczyniło zgłoszenie z [...] r. bezprzedmiotowym, a wobec późniejszego "reaktywowania" tego zgłoszenia, pismem S. P. z dnia [...] r. należy uznać te okoliczności jako uzasadnioną prawnie przerwę w biegu terminu, określonego w art. 30 ust.5 Prawa budowlanego.
W zaistniałej sytuacji nie ma znaczenia deklaracja zawarta w odwołaniu, że wprowadzenie organu I instancji w błąd nie było celowe. Bez względu bowiem na to, czy było to działanie celowe, czy też przypadkowe, okoliczności te spełniają przesłankę zapisaną w art. 35 § 5 kpa, stanowiącą że: "do terminów określonych w przepisach poprzedzających nie wlicza się okresów opóźnień spowodowanych z winy strony albo z przyczyn niezależnych od organu". Uwzględniając powyższe, czyli odliczając od wymaganego 30-dniowego terminu okres od [...] r. do [...] r., organ stwierdził, że opóźnienie w wydaniu zaskarżonej decyzji z dnia [...] r., względem terminu z art.30 ust. 5 Prawa budowlanego, nie miało miejsca.
Zdaniem Wojewody, nie ma znaczenia również to, że S. P. nie posiadał pełnomocnictwa do dokonania nowego zgłoszenia dotyczącego reklamy typu LED, zawnioskowanego w dniu [...] r. W postępowaniu niniejszym, dotyczącym zgłoszenia z dnia [...] r., brak pełnomocnictwa w zakresie zgłoszenia z dnia [...] r. jest z oczywistych względów nieistotny. Ważnym i istotnym jest natomiast to, że S. P. miał pełnomocnictwo do wycofania złożonego w dniu [...] r. zgłoszenia, a następnie do "reaktywowania" tego zgłoszenia w dniu [...], co bezsprzecznie uczynił i co skutkuje przerwaniem biegu 30-dniowego terminu.
Odnośnie wyjaśnień strony, że dokonywanie zmian zgłoszenia wynika z charakteru prowadzonej przez spółkę działalności, organ odwoławczy zauważył, że problem ten jest wewnętrznym problemem inwestora, za co nie może odpowiadać i ponosić konsekwencji organ administracyjny właściwy do oceny dokonywanych zgłoszeń. Natomiast twierdzenie odwołującej się, jakoby zgłoszone roboty nie wymagały ani dokonania zgłoszenia ani uzyskania pozwolenia na budowę, oparte na stanowisku, że z treści zgłoszenia wynika, że objęte nim prace dotyczą jedynie montażu samej siatki reklamowej bez montażu konstrukcji, jakoby już istniejącej na elewacjach budynku, nie znajduje potwierdzenia w dokumentach. Określenie robót budowlanych w formularzu zgłoszenia jako montaż siatki winylowej z nadrukiem reklamowym wraz z oświetleniem na 3 stronach elewacji budynku biurowego tzw. miękki montaż przy użyciu kotew i pasów nie zawiera informacji o wykorzystaniu istniejącej konstrukcji mocującej i wskazuje na zastosowanie do montażu siatek reklamowych kotew wymienionych w zgłoszeniu, a więc nowych elementów konstrukcyjnych.
W załącznikach do zgłoszenia brak jest jakiejkolwiek dokumentacji technicznej dotyczącej tych elementów, autoryzowanej przez uprawnionego projektanta. Tymczasem zgłoszenie dotyczące montażu samej siatki na istniejących kotwach winno zawierać opinię dotyczącą możliwości wykorzystania tychże kotew, wykonaną przez uprawnioną osobę.
