Uzasadnienie
Pismem z dnia 6 maja 2013 r. K. S. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach skargę na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] r. nr [...] utrzymującą w mocy decyzję Prezydenta Miasta C. z dnia [...] r., nr [...] odmawiającą uchylenia, w wyniku wznowienia postępowania, własnej ostatecznej decyzji z dnia [...] r., nr [...] zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej N. i W. K. pozwolenia na budowę i wykonanie robót budowlanych obejmujących rozbudowę i nadbudowę budynku gospodarczego ze zmianą sposobu użytkowania na dom przyjęć okolicznościowych oraz lokal mieszkalny wraz z niezbędną przebudową oraz realizację wewnętrznej instalacji wod. kan., c.o., wentylacji, na działce o nr ewid. [...] obręb [...] przy ul. [...] w C. W skardze tej zawarto wniosek o wstrzymanie wykonania ostatecznej decyzji Prezydenta Miasta C. z dnia [...] r., nr [...]. Zdaniem skarżącego w wypadku uznania skargi za zasadną zaistnieją przesłanki do jej wzruszenia w trybie wznowieniowym, a jej wykonanie spowoduje trudne do odwrócenia skutki i niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zgodnie z treścią art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Praw o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.). zwanej dalej P.p.s.a. wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Jednakże w myśl art. 61 § 3 P.p.s.a., sąd na wniosek skarżącego, może wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części zaskarżonego aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków z wyjątkiem przepisów prawa miejscowego, które weszły w życie, chyba, że ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania. Dotyczy to także aktów wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach tej samej sprawy. Wstrzymanie wykonania aktu lub czynności stanowi zatem w świetle powyższej regulacji, odstępstwo od zasady wyrażonej w art. 61 § 1 P.p.s.a. i dotyczy jedynie okoliczności faktycznych o charakterze wyjątkowym.
Rozpatrując wniosek skarżącego w zakresie przesłanek określonych w art. 61 § 3 P.p.s.a., Sąd uznał, że nie zasługuje on na uwzględnienie. W rozpoznawanej sprawie wniosek o wstrzymanie wykonania dotyczy decyzji Prezydenta Miasta C. z dnia [...] r., nr [...] zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej pozwolenia na budowę. W tym kontekście stwierdzić należy, że na podstawie decyzji o pozwoleniu na budowę inwestor nabywa prawo zabudowy. Należy zgodzić się ze stanowiskiem doktryny, że jeżeli zgodnie z art. 28 Prawa budowlanego wykonanie ostatecznej decyzji administracyjnej o pozwoleniu na budowę stanowi realizację "prawa zabudowy" (art. 4 tej ustawy) to wstrzymanie wykonania takiej decyzji musi być zawsze traktowane jako rozwiązanie wyjątkowe i może dotyczyć tylko tych przypadków, w których rzeczywiście zachodzi prawdopodobieństwo wyrządzenia znacznej szkody lub trudnych do odwrócenia skutków (A. Skoczylas, Wstrzymanie przez sąd administracyjny wykonalności pozwolenia na budowę w świetle orzecznictwa NSA, Administracja.
Teoria, Dydaktyka, Praktyka 2006 r., Nr 1, s. 24-26). Wydając zatem postanowienie o wstrzymaniu wykonania decyzji jak i o odmowie wstrzymania, sąd winien odnieść się tylko do wykazania czy zachodzi jedna z przesłanek wymienionych w art. 61 § 3 P.p.s.a. Omawianą kwestię sąd administracyjny powinien rozważyć przede wszystkim na podstawie okoliczności wskazanych przez wnioskodawcę, ale musi uwzględnić także inne okoliczności, które mają znaczenie dla rozpoznania wniosku. Niebezpieczeństwo wystąpienia negatywnych skutków, o których mowa w art. 61 § 3 P.p.s.a. dotyczy przede wszystkim inwestora, a jedynie w niektórych przypadkach może odnieść się także do innych podmiotów.
Należy bowiem zaznaczyć, iż kontynuowanie prowadzonych przez inwestora prac budowlanych, zanim sąd rozstrzygnie wszelkie sprawy dotyczące decyzji o pozwoleniu na budowę, odbywa się na wyłączne ryzyko inwestora, a niekorzystne dla niego rozstrzygnięcie może spowodować konieczność poniesienia ewentualnych kosztów związanych z rozbiórką wznoszonych obiektów budowlanych (zob. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 20 stycznia 2009 r., sygn. akt II OZ 1368/08). Co nie oznacza, że negatywnymi konsekwencjami wstrzymania bądź odmowy wstrzymania wykonania decyzji o pozwoleniu na budowę nie mogą być dotknięci także inni uczestnicy postępowania.
W ocenie Sądu skarżący nie wskazał żadnych okoliczności, których wystąpienie przemawiałoby za wstrzymaniem wykonania decyzji Prezydenta Miasta C. z dnia [...] r., nr [...]. Nie wskazał też żadnej przesłanki, o której mowa w przywołanym wyżej przepisie art. 61 § 3 P.p.s.a., tzn. nie wykazał, że wykonanie tej decyzji spowodowałoby skutek w postaci groźby wyrządzenia skarżącej znacznej szkody lub że powstałe skutki byłyby trudne do odwrócenia. Tymczasem, aby stwierdzić, czy zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, skarżąca musi powołać się na konkretne okoliczności pozwalające wywieść, że wstrzymanie wykonania aktu lub czynności jest zasadne. To na wnioskodawcy spoczywa bowiem obowiązek wykazania, czy spełnione zostały przesłanki uzasadniające wstrzymanie wykonania aktu lub czynności (zob. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 4 lipca 2008 r., sygn. akt II OZ 715/08).
W niniejszej sprawie uwzględniając interesy wszystkich stron postępowania oraz mając na względzie charakter i zakres opisanej decyzji Sąd uznał, że wykonanie jej nie powoduje bezpośrednich skutków dla skarżącego, o których mowa w art. 61 § 3 P.p.s.a.
Mając na względzie powyższe Sąd, działając na podstawie art. 61 § 3 i § 5 P.p.s.a., orzekł jak w sentencji postanowienia.