Zdaniem organu odwoławczego, ustalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego obszaru w rejonie [...] w K., uchwalonego uchwałą nr [...] Rady Miasta K. z dnia [...] r., rozdz. 2 § 7 ust. 4 pkt 3, wprowadzają zakaz lokalizowania nośników reklamowych i szyldów na elewacjach budynków powyżej I I II kondygnacji nadziemnej, z wyłączeniem dachów oraz powierzchni elewacji wyznaczonych w projekcie architektonicznym budynku dla umieszczania nośników reklamowych zgodnie z ustaleniami szczegółowymi, w tym przypadku dla obszaru oznaczonego jako "U". Wspomniane ustalenia szczegółowe (rozdz. 2 § 23 ust. 4 pkt 2), ustalają nakaz wskazania w projekcie architektonicznym budynku powierzchni elewacji, wyznaczonych dla umieszczania nośników reklamowych. Takie zapisy planu wskazują jednoznacznie na zakaz lokalizacji reklam powyżej I i II kondygnacji rzeczonego istniejącego budynku, zrealizowanego w latach 60-tych ubiegłego wieku, a więc przed wejściem w życie zapisów w/w planu miejscowego z 2012 r., albowiem nie ma wątpliwości co do faktu, że zatwierdzony przed około 50-ciu laty projekt architektoniczny nie wskazywał powierzchni elewacji wyznaczonych dla umieszczenia nośników reklamowych.
Organ odwoławczy uznał też za bezzasadny zarzut niezbadania przez organ dokładnego zakresu zgłoszonych prac i ustalenia, czy na elewacji istnieje konstrukcja wsporcza wobec braku podania tego faktu w dokonanym zgłoszeniu oraz braku ustalenia przez organ, kiedy i w oparciu o jakie dokumenty ta konstrukcja została zainstalowana. Takie działania organu I Instancji byłyby uzasadnione w momencie zgłoszenia przez inwestora zamiaru wykorzystania istniejącej konstrukcji wsporczej.
Za bezzasadny uznano też zarzut dotyczący niezastosowania przez organ I instancji przepisu art. 30 ust.2 Prawa budowlanego, tzn. nlewydania postanowienia wzywającego wnioskodawcę do uzupełnienia dokonanego zgłoszenia, ponieważ wobec stwierdzonej bezsprzecznie niezgodności zakresu robót objętych zgłoszeniem z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, postanowienie takie byłoby bezzasadne, nieracjonalne proceduralnie.
Zatem wykazana niezgodność zakresu rzeczowego zgłoszenia, dokonanego w dniu [...] r., z zapisami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego oraz dochowanie terminu do wniesienia sprzeciwu przez organ I instancji, w pełni uzasadnia wydanie w przedmiotowej sprawie decyzji w oparciu o przepis art. 30 ust.6 pkt 2 ustawy Prawo budowlane.
Stąd też odwołania nie uwzględniono.
W skardze do sądu administracyjnego "A" Sp. z o.o.
Sp. k. w W. zarzuciła naruszenie przepisów prawa materialnego, w szczególności:
- a) przepisu art. 30 ust. 5 Prawa budowlanego poprzez utrzymanie w mocy decyzji organu pierwszej instancji, mimo że jej wydanie, nadanie oraz doręczenie zostało dokonane po upływie 30 dni od dnia dokonania zgłoszenia,
- b) przepisu art. 30 ust. 2 Prawa budowlanego poprzez jego błędną wykładnię i uznanie zasadności sprzeciwu w stosunku do robót, które me wymagają ani zgłoszenia ani uzyskania pozwolenia na budowę,
- c) przepisu art. 29 ust. 2 pkt 6 Prawa budowlanego poprzez jego błędną wykładnię i uznanie, iż sama siatka z nadrukiem reklamowym stanowi urządzenie reklamowe, o którym mowa w treści tego przepisu,
- d) art. 30 ust. 6 pkt 2 Prawa budowlanego poprzez przyjęcie, że zgłoszona inwestycja narusza ustalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego uchwalonego uchwałą Rady Miasta K. z dnia [...] roku (uchwała nr [...]), mimo niezbadania przez organ dokładnego zakresu zgłoszonych prac oraz stanu faktycznego nieruchomości tj. ustalenia czy na elewacji istnieje konstrukcja wsporcza, jeżeli tak to kiedy została zainstalowana, a ponadto naruszenie przepisów postępowania, mających wpływ na wynik sprawy, w szczególności:
- a) przepisu art. 30 ust. 2 Prawa budowlanego i nie wezwanie skarżącego do uzupełnienia zgłoszenia, pomimo stwierdzenia przez organ występowania braków zgłoszenia,
- b) przepisów art. 7, art. 8, art. 10, art. 11, art. 77 oraz art. 107 kpa poprzez niezebranie w sposób wyczerpujący materiału dowodowego, niepodjęcie wszelkich kroków niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego, naruszenie zasady pogłębiania zaufania obywateli do Państwa, naruszenie zasady przekonywania oraz pozbawienie strony czynnego udziału w postępowaniu i nienależyte uzasadnienie decyzji,
- c) w konsekwencji powyższego, naruszenie przepisu art. 138 § 1 pkt 1 kpa poprzez jego błędne zastosowanie i orzeczenie o utrzymaniu w mocy decyzji wnoszącej sprzeciw, w sytuacji gdy właściwym było uchylenie zaskarżonej decyzji i umorzenie postępowania.
Na tej podstawie skarżąca Spółka domagała się uchylenia decyzji Wojewody [...] i ewentualnie również decyzji organu I instancji oraz zasądzenia zwrotu kosztów postępowania.
Po zrelacjonowaniu przebiegu dotychczasowego postępowania Spółka podniosła, że pełnomocnictwo S. P. dotyczyło jedynie uprawnienia do dokonania zgłoszenia montażu siatki reklamowej i nie był on uprawniony do jego zmiany o instalację innych urządzeń. Wobec tego, nie doszło do wniesienia nowego zgłoszenia ani też modyfikacji lub tym bardziej wycofania wniosku inwestora, a tym samym bieg terminu określonego w przepisie art. 30 ust. 5 Prawa budowlanego nie został przerwany. W związku z powyższym, wbrew twierdzeniom organu odwoławczego w treści zaskarżonej decyzji, kwestia umocowania pełnomocnika spółki – S. P. ma dla przedmiotowej sprawy istotne znaczenie. Skoro zaś zgłoszenia dokonano w dniu [...] roku, co oznacza, że termin 30 dni określony w przepisie art. 30 ust. 5 Prawa budowlanego rozpoczął swój bieg w dniu [...] roku a zakończył z dniem [...] roku. W związku z powyższym uznać należy, iż organ nie był uprawniony do wydania decyzji wyrażającej sprzeciw.
Skarżący podkreślił także, że zarówno organ pierwszej jak i drugiej instancji, w sposób nieprawidłowy rozpatrzył wnioski w przedmiocie zgłoszenia planowanych robót budowlanych. Przedmiotem zgłoszenia z dnia [...] roku, zgodnie z jego treścią był jedynie montaż siatki reklamowej. Skarżący sprzeciwił się twierdzeniom organu, iż montaż siatki wiązałby się z instalacją urządzeń, reklamowych, czyli oprócz siatki reklamowej - także z instalacją konstrukcji, co oznacza, że takie działanie nie kwalifikuje się do robót budowlanych w rozumieniu Prawa budowlanego.
Zdaniem Spółki dokonanie zgłoszenia aktualizuje po stronie organu administracji architektoniczno-budowlanej kompetencję do przeprowadzenia swoistego wstępnego postępowania sprawdzającego, w następstwie którego organ może nie podejmować żadnych działań, co upoważnia zgłaszającego do rozpoczęcia w określonym terminie zgłoszonych robót budowlanych, względnie wnieść sprzeciw od dokonanego zgłoszenia. Przewidziana przez ustawodawcę forma sprzeciwu jako decyzji administracyjnej przesądza o tym, iż od tego momentu w sprawie toczy się klasyczne postępowanie administracyjne podlegające w pełni regulacjom kodeksu postępowania administracyjnego. Powyższe oznacza, iż choć zgłoszenie zamiaru realizacji określonych robót budowlanych nie jest sensu stricte wnioskiem o wszczęcie postępowania administracyjnego, to jednak jego istnienie jest warunkiem sine qua non prowadzenia późniejszego postępowania administracyjnego toczącego się w następstwie wydania decyzji o sprzeciwie.
Powyższe oznacza, że nie jest możliwym wniesienie sprzeciwu co do inwestycji, która nie została objęta zgłoszeniem (por. wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z dnia 11 czerwca 2014 roku, II SA/Po 372/14).
Tymczasem dokonane zgłoszenie obejmuje prace polegające wyłącznie na instalacji siatki reklamowej. Urządzenie reklamowe, którego instalowanie wymaga zgłoszenia, tworzą łącznie: ekran ekspozycyjny (tu siatka reklamowa) i konstrukcja wsporcza. Sama siatka reklamowa nie może natomiast zostać zakwalifikowana jako urządzenie reklamowe w myśl przepisu art. 29 ust. 2 pkt 6 Prawa budowlanego. Wobec powyższego, zawieszenie siatki reklamowej nie stanowi robót budowlanych w rozumieniu przepisów Prawa budowlanego, nie wymaga zatem, ani pozwolenia na budowę ani zgłoszenia (tak Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w wyroku z dnia 11 czerwca 2014 roku, U SA/Po 372/14). Zgłoszenie, które wpłynęło do organu w dniu [...] roku zostało wniesione jedynie z daleko posuniętej ostrożności, aby zasygnalizować organowi dokonanie zmiany ekspozycji. Nie oznacza to jednak, że organ jest uprawniony do wyrażenia sprzeciwu wobec zgłoszenia, który w przedmiotowym postępowaniu został wniesiony w sposób rażąco sprzeczny z przepisami prawa.
Jednakże organy obydwu instancji nie ustaliły, jakie cechy posiada istniejąca już konstrukcja, na którą powołał się skarżący. Organy nie ustaliły także, kiedy wspomniana konstrukcja została zainstalowana, co ma w przedmiotowym postępowaniu istotne znaczenie ze względu na istnienie powoływanej przez organ odwoławczy uchwały Rady Miasta K. nr [...] z dnia [...] roku wprowadzającej miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego. Uchwała ta nie ma wpływu na inwestycje zalegalizowane przed wejściem w życie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Nieustalenie daty montażu konstrukcji, nie może zatem skutkować stwierdzeniem, że jest ona sprzeczna z ustaleniami planu. Dopiero ustalenie, że została ona zainstalowana po wejściu w życie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego i wbrew jego postanowieniom dawałoby podstawę do wydania decyzji wnoszącej sprzeciw. Organy administracji nie podjęły też żadnych kroków w celu ustalenia rzeczywistego stanu faktycznego sprawy.
Zdaniem skarżącej Spółki, brak wezwania do uzupełnienia materiału dowodowego na podstawie art. 30 ust. 2 Prawa budowlanego, stanowi także przejaw naruszenia zasady z art. 10 kpa.
Odpowiadając na skargę organ odwoławczy wniósł o jej oddalenie jako bezzasadnej, bowiem wydanie zaskarżonej decyzji poprzedzone było postępowaniem, przeprowadzonym zgodnie z wymogami kpa.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Skarga nie jest uzasadniona.
Zaskarżona decyzja nie narusza bowiem prawa materialnego, ani też organy obydwu instancji nie naruszyły reguł procedury administracyjnej w stopniu skutkującym wznowieniem tego postępowania, bądź mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Tymczasem z mocy art. 145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), dopiero stwierdzenie tego rodzaju naruszenia prawa uzasadnia uwzględnienie skargi. Z mocy art. 29 ust. 2 pkt 6 ustawy Prawo budowlane, wyżej powołanej, nie wymagają pozwolenia na budowę roboty budowlane, polegające na instalowaniu tablic i urządzeń reklamowych, z wyjątkami tam przewidzianymi, co jednak nie dotyczy niniejszej sprawy. Ustawodawca nałożył jednak na inwestora obowiązek ich zgłoszenia (art. 30 ust. 1 pkt 3 ustawy). Wymogi zgłoszenia reguluje art. 30 ust. 2 ustawy. I tak, w zgłoszeniu należy określić rodzaj, zakres i sposób wykonywania robót budowlanych oraz termin ich rozpoczęcia.
Do zgłoszenia należy dołączyć oświadczenie o prawie dysponowania nieruchomością na cele budowlane oraz w zależności od potrzeb, odpowiednie szkice lub rysunki, a także pozwolenia, uzgodnienia i opinie wymagane odrębnymi przepisami.
Zdaniem sądu administracyjnego, jedynie w sytuacji, gdy zgłoszenie nie zawiera powyższych elementów i załączników w postaci wyżej wymienionych dokumentów, zachodzi konieczność jego uzupełnienia w drodze postanowienia organu w trybie art. 30 ust. 2 zd. 3 ustawy. Tymczasem tego rodzaju sytuacja nie miała miejsca w niniejszej sprawie. Zgłoszenia robót budowlanych należy bowiem dokonać organowi administracji architektoniczno-budowlanej, którym jest w niniejszej sprawie Prezydent Miasta K. Na etapie postępowania odwoławczego nie jest zatem możliwa modyfikacja zgłoszonego zakresu robót, w stosunku do którego organ ten wniósł sprzeciw w drodze decyzji.
W niniejszej sprawie skarżąca Spółka dokonała zaś zgłoszenia robót, polegających na montażu siatki winylowej z nadrukiem reklamowym wraz z oświetleniem – tzw. miękki montaż przy użyciu kotew i pasów. Do zgłoszenia dołączono m. in. wizualizację powierzchni reklamowej oraz opinię dotyczącą nośności ogniowej kotew wklejanych, składających się z gwintowanego ocynkowanego pręta stalowego oraz żywicy dwuskładnikowej, mocującej pręt w podłożu nośnym, a także kartę produktową naświetlacza halogen.
W stosunku do tak określonego zakresu robót wniesiono sprzeciw. Wbrew zarzutom, zawartym w odwołaniu i w skardze, nie było obowiązkiem organów administracji obydwu instancji prowadzenie postępowania, czy na budynku, którego dotyczyło zgłoszenie, istniała już wcześniej konstrukcja wsporcza. Podkreślić też przyjdzie, że nawet w skardze nie sprecyzowano, o jaką konstrukcję wsporczą chodzi. W treści zgłoszenia określono zaś nie tylko jednoznacznie, że chodzi o roboty montażowe (montaż kotew i pasów), a dołączone dokumenty wskazują, że chodzi o kotwy wklejane – z użyciem żywicy. Zatem nawet o ile na przedmiotowym budynku znajduje się jakaś konstrukcja wsporcza, na której można zawiesić siatkę winylową, to nie zmienia to postaci rzeczy, że zgłoszeniem objęto roboty montażowe – montaż kotew i pasów celem zawieszenia ekranu ekspozycyjnego.
Co więcej, skarżąca Spółka przemilcza fakt, że zgłoszenie obejmowało także montaż oświetlenia, a nie tylko samej siatki. Niewątpliwie zatem zakres zgłoszonych robót obejmował nie tylko zawieszenie siatki winylowej, lecz także montaż kotew i pasów oraz oświetlenia. Tego rodzaju roboty podpadają zaś pod pojęcie instalowania urządzenia reklamowego w rozumieniu art. 29 ust. 2 pkt 6 Prawa budowlanego.
Prawidłowo też stwierdziły organy obydwu instancji, że zgłoszone roboty budowlane naruszają ustalenia planu miejscowego, wyżej powołanego, który wprowadza na tym terenie zakaz lokalizacji reklam powyżej I i II kondygnacji nadziemnej budynku. Sporne urządzenie reklamowe ma bowiem zajmować trzy całe elewacje budynku zgodnie z dołączoną do zgłoszenia wizualizacją.
Skarżąca Spółka nie wykazała też na żadnym etapie, aby w projekcie budowy budynku zrealizowanego w latach 60-tych ub. wieku wskazano powierzchnię elewacji wyznaczalnych do umieszczenia nośników reklamowych. Roboty budowlane podlegały zaś ocenie na gruncie obecnie obowiązującego planu miejscowego, nawet jeżeli sam budynek zrealizowano znacznie wcześniej.
Zatem spełnione zostały ustawowe przesłanki do wniesienia sprzeciwu na podstawie art. 30 ust. 6 pkt 2 Prawa budowlanego.
Wbrew zarzutom skargi dochowany też został ustawowy 30-dniowy termin do wydania decyzji, wnoszącej sprzeciw. Pierwotne zgłoszenie z dnia [...] r. zostało bowiem zmienione (zmodyfikowane) pismem z dnia [...] r., a zatem w terminie otwartym do wniesienia sprzeciwu. W stosunku do robót, objętych zgłoszeniem z dnia [...] r. toczyło się zaś odrębne postępowanie, zaś wydane w nim decyzje nie podlegają kontroli w niniejszym postępowaniu. Nie ma zatem żadnego prawnego znaczenia fakt, czy S. P. legitymował się pełnomocnictwem do zgłoszenia robót, objętych pismem z dnia [...] r. O ile nawet można stanąć na stanowisku, że wobec treści tego pisma obowiązkiem organu byłoby wezwanie jego autora do wyjaśnienia, czy cofa zgłoszenie z dnia [...] r., co skutkować winno wydaniem decyzji o umorzeniu postępowania, zainicjowanego tym pismem, to nie budzi wątpliwości, że pełnomocnik w dniu [...] r. podtrzymał pierwotne zgłoszenie z dnia [...] r. Zatem w okolicznościach niniejszej sprawy należy przyjąć, że wniesienie sprzeciwu nastąpiło w stosunku do zgłoszenia, dokonanego w dniu [...] r. Stąd też w każdym przypadku decyzja organu I instancji z dnia [...] r., doręczona stronie w dniu [...] r., odpowiada wymogom z art. 30 ust. 5 Prawa budowlanego, bowiem sprzeciw wniesiono w terminie 30 dni od dokonania zgłoszenia.
W tym stanie rzeczy bez znaczenia jest fakt, czy opisany przebieg postępowania był celowym działaniem strony zmierzającym do obejścia prawa. Nie budzi jednak wątpliwości, że chybiony jest zarzut naruszenia przez organ administracji art. 8 kpa. To inwestor decyduje bowiem o zakresie zgłoszonych robót budowlanych i wyborze pełnomocnika.
Nie mogły też odnieść skutku pozostałe zarzuty naruszenia reguł procedury administracyjnej. Z uwagi na treść zgłoszenia, nieistotny był bowiem fakt, czy na budynku znajduje się konstrukcja wsporcza pod siatką reklamową. Chybiony jest też zarzut naruszenia art. 10 kpa, skoro to treść zgłoszenia determinuje zakres działania organu administracji, a jego modyfikacja nie jest możliwa na etapie postępowania odwoławczego po wydaniu decyzji, wnoszącej sprzeciw. Sąd administracyjny nie podzielił też stanowiska skarżącej Spółki co do braków w zakresie uzasadnienia faktycznego i prawnego decyzji (art. 107 § 3 kpa). Organ odwoławczy prawidłowo przytoczył i omówił treść regulacji prawnej i dokonał trafnej wykładni planu miejscowego. Nie było też potrzeby przeprowadzenia przez ten organ postępowania dowodowego uzupełniającego z uwagi na fakt związania treścią zgłoszenia co do zakresu robót budowlanych.
Z tych względów skarga nie mogła odnieść skutku i jako nieuzasadniona podlegała oddaleniu na podstawie art. 151 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
sw